Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

To know us better!


Μια ιδέα που έδωσε η μαμά-Δήμητρα από το Κουβέιτ!

Μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες! Τρελαίνομαι να μου εξιστορεί κάποιος γεγονότα της ζωής του.
Όχι από την κουτσομπολίστικη οπτική, αλλά από εκείνη του πόσο 
μπορεί να αλλάξει μια ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη!
Πιστεύω ότι πολλές από εσάς κρύβετε από πίσω σας πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες 
για το πως βρεθήκατε στο μέρος που ζείτε!
Τι λέτε, λοιπόν, να μοιραστείτε μαζί μας την προσωπική σας ιστορία;
Εννοείται πως ΟΛΕΣ -και όσες μένετε στην Ελλάδα μας- μπορείτε να μας στείλετε τις ιστορίες σας!!
Στην διεύθυνση miamamastaxena@gmail.com



Αρχίζω, λοιπόν, πρώτη εγώ!
Έτσι για να σπάσω τον πάγο... χεχεχε :)

Πριν 3 χρόνια περίπου ήμουν ακόμα στη Θεσσαλονίκη και δούλευα σε μια ιδιωτική τράπεζα.
Ζούσα μόνη μου, είχα τους φίλους μου, τα χόμπι μου, την οικογένειά μου.
Στο διπλανό γραφείο από το δικό μου καθόταν (ακόμα εκεί κάθεται δηλαδή...) η Μαρία.
Η υπεύθυνη του τμήματος και σημερινή μου κουμπάρα!
Κάθε μέρα ανάμεσα από επιταγές, συναλλαγματικές και οικονομικές αναλύσεις, μιλούσαμε έτσι γενικά, περί ανέμων και υδάτων. Ένα πρωί, πίνοντας καφέ και δουλεύοντας αρχίσαμε μια συζήτηση για τις σχέσεις. Εγώ με πάθος της εξιστορούσα σκηνικά από τις αποτυχημένες ως τότε σχέσεις μου, λέγοντας πως δεν υπάρχει κανείς έτσι όπως τον θέλω και σχολιάζαμε...

Μετά από λίγο -ύστερα από ένα φλας που "έφαγε"- η Μαρία γυρνάει και μου λέει:
- Ρε συ Γεωργία, ο άντρας μου έχει ένα φίλο που νομίζω ότι θα ταιριάζετε πολύ.
Ναι-ναι τώρα που το σκέφτομαι πάαααρα πολύ!
Εγώ χαζογελώντας & φυσικά χωρίς ίχνος ελπίδας ότι όντως μπορεί να υπάρχει αυτός ο κάποιος, τη ρωτούσα να μου πει διάφορα για εκείνον...
Αφού λοιπόν μου εκθείασε αυτόν τον φίλο, η τελευταία της κουβέντα ήταν:
- Μόνο που έχει ένα κακό!
(Ε, αλίμονο... φαινόταν πολύ καλό για να είναι αληθινό!!)
- Ωχ, τι;;; την ρώτησα.
- Μένει στο Άμστερνταμ!
%@*#$)*!^#(
- Σε ποιο Άμστερνταμ; Της Ολλανδίας; ρώτησα με το στόμα ανοιχτό.

Να μην σας τα πολυλογώ, ήταν οι μέρες Χριστουγέννων και ο φίλος του άντρα της ήταν στην Ελλάδα για τις γιορτές. Και εκείνη τη μέρα είχαν ραντεβού για καφέ (έτσι έτυχε και τον θυμήθηκε στη συζήτηση μας). Η Μαρία με κάλεσε να πάω κι εγώ, ''έτσι για χαβαλέ'' είπε. Της είπα "άντε χαζομάρες" και συνεχίσαμε τη δουλειά.
Τελικά μέχρι να σχολάσουμε με είχε πείσει να πάω μαζί τους.
Και πήγα. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ειλικρινά. Απλά έτσι για να δω από περιέργεια αυτόν που τόσο ταιριάζω κατά τα λεγόμενά της! (Και μάλιστα πήγα άβαφη, με τα μαλλιά πιασμένα ψηλά όπως να 'ναι και ντύσιμο χαλαρό...)

Τώρα μερικά χρόνια μετά, και ύστερα από ατέλειωτα πηγαινέλα, τηλέφωνα, email... και μετά από ένα γάμο & ένα μωρό, είμαστε εδώ μαζί. Εγώ κι εκείνος ο φίλος... :)

Σε ευχαριστώ Μαρία... :)

3 σχόλια:

  1. Και σιγά το κακό! Είδες καμμιά φορά που μπορεί να σκεφτούμε αρνητικά πριν γνωρίσουμε τον άλλο..
    Εγώ πάντα λέω στις φίλες μου να βγουν και να δώσουν μια ευκαιρία! Όπως έγινε και με σένα!
    Ααααχ, τι καλά! Μ'αρέσουν οι ιστορίες αγάπης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ μου άρεσε η ιστορία σας!Εύχομαι να είστε πάντα καλά κι ευτυχισμένοι μαζί!Φιλάκια και καλό φθινόπωπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ka8olou kako giati telika autos emele na einai o antras tis zois sou!!!!
    Na eiste panta eutuxismenoi

    Stella

    ΑπάντησηΔιαγραφή