Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Με αεροπλάνα & βαπόρια...


Όσον αφορά στο να ταξιδεύει μια γυναίκα με το μωρό της, έχω καταλήξει ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες μαμάδων.
Εκείνες που ούτε να το σκεφτούν δε θέλουν, κι εκείνες που το τολμούν τόσο άνετα σαν να πήγαιναν μια καθημερινή βόλτα ως το σούπερ μάρκετ!
Εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία.
Αρνούμαι να καταπιεστώ και να μην πηγαίνω όπου ακριβώς θέλω επειδή έχω μωρό.

Από τον πρώτο μήνα της ζωής της Νικολέτας άλλωστε αρχίσαμε τα πέρα-δώθε...
Οι δυσκολίες του να ταξιδεύεις ΜΟΝΗ με το μωρό σου είναι διαφορετικές σε κάθε ηλικιακή τους φάση. 
Θυμάμαι τα πρώτα ταξίδια που ακόμα θήλαζα, τι ακροβατικά έκανα στη θέση μου για να μπορέσω να βάλω τη μαντίλα γύρω μου, να ανοίξω το μπλούζα & να βάλω το μωρό στη σωστή στάση θηλασμού... 
Ούτε η Κομανέτσι τέτοια ευλυγισία...

Το τελευταίο μας ταξίδι όμως πραγματικά ήταν μια τεράστια ταλαιπωρία!
Επέλεξα να ταξιδέψω (για πρώτη φορά με το μωρό!) με την εταιρία Transavia. 
Μια εταιρία χαμηλού κόστους, όπως τις λένε...
(και χαμηλής νοημοσύνης του προσωπικού τελικά...)
Φτάνοντας στο check-in για να δώσω τη βαλίτσα, ακούω την υπάλληλο να μου ζητάει και το καροτσάκι, στο οποίο και στρογγυλοκαθόταν η Νικολέτα μου... 
''Α, όχι'', της λέω ''δεν θα το δώσω σαν αποσκευή θα το έχω μαζί μου ως το αεροπλάνο και θα το δώσω στην πύλη''. (Όπως κάνω ΠΑΝΤΑ δηλαδή).
''Αυτό δεν γίνεται'', μου απαντάει μέσα στα χαμόγελα. ''Πρέπει να το αφήσετε εδώ''.

Για όσες δεν ξέρετε το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ! 
Και θα έπρεπε να περπατήσω με τη Νικολέτα αγκαλιά, συν τα μπουφάν, τσάντες κτλ για τουλάχιστον 20 λεπτά ως το αεροπλάνο μου! "Συγγνώμη", της λέω "αλλά ξέρετε πόση απόσταση είναι; Πώς περιμένετε να πάω ως εκεί με το μωρό στα χέρια";

Εκεί η εκπληκτική υπάλληλος μου έδωσε την εξής απάντηση:
"Δικό σας δεν είναι"; (το μωρό...)
"Ναι, μαντάμ, δικό μου είναι, αλλά δεν είμαι καγκουρό να το βάλω στο μάρσιπο και να τρέξω χοροπηδώντας ως τη gate μου... Είμαι μια νορμάλ γυναίκα της οποίας το σώμα δεν έχει φτιαχτεί για να κουβαλάει ένα μωρό 12 κιλών τόση ώρα, μαζί με όλα τους τα τσιπράγκαλα... Για αυτόν ακριβώς το λόγο έχει εφευρεθεί και το λεγόμενο "καροτσάκι"... για να βάζουμε τα μωρά μας μέσα και να τα σπρώχνουμε... 
Προφανώς αγενέστατη, προφανώς όχι μαμά.
Μου είπε και καλά ότι ήταν οι κανονισμοί της εταιρίας... Μπούρδες! γιατί στην αντίθετη διαδρομή από Νάπολη προς Άμστερνταμ (με την ίδια εταιρία) με άφησαν να το πάρω ως το αεροπλάνο και μάλιστα όταν ρώτησα εκεί την κοπέλα στο check-in της φάνηκε περίεργη η ερώτησή μου... 

Στην επιστροφή άλλη ταλαιπωρία με το καροτσάκι... Βγαίνουν όλες οι βαλίτσες... πουθενά το καροτσάκι... Εγώ με τη Νικολέτα αγκαλιά (να κοιμάται), την τσάντα της, την τσάντα μου και μια βαλίτσα να κοιτάω τον ιμάντα άδειο να κόβει βόλτες... 
Τελικά μετά από πολύυυυ περπάτημα ανακάλυψα ότι οι ''περίεργα μεγάλες αποσκευές'' (;;;) βγαίνουν από άλλον ιμάντα... Και κάπου εκεί ανακάλυψα και το καροτσάκι μας, ανάμεσα σε κάτι πραγματικά τεράστια κλουβιά ζώων... 
Όπως καταλαβαίνετε το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ δεν είναι και πολύ child-friendly... :) :))

Παρόλα αυτά εγώ θα συνεχίζω, μαζί με τη Νικολετίτσα μου, να παίρνουμε κάθε φορά το πρώτο αεροπλάνο για να βρεθούμε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε... και ας ταλαιπωρούμαι... κι ας κουβαλάω... κι ας πονάνε τα χέρια μου για 3 μέρες μετά... ΔΕΝ ΜΑΣΑΩ λέμε!!!


Και μια τόσο-μα-τόσο αντιπροσωπευτική φωτογραφία... χεχε... 3 θέσεις πιάνει!!!




2 σχόλια:

  1. Γεωργία μου μην μασάς... εμάς τις bloggomamades (εννοείται και όλες τις μαμάδες) δεν μας τρομάζει τίποτα!!!! Ευτυχώς στο Ελ. Βενιζέλος είναι πολύ φιλικοί με τα παιδιά και άνετοι με τις εκατομμύρια αποσκευές που πρέπει να κουβαλάμε! Πάλι καλά. Φιλάκια. Callie by Anthomeli

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ax, Georgia! Poly gnosth gia mena auth h eikona! Alla th xara otan ftaneis sto proorismo!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή