Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Ποια νίκησε λοιπόν;!;


Λοιπόν...
Είχαμε 20 συμμετοχές!

Όπως και την άλλη φορά πρώτα βάζω τις συμμετοχές από το blog
& μετά εκείνες από το facebook.

Και με την βοήθεια του Randomizer.org έχουμε το αποτέλεσμα:


Research Randomizer Results

1 Set of 1 Unique Numbers Per Set
Range: From 1 to 20 -- Unsorted
Set #1: 3


Και η τυχερή είναι : ΜαΘε! ...με το όμορφο blog εδώ

Το ημερολόγιο γενεθλίων θα είναι σύντομα στην κουζίνα ή στο μπάνιο σου!! ;)

Να είσαι πάντα τυχερή! ( όπως κι όλες μας...)

Φιλάκιαααα!




Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δίχως τίτλο, δίχως λόγια...


Έχει μέρες που συνέβη το τραγικό γεγονός στην Αμερική...
Έχει μέρες, αλλά πίεζα τον εαυτό μου να μη διαβάσει γι' αυτό.
Αυτά τα γεγονότα με αρρωσταίνουν.
Ακόμα κι όταν δεν ήμουν μαμά, πόσο μάλλον τώρα.
Σήμερα όμως "λύγισα" και διάβασα ένα σχετικό άρθρο.

Πως γίνεται να υπάρχουν τόσο φρικτοί άνθρωποι;
Θα μου πεις ότι δεν ήταν καλά, ότι ήταν τρελός.

ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!

Εγώ θέλω όλα αυτά τα παιδάκια πίσω.
Στο σπίτι τους, στο σχολείο τους, στη ζωή τους.

Έχω δει αγαπημένο πρόσωπο να χάνει το παιδί του και δεν υπάρχει τίποτα-μα-τίποτα χειρότερο σε αυτή τη ζωή... Έχουν περάσει από τότε σχεδόν 20 χρόνια, αλλά οι εικόνες στο μυαλό μου υπάρχουν ακόμα έντονες και πονάνε.

Δεν ξέρω πως επιτρέπει ο Θεός (ή όποιος είναι εκεί πάνω τέλος πάντων) να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να ζω σε τέτοιο κόσμο. Θέλω ένα κόσμο ιδανικό, που όλα τα παιδιά θα είναι γερά και χαρούμενα δίπλα στη μαμά τους. Θέλω ένα κόσμο που τουλάχιστον ο κάθε τρελός δε θα έχει εύκολη πρόσβαση σε ένα όπλο.

Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για όλες εκείνες τις μαμάδες.
Δεν υπάρχει τρόπος να ηρεμήσει η καρδιά τους και το ξέρω.

Εύχομαι καλό ταξίδι σε αυτές τις ψυχούλες & ελπίζω να είναι όλες μαζί κάπου εκεί ψηλά και να παίζουν με τα φτερά τους...



Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Θρεπτική & πανεύκολη σούπα βελουτέ!


Καθότι η Νικολέτα μου δεν είναι και το πιο εύκολο παιδί σχετικά με το φαγητό 
(& ειδικά όταν πρόκειται για λαχανικά!!)
τους τελευταίους μήνες η φαντασία μου έχει οργιάσει 
προκειμένου να βρω πιθανούς συνδυασμούς που θα της αρέσουν.

Αυτή η συνταγή που θα σας παρουσιάσω, λοιπόν, είναι το φαγητό Σ.Ο.Σ.
Όταν δεν τρώει τίποτα άλλο, αυτή είναι η μαγική σούπα,
που πάντα την καταβροχθίζει και στο τέλος μου λέει "μιαμ, μιαμ''.

Είτε τρώει, είτε όχι το παιδάκι σας, δοκιμάστε την γιατί εκτός από νόστιμη είναι και πολύ θρεπτική!
Και τι καλύτερο από μια ζεστή σουπίτσα τώρα που άρχισαν τα βαριά κρύα!

ΥΛΙΚΑ
  • Μπρόκολο
  • Πατάτες
  • Γάλα
  • Τυρί παρμεζάνα 

ΠΩΣ ΤΗ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ
Βράζετε το μπρόκολο και τις πατάτες.
Σε άλλο κατσαρολάκι ζεσταίνετε λίγο φρέσκο γάλα.
Τέλος, βάζετε στο μίξερ τα παραπάνω τρία υλικά και ρίχνετε την παρμεζάνα.
Χτυπάτε μέχρι να γίνει εντελώς βελουτέ.

Τόσο απλό!

Θα μου πείτε τώρα "Ουπς, κοπελιά! Ξέχασες τις ποσότητες"!
Όχι δεν τις ξέχασα, απλώς εγώ το κάνω πάντα με το μάτι.
Εξαρτάται πόσο έντονη θέλετε τη γεύση του μπρόκολου (εγώ δεν βάζω πάρα πολύ γιατί δεν της αρέσει) ή πόσο αλμυρή θέλετε τη σούπα (οπότε βάζετε αντίστοιχη ποσότητα παρμεζάνας).

Σχετικά με την παρμεζάνα, μην βιαστείτε να την απορρίψετε επειδή έχει πολύ αλάτι.
Σας λέω ότι έχει επίσης και πάρα πολύ ασβέστιο & μάλιστα στην Ιταλία τη συστήνουν από τους πρώτους μήνες που τρώει στερεά τροφή το μωρό!
(Τι την έχουμε την αδερφή στην Ιταλία αν δεν μαθαίνουμε και κανένα χρήσιμο τιπ!! χεχε) 

Καλή όρεξη!! xxx

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Κλισέ ερωτήσεις; Κλείσε το τηλέφωνο!


Έχει εδώ και τουλάχιστον ένα μήνα που με όποιον μιλάω στο τηλέφωνο με ρωτάει αν περπάτησε η Νικολέτα.
Γιαγιάδες, ξαδέρφια, θείες, μπατζανάκηδες...
Μα τι καημός πια!
Κι αφού απαντάω πως όχι, όλοι με ένα συγκαταβατικό ύφος απαντούν:
 "Ε, δεν πειράζει... θα περπατήσει, που θα πάει"... 
Χμμ.. ναι, προφανώς!

Σκέφτομαι πως ευτυχώς που είμαι χαρακτήρας που δεν επηρεάζεται εύκολα, γιατί διαφορετικά θα μπορούσαν να με έχουν αγχώσει όλοι αυτοί και με τον τρόπο μου να πίεζα το παιδάκι μου, για κάτι που δεν είναι ακόμα έτοιμο.
Η Νικολέτα μου είναι σχεδόν 15 μηνών. Αλλά ναι, δεν περπατάει ακόμα!
Γιατί;
Γιατί δεν είναι έτοιμη, γιατί φοβάται, γιατί είναι αρκετά βαριά, γιατί βολεύεται με το μπουσούλημα.
Ή απλά... γιατί δε γουστάρει ακόμα!

Εφόσον μεγαλώνει και αναπτύσσεται φυσιολογικά & (εννοείται) εφόσον ο παιδίατρος δεν ανησυχεί για κάτι, δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση να πιέσω το παιδί μου.
Κάποια πράγματα τα έκανε πολύ νωρίτερα από το μέσο όρο και από τα χρονοδιαγράμματα που θέτουν τα βιβλία, κάποια άλλα αργότερα.
Ε, το περπάτημα ανήκει στην δεύτερη κατηγορία!

Και το περίεργο δεν είναι αυτό, το πιο περίεργο είναι οι άλλοι...


ΥΓ1= Κι όλοι αυτοί είναι που σε λίγους μήνες θα έχουν άλλες ερωτήσεις του τύπου
"Ακόμα κοιμάται με πιπίλα;", "Βγάλατε το πάμπερ;", κ.ο.κ.
ΥΓ2= Μετά από τέτοια κλασικά τηλεφωνήματα, με κλισέ ερωτήσεις, που απλά θέλουν να μας τετραγωνίσουν όλους (λες και είμαστε όλοι ίδιοι), νιώθω πολύ ανάλαφρα που μένω μακριά... 

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Ουπς! Και τώρα τι λέμε;


Χθες το απόγευμα κατεβήκαμε με τη Νικολέτα στην είσοδο της πολυκατοικίας για να πάρουμε την αλληλογραφία μας από το γραμματοκιβώτιο.
Εκεί συναντήσαμε μια οικογένεια που μένει στον κάτω όροφο, με ένα κοριτσάκι στην ηλικία της Νικολέτας.
Άρχισα να μιλάω με τη μαμά, η Νικολέτα τραβούσε το ποδηλατάκι από το κοριτσάκι για να κάνει εκείνη, μέχρι που εμφανίστηκε ο μπαμπάς της εν λόγω οικογένειας στην πόρτα.
Ένας συμπαθητικός κύριος με τεράστια αυτιά!
Η Νικολέτα γύρισε τον κοίταξε και μετά γύρισε προς τα εμένα κάνοντας μου: "φτ,φτ,φτ..." και βγάζοντας τα μπροστινά της δοντάκια έξω...

Τι εννοούσε το κοριτσάκι μου;;;;
"Μαμά, ένα ποντίκι"!
Χαχαχαχα... έτσι κάνει όταν βλέπουμε, στα βιβλία της με τα ζώα, το ποντίκι...
Φυσικά ο άνθρωπος δεν κατάλαβε τίποτα (ευτυχώς!), αλλά εγώ κοκκίνισα και κρατιόμουν να μη γελάσω!
Είχε τόσο δίκιο το παιδάκι μου μέσα στην αθωότητά του!!!

Το βράδυ έλεγα στον Δαμιανό τι έγινε και γελούσαμε και σκεφτόμουν πόσες φορές θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση επειδή η Νικολετούλα θα πει κάτι αυθόρμητο - και ταυτόχρονα προσβλητικό- για κάποιον!!!
Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που είναι δίγλωσση και σε μας θα μιλάει ελληνικά!!
Έστω κάποιες φορές να τη γλυτώσουμε!!! :) :))


Μην ξεχάσετε να πάρετε μέρος στον διαγωνισμό μας:

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Βιβλίο - "Τονώστε την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας"

Τα βιβλία μου αρέσουν πάαααρα πολύ!
Δεν ξέρω πόσα έχω διαβάσει στη ζωή μου... Αμέτρητα!
Και από τότε που έμεινα έγκυος, άνοιξε ενας καινούργιος ορίζοντας για μένα...
Τα βιβλία που αφορούν στα παιδιά.
Όχι μόνο εκείνα με τις πρακτικές συμβουλές (αν και έχω αρκετά και από αυτά!), αλλά κυρίως τα βιβλία που σχετίζονται με την ανατροφή των παιδιών.
Διάβασα αρκετά τα 2 τελευταία χρόνια.
Κάποια τα λάτρεψα, κάποια τα θεώρησα υπερβολικά, κάποια άλλα απλά μέτρια...

Ένα από αυτά που ξεχώρισα, ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ ωραίο χριστουγεννιάτικο δώρο για μια φίλη σας ή για τον εαυτό σας!

Έχει να κάνει με το αγαπημένο μου θέμα... την αυτοπεποίθηση ενός παιδιού!
Γιατί πιστεύω ότι το πιο σημαντικό συναίσθημα που καλούμαστε να 'δημιουργήσουμε' στα παιδιά μας είναι αυτό ακριβώς! Το να πιστεύουν στον εαυτό τους!!!


Μια σύντομη περιγραφή του βιβλίου, όπως τη βρήκα στο διαδίκτυο:

''Το πώς βλέπουν τα παιδιά τον εαυτό τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την ένταξή τους στον κόσμο. Μια από τις σημαντικότερες διαφορές μεταξύ επιτυχημένων και αποτυχημένων στη ζωή είναι ότι οι επιτυχημένοι έχουν αυτοπεποίθηση και πιστεύουν ότι αξίζουν απόλυτα να απολαμβάνουν την επιτυχία. Το καλύτερο, ίσως, δώρο που μπορούν να κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι να τα βοηθήσουν να έχουν μια θετική εικόνα του εαυτού τους. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, διότι κανείς δεν τους είπε τι πρέπει να κάνουν. Στην καλύτερη περίπτωση οι γονείς βοηθούν τα παιδιά τους ν’ αποδέχονται τον εαυτό τους και να τον εκτιμούν, να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και να αγωνίζονται με ίσους όρους. Κανένας γονιός δεν μπορεί να τα κάνει όλα σωστά. Αλλά κάθε γονιός μπορεί να κάνει πολλά σωστά πράγματα για να ενθαρρύνει και να παρακινήσει το παιδί του. Η φροντίδα, η προσοχή, ο έπαινος, η στήριξη και η σοβαρή αντιμετώπισή του βοηθούν το παιδί να επιδιώκει αυτά που επιθυμεί.''

Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!!

«Άριστο βιβλίο είναι εκείνο που ανοίγουμε με λαχτάρα και κλείνουμε με κέρδος.»
Άμος Άλκοτ
*Πηγή: www.books.gr


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Χριστουγεννιάτικος Διαγωνισμός!!!



Επιτέλους Δεκέμβριος... Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς!!!
Κι επειδή όλα τα blogo-σπιτάκια ξεκίνησαν διαγωνισμούς... είπα να μπω κι εγώ στο εορταστικό κλίμα!!!

Σκεφτόμουν εδώ και μέρες ποιό να είναι το δωράκι...
Ήθελα κάτι που να είναι λίγο "ολλανδικό''... έτσι, για να είναι κάτι καινούργιο για τις περισσότερες!

Και τελικά σήμερα... ΤΟ ΒΡΗΚΑ!!!

Το δώρο θα είναι ένα : verjaardagskalender!


Πρόκειται για ένα ημερολόγιο γενεθλίων!
Δηλαδή ένα ημερολόγιο που το έχεις για πάντα. Έχει τις ημερομηνίες του κάθε μήνα (χωρίς μέρα πχ Δευτέρα, Τρίτη κτλ...) και εκεί σημειώνεις τα γενέθλια, τις γιορτές & τις επετείους όλων όσων δεν θέλεις να ξεχάσεις!
Είναι πολύ έξυπνο και πρακτικό, και θα βρεις ένα παρόμοιο ημερολόγιο σε κάθε ολλανδικό σπίτι!
Για την ακρίβεια θα τα δεις ή στην κουζίνα ή στο μπάνιο! Ναι, δεν κάνω πλάκα... το βάζουν στο μπάνιο... γιατί εκεί λέει θα μπεις σίγουρα κάθε μέρα!! χεχε... έχουν ένα δίκιο εδώ που τα λέμε!!!

Για να πάρετε μέρος αφήστε ένα σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο 
ή κάτω από το αντίστοιχο post στο facebook, μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου!! 
Καλή επιτυχία!!! :)

 

Με αεροπλάνα & βαπόρια...


Όσον αφορά στο να ταξιδεύει μια γυναίκα με το μωρό της, έχω καταλήξει ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες μαμάδων.
Εκείνες που ούτε να το σκεφτούν δε θέλουν, κι εκείνες που το τολμούν τόσο άνετα σαν να πήγαιναν μια καθημερινή βόλτα ως το σούπερ μάρκετ!
Εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία.
Αρνούμαι να καταπιεστώ και να μην πηγαίνω όπου ακριβώς θέλω επειδή έχω μωρό.

Από τον πρώτο μήνα της ζωής της Νικολέτας άλλωστε αρχίσαμε τα πέρα-δώθε...
Οι δυσκολίες του να ταξιδεύεις ΜΟΝΗ με το μωρό σου είναι διαφορετικές σε κάθε ηλικιακή τους φάση. 
Θυμάμαι τα πρώτα ταξίδια που ακόμα θήλαζα, τι ακροβατικά έκανα στη θέση μου για να μπορέσω να βάλω τη μαντίλα γύρω μου, να ανοίξω το μπλούζα & να βάλω το μωρό στη σωστή στάση θηλασμού... 
Ούτε η Κομανέτσι τέτοια ευλυγισία...

Το τελευταίο μας ταξίδι όμως πραγματικά ήταν μια τεράστια ταλαιπωρία!
Επέλεξα να ταξιδέψω (για πρώτη φορά με το μωρό!) με την εταιρία Transavia. 
Μια εταιρία χαμηλού κόστους, όπως τις λένε...
(και χαμηλής νοημοσύνης του προσωπικού τελικά...)
Φτάνοντας στο check-in για να δώσω τη βαλίτσα, ακούω την υπάλληλο να μου ζητάει και το καροτσάκι, στο οποίο και στρογγυλοκαθόταν η Νικολέτα μου... 
''Α, όχι'', της λέω ''δεν θα το δώσω σαν αποσκευή θα το έχω μαζί μου ως το αεροπλάνο και θα το δώσω στην πύλη''. (Όπως κάνω ΠΑΝΤΑ δηλαδή).
''Αυτό δεν γίνεται'', μου απαντάει μέσα στα χαμόγελα. ''Πρέπει να το αφήσετε εδώ''.

Για όσες δεν ξέρετε το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ! 
Και θα έπρεπε να περπατήσω με τη Νικολέτα αγκαλιά, συν τα μπουφάν, τσάντες κτλ για τουλάχιστον 20 λεπτά ως το αεροπλάνο μου! "Συγγνώμη", της λέω "αλλά ξέρετε πόση απόσταση είναι; Πώς περιμένετε να πάω ως εκεί με το μωρό στα χέρια";

Εκεί η εκπληκτική υπάλληλος μου έδωσε την εξής απάντηση:
"Δικό σας δεν είναι"; (το μωρό...)
"Ναι, μαντάμ, δικό μου είναι, αλλά δεν είμαι καγκουρό να το βάλω στο μάρσιπο και να τρέξω χοροπηδώντας ως τη gate μου... Είμαι μια νορμάλ γυναίκα της οποίας το σώμα δεν έχει φτιαχτεί για να κουβαλάει ένα μωρό 12 κιλών τόση ώρα, μαζί με όλα τους τα τσιπράγκαλα... Για αυτόν ακριβώς το λόγο έχει εφευρεθεί και το λεγόμενο "καροτσάκι"... για να βάζουμε τα μωρά μας μέσα και να τα σπρώχνουμε... 
Προφανώς αγενέστατη, προφανώς όχι μαμά.
Μου είπε και καλά ότι ήταν οι κανονισμοί της εταιρίας... Μπούρδες! γιατί στην αντίθετη διαδρομή από Νάπολη προς Άμστερνταμ (με την ίδια εταιρία) με άφησαν να το πάρω ως το αεροπλάνο και μάλιστα όταν ρώτησα εκεί την κοπέλα στο check-in της φάνηκε περίεργη η ερώτησή μου... 

Στην επιστροφή άλλη ταλαιπωρία με το καροτσάκι... Βγαίνουν όλες οι βαλίτσες... πουθενά το καροτσάκι... Εγώ με τη Νικολέτα αγκαλιά (να κοιμάται), την τσάντα της, την τσάντα μου και μια βαλίτσα να κοιτάω τον ιμάντα άδειο να κόβει βόλτες... 
Τελικά μετά από πολύυυυ περπάτημα ανακάλυψα ότι οι ''περίεργα μεγάλες αποσκευές'' (;;;) βγαίνουν από άλλον ιμάντα... Και κάπου εκεί ανακάλυψα και το καροτσάκι μας, ανάμεσα σε κάτι πραγματικά τεράστια κλουβιά ζώων... 
Όπως καταλαβαίνετε το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ δεν είναι και πολύ child-friendly... :) :))

Παρόλα αυτά εγώ θα συνεχίζω, μαζί με τη Νικολετίτσα μου, να παίρνουμε κάθε φορά το πρώτο αεροπλάνο για να βρεθούμε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε... και ας ταλαιπωρούμαι... κι ας κουβαλάω... κι ας πονάνε τα χέρια μου για 3 μέρες μετά... ΔΕΝ ΜΑΣΑΩ λέμε!!!


Και μια τόσο-μα-τόσο αντιπροσωπευτική φωτογραφία... χεχε... 3 θέσεις πιάνει!!!