Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Λύκε-Λύκε είσαι εδώ;;;


Έχουμε μπει και επίσημα πλέον στην εποχή των παραμυθιών!
Και φυσικά έχουμε τις προτιμήσεις μας... με TOP 3 τα 3 γουρουνάκια, τα 7 κατσικάκια & τον Ντόντυ το σκυλάκι (το τελευταίο είναι δικής μου επινόησης... και πρέπει να της το έχω πει μέχρι στιγμής περίπου 682 φορές... πολύ σουξέ σας λέω... μήπως να το εκδώσω;;)
Anyway, στο θέμα μας!
Διαβάζοντας λοιπόν τα παραμύθια με τα οποία κι εγώ μεγάλωσα, μου έχουν δημιουργηθεί δεύτερες σκέψεις...

Ας αφήσω την κατηγορία Σταχτοπούτες & πρίγκιπες; γιατί αυτή είναι μια άλλη (και μάλιστα μεγάλη) συζήτηση. Θα επικεντρωθώ πιο πολύ στα λίγο "βάρβαρα" παραμύθια.
Σε αυτά που υπάρχει ένας κακός λύκος που τρώει ή δυο γονείς που σε αφήνουν στο δάσος γιατί δεν μπορούν πια να σε ταΐσουν...
Η αλήθεια είναι ότι όταν τα άκουγα μικρή δεν μου δημιουργούσαν κακή εντύπωση.

Ήταν κάτι πολύ λογικό ένας μπαμπάς (όπως του Κοντορεβυθούλη ή του Χανς & της Γκρέτελ) να πηγαίνει τα παιδιά του στο δάσος και να τα αφήνει εκεί μόνα τους. Είτε γιατί ήταν φτωχός, είτε γιατί δεν τα ήθελε η κακιά μητριά... Δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι αυτό το παραμύθι ίσως γεμίζει ανασφάλεια το παιδί μου. Δε θα πρεπε το μήνυμα να είναι ότι ο μπαμπάς & η μαμά είναι πάντα εκεί;;;

Όπως επίσης δεν γίνεται να μη δημιουργεί παρά φόβο ο κακός ο λύκος που τρώει Κοκκινοσκουφίτσες, κατσικάκια κι ότι άλλο βρεθεί στο δρόμο του. Και μετά η μαμά κατσίκα ή ένας θαρραλέος κυνηγός σκίζουν (!) την κοιλιά του λύκου και βγάζουν τα θύματα από μέσα ζωντανά...
Γιατί εμένα μου κάνει λίγο σε παιδικό θρίλερ αυτό το κόνσεπτ;;;

Νομίζω ότι τελικά αναθεωρώ και θα εξαφανίσω όλα αυτά τα κλασικά & διαχρονικά παραμύθια από το σπίτι μας. Υπάρχουν ένα σωρό διδακτικά παραμύθια ή εκείνα που εξάπτουν την φαντασία. Κι όχι παραμύθια που προκαλούν φόβους...

Για παράδειγμα ένα από αυτά, που θα μπορούσαν μάλιστα να κερδίσουν μια θέση στο Top 5 μας με τη Νικολέτα, είναι ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας. Το οποίο μου αρέσει γιατί σου διδάσκει να είσαι προνοητικός για το μέλλον, αλλά και να βοηθάς κάποιον που δεν ήταν, αλλά πήρε το μάθημά του.  Να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες.

Τέτοιες ιστορίες θέλω να ακούει το παιδάκι μου... Πείτε μου... Είμαι παράλογη;;;
Ας μας πει τη γνώμη του και κάποιος παιδοψυχολόγος στο κάτω-κάτω...!!!


To be continued...

6 σχόλια:

  1. Δεν εχεις άδικο Γεωργία μου για τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε... Εντάξει τα 3 γουρουνάκια και τα 7 κατσικάκια και τα δύο περνάνε κάποιο μήνυμα όπως και ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας όπως αναφέρεις. Οσο για τα άλλα από τη μία καταλαβαίνω οτι μπορεί να δημιουργήσει φόβο σε ένα παιδί από την άλλη όμως μήπως προετοιμάζει τα παιδιά οτι στη ζωή δεν είναι όλα παντα ρόδινα? Μήπως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια τεράστια φούσκα προστασίας και στο τέλος βγαίνουν στον έξω κόσμο απροετοίμαστα? Τώρα θα μου πεις με ένα παραμύθι το προετοιμάζεις??? Δεν ξέρω.... με έβαλες σε σκέψεις πρωι πρωί ακόμα δεν έχω πιει τον καφέ μου!!!!!! Δεν ανοίγουμε την συζήτηση με τους πρίγκιπες καλύτερα...???
    Καλημερούδια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα ιδια ερωτηματικά ειχα κι εγω Γεωργία και ετσι δεν μπήκαν ποτε αυτα τα παραμύθια στο σπίτι μας.Οταν κάποια στιγμη το ελεγα αυτό σε εναν γιατρο (παιδοψυχολόγο) μου είπε πως ακριβώς αυτο ειναι το νόημα να προκαλέσουν το παιδι κ τις σκεψεις του καλο-κακο και να μπορούν να φανταστούν διαφορα με τα δικά τους ματια.Επίσης λεει,πως τα παιδιά αποβάλλουν το φοβο μ τον οποιο γεννιουνται με αυτα τα παραμυθια καθώς απομυθοποιείται το κακο στα μάτια τους.
    Εγω πάντως ακομα φρικάρω κ δεν τα λεω στην Εβελινα αν και ολη η συζητηση με τον κυριο αυτο με εκανε να τα αγαπησω.Μάλλον εγω δεν ειμαι ετοιμη να ακουσω για ξεκοιλισματα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στα παραμύθια όλα είναι ειρηνικά και τέλεια και πασπαλισμένα με χρυσόσκονη και αγγελικά πλασμένα. Να μην γνωρίσουν τον φόβο, έστω και μέσα από μία ιστοριούλα φαντασίας; Εγώ νομίζω ότι τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν τους κινδύνους που αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσουν. Η Κοκκινοσκουφίτσα παρά την ανεμελιά της και την αφέλειά της, βγήκε νικήτρια. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ το ίδιο. Σκοπός αυτών των παραμυθιών είναι η αντιμετώπιση των άσχημων καταστάσεων είτε με εξυπνάδα, είτε με τύχη, είτε με προφύλαξη. Δεν θα είμαστε πάντα δίπλα τους για να τα βοηθήσουμε και να τους εφιστήσουμε την προσοχή απέναντι στο κακό. Και όταν λέμε κακό, εννοούμε τον "κακό" γυμναστή που "πειράζει" τον αδύναμο και ανασφαλή μαθητή, τον άτακτο συμμαθητή που σπάει πλάκα με το να σου κατεβάζει το παντελόνι κλπ. Δεν θα είμαστε εκείνη ακριβώς τη στιγμή παρόντες για να τους πούμε τι θα κάνουν. Οπότε, καλό είναι να αναγνωρίζουν το κακό και να γνωρίζουν και πως να το αντιμετωπίσουν, έστω και μέσα από ιστοριούλες. Και πάντα οι ιστοριούλες είναι ευκαιρία για κουβέντα και μετάδοση γνώσεων-προφυλάξεων. Αυτή είναι η άποψή μου, όντας μητέρα δύο παιδιών. Παρεπιπτόντως, συγχαρητήρια για το blog, σε παρακολουθώ πάντα με ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για παράδειγμα, την Κοκκινοσκουφίτσα την έχω βρει με 2 εκδοχές. Τη μία, η γιαγιά κλείνεται στη ντουλάπα και αργότερα ο κυνηγός τρομάζει και διώχνει το λύκο και η άλλη που ο λύκος τρώει τη γιαγιά και ο ξυλοκόπος αργότερα βγάζει από μέσα τη γιαγιά σώα! Πάντως, έχει να κάνει και το ύφος που διαβάζουμε. Έχω την εντύπωση πάντως ότι τα παιδιά δεν φοβούνται.. Αλλά μου αρέσουν κι εμένα πιο πολύ τα καινούρια παραμύθια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγώ του διαβάζω τα πιο καινούργια. Τον κακό τον λύκο όμως και τα 3γουρουνάκια είναι το μόνο που ξέρει και τον μόνο που φοβάται! Α! Έχεις και βραβείο! Πέρασε να το πάρεις απο http://imerologiomwrou.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι φόβοι σου είναι εντελώς ανυπόστατοι.Όπως είπες, όταν ήσουν μικρή δεν σε τρόμαζαν....Τα παραμύθια βοηθούν τα παιδιά να χτίσουν ένα σύστημα αξιών, να διακρίνουν μεταξύ σωστού- λάθους, καλού- κακού. Ο ήρωας επιβραβεύεται, ο κακός τιμωρείται! Τα βοηθούν επίσης να δώσουν όνομα στους φόβους τους και να τους επεξεργαστούν (όσο φυσικά μπορούν στην ηλικία τους)
    Ένα αξιόλογο βιβλίο είναι το βιβλίο του Βruno Bettelheim:Τα παιδιά χρειάζονται παραμύθια.Είναι πολύ καλό.
    Καλό Σαββατοκύριακο...
    bibiblock

    ΑπάντησηΔιαγραφή