Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

3η μέρα & τα 'χω παίξει!!


Το να είσαι μακριά από όλους τους δικούς σου σίγουρα είναι κάτι που σου φέρνει συχνά νοσταλγία στο νου...
Κάποιες φορές όμως το πρακτικό του θέματος ξεπερνάει τη νοσταλγία κατά πολύ!
Τι εννοώ;
Πρώτη φορά από τότε που έχω μωρό και είμαστε εδώ στα ξένα μόνο οι τρεις μας, αρρώστησε η Νικολέτα & εγώ μαζί...
Δε σας λέω τίποτα!
Ο Δαμιανός μια στο εξωτερικό, μια στη δουλειά, κι εγώ εδώ μόνη με τη μικρή να σέρνομαι και να προσπαθώ να την περιποιηθώ παρότι δεν νιώθω καλά.
Προτεραιότητα εννοείται είναι εκείνη. Αλλά είναι τόσο δύσκολο βρε κορίτσια.
Είναι εκείνο το αίσθημα που θέλεις να κουκουλωθείς και να κοιμάσαι ή να βλέπεις τηλεόραση και να πίνεις μόνο ζεστό τσάι. Αντί για αυτό όμως πρέπει να τρέχω όοοολη μέρα και να σηκώνομαι τη νύχτα κάθε 1-2 ώρες να βλέπω αν έχει πυρετό, να την αλλάζω που ίδρωσε, να την ησυχάζω, να ρουφάω μυξούλες κι όλα αυτά έτοιμη να καταρρεύσω εγώ η ίδια...

Όσες μένετε μόνες εκεί που είστε χωρίς ίχνος συγγενή καταλαβαίνετε ακριβώς τι εννοώ!
Γιατί αν ήμουν στην Ελλάδα λίγο η μαμά μου, λίγο η αδερφή μου, θα το παλεύαμε όλες μαζί.
Αλλά τώρα; Τώρα αναγκαστικά το παλεύεις μόνη! Και κάνεις κουράγιο.
Εγώ προσωπικά αυτό κάνω εδώ και τρεις μέρες... και ο πυρετός καλά κρατεί... άντε να δούμε πόσο ακόμα! Προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά, αλλά το σώμα δεν ακολουθεί το πνεύμα...
Εύχομαι όσες είστε μοναχούλες εκεί που ζείτε -όπως εγώ- να αρρωσταίνετε εσείς και τα μωρά σας ΟΣΟ μα ΟΣΟ πιο σπάνια γίνεται... (αν γίνεται μάλιστα και ΠΟΤΕ!!!)

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Ταξιδεύοντας...




Το Σάββατο πρωί πετούσαμε για Ολλανδία.
Πάλι βαλίτσες, πάλι αποχωρισμοί στο αεροδρόμιο...
Φτάνουμε λοιπόν στην gate μας και περιμένουμε να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο.
Κι εκεί που κάθομαι λίγο στεναχωρημένη, προσπαθώντας να απασχολήσω τη Νικολέτα, νιώθω μια γνώριμη φιγούρα να με πλησιάζει.
Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω μια φίλη μου από τα παλιά.
Μια πολύ καλή μου φίλη που είχαμε χαθεί από χρόνια...
Να έρχεται προς τα εμάς πιάνοντας κι εκείνη ένα κοριτσάκι από το χέρι. Χάρηκα τόσο πολύ που την ξαναείδα.
Δεν ξέρω πως λειτουργεί η καρδιά & το μυαλό, αλλά μια παιδική φιλία 'αναβιώνει' αμέσως,
έστω και μετά από χρόνια.
Καθίσαμε μαζί στο αεροπλάνο, εμείς και τα κορίτσια μας.
Είναι κι εκείνη βλέπετε 'μια μαμά στα ξένα'.
Κι εκεί που τα λέγαμε, ξαφνικά ένιωσα σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Σαν να ήταν μόλις χθες η τελευταία φορά που γελούσαμε μαζί.
Σαν να μπορώ να της πω τα πάντα.
Χάρηκα που ξαναβρεθήκαμε & χάρηκα ακόμα περισσότερο που θα βρεθούμε και πάλι.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ελληνάρας ή τζέντλεμαν;


Όπως όλες οι νεο-μαμάδες, έτσι κι εγώ, τους τελευταίους 16 μήνες, όποτε βγαίνω βόλτα σπρώχνω και ένα καρότσι!
Μια στην Ολλανδία, μια στην Ελλάδα.
Κι εδώ ακριβώς συμβαίνει το εξής παράδοξο:

Όσο είμαι στην Ολλανδία θαυμάζω τους ολλανδούς οδηγούς που δεν διανοούνται να ΜΗΝ σταματήσουν για να περάσεις (για την ακρίβεια να κοκκαλώσουν το αυτοκίνητο τους στις διαβάσεις)!
Από την άλλη όμως ούτε μια φορά δεν βρέθηκε κάποιος πεζός να με βοηθήσει με το καροτσάκι σε κάποια σκάλα ή με μια πόρτα που έπρεπε να κάνω ακροβατικά μέχρι να μπούμε και οι δύο μέσα με τη Νικόλ.

Στην Ελλάδα δε, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!
Πάρα πολύ συχνά ένας περαστικός κοντοστέκεται για να με βοηθήσει, όπως σήμερα το πρωί.
(Συνήθως άντρας ή άλλη μαμά!)
Ενώ από την άλλη οι οδηγοί είναι στην καρακοσμάρα τους... για να μη μιλήσω για τους ανεγκέφαλους που παρκάρουν στις ράμπες! Δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει κάποιος αν δεν βρίσκεται σε κόκκινο φανάρι!

Και πείτε μου τώρα πως γίνεται αυτό;!;

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Η Νικόλ, ο Πότ & Εγώ!


Ο Πότ είναι ένα καφέ -αντικειμενικά άσχημο- αρκουδάκι.
Τον απέκτησα όταν ήμουν πέντε χρονών.
Μου τον έφερε ο μπαμπάς μου από κάποιο επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό.
Παρόλο που δεν είναι από εκείνα τα μαλακά λούτρινα & χουχουλιάρικα αρκουδάκια, αμέσως κόλλησα μαζί του και τον είχα πάντα στο κρεβάτι μου, ακόμα κι όταν μεγάλωσα.

Ο Πότ ήταν πάντα δίπλα μου σε όλα!
Σε κλάματα, έρωτες, απογοητεύσεις, άγχη...
Δεν ξέρω πόσες φορές τον έχουν βρέξει τα δάκρυα μου & πόσες αγκαλιές του έχω κάνει.

Ο Πότ έμεινε πίσω στην Ελλάδα όταν έφυγα, πάνω σε ένα ράφι.
Εχθές το βράδυ η Νικολέτα ξαφνικά τον είδε, τον έδειξε με το χεράκι της και μου είπε :
''Ακν''! (Ακν = αρκουδάκι).
Τον κατέβασα από το ράφι και της τον έδωσα, κι εκείνη αμέσως τον πήρε σφιχτά στην αγκαλιά της κι άρχισε να τρίβει τα μουτράκια της στα δικά του.
Τελικά κοιμήθηκαν μαζί...

Και ήταν τόσο περίεργο το συναίσθημα.
Όχι ακριβώς συγκίνηση. Ναι, και αυτό, αλλά και κάτι άλλο.
Τη χάζευα μέσα στο σκοτάδι, με τις μπουκλίτσες της, κουλουριασμένη αγκαλιά με το παιδικό μου αρκουδάκι, και ήταν σαν με μια μηχανή του χρόνου να έχεις πάει χρόνια πίσω και να βλέπεις εσένα...
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι εσύ εκείνο το μωρό, αλλά το παιδί σου, κι αναρωτιέσαι μέσα σου: "πως μεγάλωσα; πότε;"

Χαίρομαι που αγάπησε τον Πότ η κορούλα μου.
Είναι σαν μια συνέχεια στο χρόνο...
Και ίσως τελικά είναι γραφτό του να "μετακομίσει" στο Άμστερνταμ ;)

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Στην κουζίνα...


Σε μια από τις πρώτες-πρώτες αναρτήσεις στο blog μου, 
σας είχα γράψει μια υπέροχη συνταγή της Σμαράγδας! Της Σμαράγδας & της Μαρμίτας της! 

Για όσες δεν είχατε δει εκείνη την ανάρτηση η Μαρμίτα είναι ένα εργαστήρι μαγειρικής στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Είναι ένας υπέροχος χώρος που αμέσως νιώθεις ότι έχει φτιαχτεί με όρεξη & αγάπη. 
Έχει μαθήματα μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής & οινογνωσίας. 

 
Όποτε είμαι στην Ελλάδα κανονίζω να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα.
Αυτή τη φορά πήγαμε μαζί με τον Δαμιανό, μια μέρα πριν γυρίσει στην Ολλανδία.

(Για την Νικολέτα είχα επιστρατεύσει ολόκληρο team: Μαμά & τις 2 αδερφές μου! χεχε)

Εκεί, λοιπόν, είμασταν έξι άτομα μαζί με τον σεφ μας!
Φτιάξαμε πεντανόστιμο street food, ακούγοντας ατμοσφαιρική μουσική, και μετά φάγαμε όλοι μαζί, 
μιλώντας και γελώντας, ότι είχαμε φτιάξει με τα χεράκια μας.
Εκεί γνώρισα και την Ελένη. Μια γυναίκα πολύ γλυκιά με θετική αύρα και αγάπη για τη μαγειρική.
Την Ελένη του Majeriko
Όταν γύρισα σπίτι επισκέφτηκα το site του Majeriko και ενθουσιάστηκα!
Εννοείται πως έχει μπει ήδη στις αγαπημένες μου σελίδες :)
Μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ

Πολύ προσεγμένο site & τέλειες συνταγές!
(Τα βλέπω τα κιλά των γιορτών να μένουν εδώ για πολύ ακόμα!!! χιχι)

Φιλάκια σε όλες!

Τη σελίδα της 'Μαρμίτα' μπορείτε να τη βρείτε www.marmita.gr/

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Κουκου-Τζα! Να ΄μαι πάλι!

Εδώ είμαι πάλι! Μετά από πολλές μέρες...

Πέρασαν οι γιορτές και μαζί και οι υποχρεώσεις!
Γονείς, πεθερικά, θείες, νονοί κτλ...
Ειδικά για εμάς που λείπουμε, είναι τρελές αυτές οι μέρες. Όλοι περιμένουν να μας δουν.
Κι εμείς δηλαδή, αλλά άντε να τα οργανώσεις έτσι όλα, ώστε να δεις και όσους θες αλλά και να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.
ΟΥΦ! Πάει κι αυτό! Και μου έμεινε μια εβδομάδα ακόμα που μπορώ να κάνω και να δω όσους πραγματικά θέλω κι έχω ανάγκη :)

Χθες το βράδυ ήταν το πρώτο βράδυ που βγήκα έξω.
Εγώ και οι αδερφές μου, χωρίς παιδιά, σκυλιά, άντρες...
Μόνο οι τρεις μας! Πόσο ωραία είναι κάθε φορά.
Νιώθω σαν να είμαι 'σπίτι μου' όταν βρίσκομαι με τις αδερφές μου.

Πήγαμε λοιπόν και είδαμε την πολυσυζητημένη ταινία "Αν".
Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ... Εντάξει σφίγγεται λίγο το στομάχι, αλλά σε αποζημιώνουν η σκηνοθεσία, οι μουσικές, οι εικόνες, οι διάλογοι.
Είμαι τρελή φαν του Παπακαλιάτη και θεωρώ ότι στη σημερινή κινηματογραφο-τηλεοπτική πραγματικότητα αποτελεί μια κατηγορία από μόνος του.
Και ok, μπορεί να μην αρέσει σε όλους, αλλά μου τη δίνει λίγο αυτό το κομπλεξικό κράξιμο που επικρατεί τον τελευταίο μήνα. Αλλά στην Ελλάδα αυτό κάνουμε πάντα. Κρίνουμε. Πάντα τους άλλους φυσικά. Αν δεν σου αρέσει αυτό το στυλ ταινίας μπορείς πολύ απλά να μην πας να το δεις.

Δεν ξέρω αν κάποιες την είδατε την ταινία, αλλά έχει να κάνει με ένα πολύ αγαπημένο μου θέμα, το ''τι θα γινόταν αν...'' Δύο παράλληλες ιστορίες. Απίστευτα διαφορετικές μεταξύ τους, εξαιτίας μόνο μια μικρής,ασήμαντης απόφασης: Να βγάλεις τον σκύλο σου βόλτα ή όχι!
Αυτό που μου έμεινε περισσότερο;... η υπέροχη μουσική που διαλέγει πάντα ο Παπακαλιάτης και μια σκηνή, που ήταν σαν να την έγραψε για μένα... Αλλά προφανώς και για πολλές-πολλές ακόμα γυναίκες φρεσκοπαντρεμένες με μωρό, που νιώθουν πως χάνουν κάπου τον εαυτό τους μέσα στην τρελή καθημερινότητα... πως δεν μπορούν να διαχειριστούν εύκολα τόσες αλλαγές στη ζωή τους.
Όσες είστε στην Ελλάδα θα σας παρότρυνα να τη δείτε! Αξίζει ;)


 Σχετικό Άρθρο