Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Παραμύθια & δεύτεροι ρόλοι!

Χθες 'πιάστηκα' αδιάβαστη από την κοράκλα μου!
Γενικώς διαβάζουμε πολλά παραμύθια με τη Νικόλ (συνήθως τα αφήνουμε στην μέση φυσικά...)
Και μέχρι τώρα της διηγούμουν όσα ήθελα από το παραμύθι κι εκείνη απλά άκουγε.
Πλέον όμως άρχισαν οι ερωτήσεις:
-Ατός ποιος είναι; - Ατός που πάει; ...

Και εντάξει, τους βασικούς ήρωες τους θυμάμαι όλους, είτε από τα παιδικά μου χρόνια,
είτε από την επανάληψη που έκανα με τα ανίψια μου.
Αλλά στους δεύτερους ρόλους, το ομολογώ... έχω κάποια κενά!

Διαβάζαμε, λοιπόν, τη Χιονάτη & τους 7 νάνους, κι ενώ μέχρι τώρα εστίαζα στην κακιά μάγισσα, το δηλητηριασμένο μήλο, τον πρίγκιπα που τη φιλάει και ξυπνάει, η Νικολέτα θέλοντας προφανώς να εμβαθύνει περισσότερο στο παραμύθι, δείχνοντάς μου έναν νάνο με ρώτησε: -Ατός ποιος είναι;
Αυτός;! Μα ποιος άλλος, ..ο νάνος! Ο νάνος, μα ποιος νάνος; χεχεχε :)

Είπα, λοιπόν, να ψάξω λιγάκι στο ίντερνετ να θυμηθώ τα ονόματά τους, γιατί ο μόνος που θυμόμουν ήταν ο ''συναχωμένος''!

1. Χαζούλης
2. Ντροπαλός
3. Υπναράς
4. Συναχωμένος
5. Καλόκαρδος
6. Σοφός
7. Γκρινιάρης 

Για να δω πόσες τα ξέρατε; Οι αδιάβαστες να σηκώσουν το χέρι παρακαλώ!! ;)

Και μια που το έριξα στη μελέτη είπα να φρεσκάρω λίγο και τις στρουμφο-γνώσεις μου...
(Το ξέρατε ότι τα στρουμφάκια ήταν 100 συνολικά;;;;)

Να τα ποιο γνωστά από αυτά:
1. Μπαμπαστρούμφ
2. Στρουμφίτα
3. Σπιρτούλης
4. Προκόπης
5. Ξεφτέρης
6. Χαχανούλης
7. Γκρινιάρης
8. Χουζούρης
9. Κοιμήσης 
10. Λιχούδης
11. Σκουντούφλης
12. Μελένιος
13. Ντορεμί
14. Μουσούδης
15. Λουλούκος
16. Μουτζούρης
17. Μπιμπίκος
18. Μπιζέλης 

Καλά, τον Μπιμπίκο & τον Μπιζέλη ούτε που τους ήξερα! 
Φιλάκιααα :)



Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Κι εσένα γιατί είπαμε ότι σε νοιάζει;;;

'Οποτε έρχομαι στην Ελλάδα θυμάμαι πόσο εκνευριστικό είναι να έχουν όλοι άποψη για θέματα που αφορούν το παιδί σου. Κι όταν λέω όλοι, εννοώ ΟΛΟΙ!
Δεν με πειράζει φυσικά μια συμβουλή ή μια σκέψη που προέρχεται από την οικογένειά μου ή από την κολλητή μου, αλλά όταν ο κάθε άσχετος λέει τη γνώμη του, μου ανάβουν τα λαμπάκια!

Σε μια από τις πρωινές μας βόλτες αυτές τις μέρες, μπήκαμε με τη Νικόλ σε ένα αρτοποιείο να αγοράσω κουλουράκια. Μια κυρία που έβγαινε εκείνη την ώρα από το μαγαζί, κοντοστέκεται δίπλα μας, κοιτάει τη Νικόλ και της λέει:
-Μεγάλο κορίτσι και φοράς πιπίλα; (μεγάλο κορίτσι 1,5 χρονών;!; και εν πάση περιπτώσει ΤΙ σε νοιάζει;)
Φυσικά η Νικόλ δεν της έδωσε καμία σημασία και καλά έκανε.
Αλλά η μαμά της Νικόλ αρχίζει και εκνευρίζεται... Παρόλα αυτά κρατιέμαι στο ύψος μου και δε λέω τίποτα. Η κυρία όμως με το μοβ μαλλί γυρίζει προς το μέρος μου και ξαναλέει:
-Μεγάλο παιδί γιατί του φοράτε πιπίλα; (βρε καημός...)
Εγώ με ένα ελαφρώς ξινισμένο ύφος απαντώ:
-Δεν της τη φόρεσα εγώ, τη φόρεσε μόνη της, γιατί είναι ελεύθερος άνθρωπος και κάνει ότι θέλει.
Η κυρία με το μοβ μαλλί βραχυκύκλωσε στιγμιαία με την απάντησή μου, αλλά συνέχισε ακάθεκτη:
- Θα χαλάσουν τα δόντια του, μου λέει.
- Ε, δεν πειράζει έχουμε λεφτά και θα της τα φτιάξουμε!
Τη φαντάζομαι καθώς απομακρυνόταν, να κουνάει το κεφάλι και να σκέφτεται "με τέτοια μάνα τι περιμένεις;" (χιχχχιιχ...)

Σας έχω ξαναπεί πόσο αγενής μπορώ να γίνω όταν νιώθω ότι ο άλλος "χώνεται" χωρίς να έχει το δικαίωμα. Κι αυτό γιατί όταν ήμουν νεο-μανούλα είχα μπει σε μια διαδικασία να απαντώ, να εξηγώ και να δικαιολογούμαι στον κάθε ένα για τις επιλογές μου.
Μέχρι που κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου "μήπως χαλάς τον χρόνο σου"; Μάλλον ναι!
Από τότε δεν ξόδεψα ούτε ένα παραπάνω λεπτό για να εξηγήσω σε κάποιον γιατί διάλεξα να μη δουλεύω, ή γιατί αλέθω ακόμα το φαγητό του μωρού, ή γιατί την κοιμίζω εγώ, ή γιατί φοράει πιπίλα.
Η κάθε μαμά ξέρει τι είναι καλύτερο για το παιδί της και σίγουρα μια συμβουλή δεν είναι ποτέ κακή. Αλλά έχεις σκεφτεί εσύ ξαδέρφη, κουμπάρα, θεία, φίλη της φίλης, γειτόνισσα, κυρία στο σούπερ μάρκετ κ.ο.κ, ότι εκτός από σένα ένα σωρό άλλοι έχουν και από μια δικιά τους συμβουλή;;
Συγγνώμη αλλά δε θα πάρω!!

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Εγώ & η Νικόλ, στο παιδικό μου δωμάτιο :)

Και ΝΑΙ... φτάσαμε!
Και από τα ατέλειωτα σκουφιά και κασκόλ του χειμώνα, περάσαμε στο ελαφρύ μπουφάν!
Τέλεια- τέλεια- ΤΕΛΕΙΑ!
Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι το παιδάκι μου θα πιστεύει πως μπαίνοντας σε αεροπλάνο μπορείς να αλλάξεις -εκτός από χώρα- και εποχή!

Πάντως δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται ότι ο ήλιος στην Ελλάδα είναι αλλιώς...
Πως να το πω βρε παιδί μου, σου καίει το δέρμα, το πρόσωπο, την καρδιά με ένα τρόπο διαφορετικό...
Πιο έντονο και πιο γλυκό συγχρόνως!
Είναι πιο 'αληθινός' ο ήλιος εδώ, ή ίσως απλά έτσι τον νιώθω εγώ...
Όπως και να 'χει είμαστε εδώ και αρχίσαμε ήδη να βλέπουμε αγαπημένα πρόσωπα!
Και αυτό έχω σκοπό να κάνω every single day!
Θέλω να χορτάσω από χαμόγελα, από 'καλωσήρθε'ς, από αγκαλιές, από καφέδες με φίλες, από "πως μεγάλωσε η Νικόλ'' από τους συγγενείς μας.
Θέλω να δω όσους αγαπώ και να γεμίσω μπαταρίες. Το έχω ανάγκη.
Και θέλω και η Νικόλ να δει τη μαμά της όπως είναι στον τόπο της. Που ξέρει τα πάντα, που μιλάει τη γλώσσα, που έχει φίλους, οικογένεια. Εμένα όπως είμαι μόνο όταν βρίσκομαι εδώ. Ολόκληρη!

Σας φιλώ όλες, ειδικά τις ξενιτεμένες... Και σας στέλνω μια γλυκιά θεσσαλονικιώτικη καληνύχτα!

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

DIY - Παιδικό Καδράκι

Σε μια από τις τελευταίες βόλτες μας είχα "μπανίσει" σε μια βιτρίνα ένα τέλειο παιδικό καδράκι!
Κι επειδή υπάρχει ένας άδειος - μικρός - τοίχος στο δωμάτιο της Νικόλ, ήταν ακριβώς ότι χρειάζεται για να γεμίσει, χωρίς να μπουκώνει!
Ξεκίνησα λοιπόν τις προάλλες με σκοπό να το αγοράσω.
Μπήκα φουριόζα στο μαγαζί, πήγα κατευθείαν στο ράφι που κρεμόταν και κάπου εκεί κοίταξα την τιμή! Ε, όχι δα! Είπαμε μου αρέσει γενικώς το shopping (και το απλό και το therapy), αλλά εδώ μιλάμε για ένα παιδικό καδράκι.
Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο μαγαζί είναι ιδιαίτερο, και πολύ ακριβό.
Αποφάσισα να μην το πάρω και ξεκίνησα για την έξοδο.
Λίγο πριν την πόρτα υπήρχε ένα σταντ με κάρτες. Είχε μερικές πανέμορφες-πολύχρωμες καρτ ποστάλ με ζωάκια!
Έτσι μου ήρθε η ιδέα να αγοράσω μία από αυτές και να φτιάξω ένα δικό μου καδράκι!
ΚΑΙ πιο οικονομικό, ΚΑΙ από τα χεράκια της μαμάς!

Αγόρασα από ένα άλλο μικρό μαγαζάκι ένα λευκό κάδρο (μπορείτε να βρείτε παρόμοια στο ΙΚΕΑ), ένα απλό πουά χαρτί περιτυλίγματος και γύρισα σπίτι.
Μόλις η Νικόλ κοιμήθηκε, ξεκίνησα να το φτιάχνω. (όχι ότι ήθελε και πολλή δουλειά δηλαδή.. δέκα λεπτά έκανα!)

Να τι αγόρασα:

Έκοψα το χαρτί στο μέγεθος της κορνίζας (επειδή ήταν λεπτό και φοβόμουν μην "τσακίσει" καθώς το έβαζα μέσα στο κάδρο το κόλλησα επάνω σε ένα πιο χοντρό χαρτόνι).
Στη συνέχεια κόλλησα στο κέντρο του την κάρτα με την χαριτωμένη μοβ αγελάδα και το έβαλα μέσα στο κάδρο.


Και βουα-λά... Έτοιμο!
Και όλο αυτό μου στοίχισε: 5 ευρώ η κορνίζα + 2 ευρώ η κάρτα + 1,5 ευρώ το χαρτί περιτυλίγματος!

Φιλάκια σε όλες!! Και καλές κατασκευές! :) :))




Ήθελα επίσης να ευχαριστήσω πολύ το όμορφο blog child and play 
για το βραβείο Liebster που μου χάρισε!!!
(Ευχαριστώωω & συγγνώμη που άργησα να το παραλάβω & να το παραδώσω...)

Και με τη σειρά μου το χαρίζω στο blog  της Λίνας, motherhood for dummies ένα εγχειρίδιο μητρότητας για αρχάριους :)

Λίνα μου, ξέρω ότι έχεις ξαναπάρει το συγκεκριμένο βραβείο, 
αλλά εγώ ήθελα να σου το ξαναδώσω!!

 

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Βρε λες;


Όσες διαβάζετε το blog μου ξέρετε προφανώς ότι προσπαθούμε να πουλήσουμε το σπίτι μας!
Χθες είχαμε ένα ακόμα ραντεβού με πιθανούς αγοραστές.
Ξύπνησα λοιπόν κι άρχισα τις κλασικές πια φασίνες.
Εξαφάνισα παιχνίδια, έβαλα σκούπα, η κουζίνα αγνώριστη και τα σχετικά...
Λίγο πριν βγούμε από το σπίτι με τη Νικόλ, (είπαμε.. πρέπει να λείπουμε όταν το βλέπουν οι πελάτες με τον μεσίτη!!!) ακούω έναν αχνό ήχο κάπου προς το παράθυρο.
Γυρνάω και τι να δω;; Μια κουτσουλιά στο τζάμι ΝΑ με το συμπάθιο... χαχα
Αυτό δεν μου έχει ξανατύχει οφείλω να ομολογήσω.
Μου έχουν κουτσουλίσει το μπαλκόνι, τα κάγκελα, το αυτοκίνητο, τα μαλλιά μου, αλλά το παράθυρο;!!
..μα πως στο καλό τα κατάφερες πουλάκι;;
Και να σου με το μπουφάν και το σκούφο να ψεκάζω και να καθαρίζω το παράθυρο!!
Και να σκέφτομαι... μια που το κουτσούλισμα θεωρείτε τύχη... βρε λες αυτοί να το αγοράσουν;;;

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Συγγνώμη; Έχω μια απορία...


Μερικές φορές εκεί που κάθομαι βρε παιδί μου, τρώω φλασιές...
Διαφορετικού τύπου κάθε φορά!
Και κάπου εκεί αρχίζει η καθιερωμένη συζήτηση με τον εαυτό μου.

Τις προάλλες, λοιπόν, καθόμουν και σκεφτόμουν ότι σε λίγες μέρες πετάμε για Ελλάδα (γιούπιιιι!!).
Και η μία σκέψη έφερε την άλλη...

- Ουφ, πάλι αεροπλάνο, θα τα παίξουμε με τη Νικόλ αγκαλιά.
- Και φοβόμαστε και την προσγείωση γαμώτο, ευτυχώς που δεν γίναμε αεροσυνοδός.
- Ναι-ναι, τι κουραστικό επάγγελμα και τι βαρετό να πρέπει να δείχνουν πριν την κάθε πτήση πως να βάλεις τη μάσκα οξυγόνου...
- Ουπς! Για μισό λεπτό! Μάσκα οξυγόνου;; Κι αν χρειαστεί τώρα που ακόμα ταξιδεύουμε με τη Νικόλ αγκαλιά; και αν οι θέσεις είναι γεμάτες; υπάρχει εφεδρική για ακόμα ένα άτομο;;;
- Έλα Γεωργία υπερβολές, μάλλον θα το έχουν προβλέψει οι κατασκευαστές αεροπλάνων.
- Ναι, αλλά εγώ σαν μαμά δεν πρέπει να ξέρω;
- Ουφ, άρχισες πάλι...
- Μισό λεπτό, θα στείλω εμαίλ στην Aegean να ρωτήσω...
- Ωχ, ρεζίλι θα γίνουμε πάλι..
- Έλα μωρέ... πρώτη φορά θα είναι, από τότε που γίναμε μανούλες όλο και κάτι υπερβολικό ρωτάμε και κάποιος από μέσα του σταυροκοπιέται..

(Με τα πολλά το εν λόγω εμαίλ στάλθηκε επιτυχώς!).

Μετά από μία μέρα...

Απάντηση αεροπορικής εταιρείας:
Σε κάθε σειρά των τριών θέσεων υπάρχει μία έξτρα μάσκα οξυγόνου.
 - Είδες, μια χαρά μου απάντησαν, αμέσως να πεις ότι θα γελάνε από την άλλη πλευρά του υπολογιστή...

Συνέχεια του εμαίλ:
"Σε περίπτωση που επιθυμείτε τη χρήση μάσκας οξυγόνου, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε με το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών πριν την πτήση σας.'
- Ορίστε, στο είπα, ρεζίλι γίναμε!

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Τικ Τακ, Τικ Τακ

Θα μπορούσα να πω ότι σαν γυναίκα δεν έχω και πολλά ρούχα ή παπούτσια.
Αντιθέτως έχω άπειρα ρολόγια. Σε ότι χρώμα θες. Σε στυλ σπορ ή πιο αμπιγέ!
Ακόμα και τώρα που είμαι τόσο μέσα στο σπίτι και δεν πολυ-κυκλοφορώ, ρολόι αλλάζω συχνά.

Κάθε φορά λοιπόν που αλλάζει η ώρα, τη διορθώνω στα ένα-δυο ρολόγια που φοράω πιο συχνά.
Κι έτσι όταν μετά από μέρες, ή και βδομάδες, φορέσω κάποιο από τα υπόλοιπα, ούτε θυμάμαι ότι έχει αλλάξει η ώρα. Και όλο και κάποιο ραντεβού μπερδεύω ή στην καλύτερη χάνω το μπούσουλα με το τάισμα και τον ύπνο της Νικόλ.

Και κάθε φορά όταν την πατάω υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι την επόμενη φορά που θα αλλάξει η ώρα, θα τη διορθώσω σε όλα τα ρολόγια μου συγχρόνως. Εννοείται πως ΠΟΤΕ δεν το κάνω...
Έτσι και τώρα φυσικά! Περιμένω λοιπόν τη στιγμή που θα πω "ε, ρε γαμώτο... λάθος ώρα έχω" (και από μέσα μου θα χαμογελάσω, γιατί αυτή είμαι εγώ...). Ελπίζω μόνο να μην είμαι στο αεροδρόμιο, με τις βαλίτσες στο χέρι...



ΥΓ= Και μια που μιλάμε για ώρες και ρολόγια, νομίζω δε σας έχω αναφέρει πως λένε την ώρα οι Ολλανδοί, ε;; Να λοιπόν ένα παράδειγμα: Όταν εμείς λέμε δέκα και μισή, εκείνοι λένε μισή ώρα πριν τις έντεκα. Εντάξει θα μου πεις, βατό αυτό! Οκ, συμφωνώ!
Αλλά πάμε σε κάτι πιο σύνθετο: Όταν εμείς λέμε δέκα παρά εικοσιπέντε, εκείνοι λένε πέντε λεπτά μετά τη μισή ώρα πριν τις έντεκα. Τώρα καταλαβαίνετε γιατί ακόμα δε μιλάω καλά, έτσι;!; χεχεχ