Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Δείξε μου το ποδήλατό σου, να σου πω ποιος είσαι!

Και ενώ όσο μένεις στην Ελλάδα όταν ακούς τη λέξη 'ποδήλατο' η σκέψη σου πάει σε ένα συμβατικό δίκυκλο, όταν μετακομίζεις πλέον στην Ολλανδία, η λέξη 'ποδήλατο' παίρνει άλλη διάσταση στο μυαλό σου!!
Ήθελα να γράψω κάτι άλλο σήμερα, αλλά μετά από αυτό που είδα στη βόλτα μας είπα να σας παρουσιάσω λιγάκι πως έχει η ποδηλατική πραγματικότητα στα μέρη μου!

Σήμερα λοιπόν, εκεί που στεκόμασταν με τη Νικολέτα στο φανάρι περιμένοντας να περάσουμε απέναντι, πέρασε από μπροστά μας ένα ποδήλατο σαν αυτό:
http://rat-patrol.org/Bikes.html
Πες μου τώρα εσύ ΠΩΣ σταματάς με αυτό το πράγμα;! Και πως κρατάς ισορροπία;; Πηδάς σε κάθε φανάρι και ξανασκαρφαλώνεις για να ξεκινήσεις;;; Μυστήριο φίλες μου...

Πάμε παρακάτω...
Το πιο κλασσικό ποδήλατο για μαμάδες καλή ώρα (& μπαμπάδες) είναι αυτό:
http://julia-trendsconcepts.blogspot.nl
Πολύ δημοφιλές ποδήλατο, αλλά μάλλον χρειάζεσαι αρκετά καλή φυσική κατάσταση για να το κουμαντάρεις!! Δηλαδή όχι για μένα...

Ένα ακόμα συνηθισμένο ποδήλατο (περίπου!) που κυκλοφορεί στους δρόμους του Άμστερνταμ είναι αυτό:
http://www.fietscafe.nl

Το λεγόμενο ποδήλατο-μπύρας (bierfiets) - το οποίο επιλέγουν παρέες για μπάτσελορ & αποφοιτήσεις, ή απλά τουρίστες για χαβαλέ! Συνήθως ακούς τις (μεθυσμένες) φωνές από μακριά!!

Δεν πρέπει να παραλείψω και το ξαπλωτό-ποδήλατο (δική μου η ορολογία!):
http://www.123rf.com
Άμα είσαι χαλαρός τύπος φαίνεται, πώς να το κάνουμε;!

Και αν δεν σας έπεισα ακόμα ότι η κατάσταση εδώ είναι τρελή, δείτε και παρακάτω:

http://www.geuzefietsenverhuur.nl
www.gekkefietsen.be
Κι ένα chopper style - ποδηλατάκι:
http://www.motor-forum.nl

Εμείς πάλι σαν οικογένεια τιμούμε τα απλά & καθημερινά oma-fiets (ποδήλατο της γιαγιάς)!!
Λίγο πιο ακίνδυνα & πολύ πιο όμορφα!
http://www.fietsenopfietsen.nl

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Βραβείο Liebster!


Και ναι είναι πραγματικότητα! Για πέμπτη φορά παίρνω το βραβείο Liebster!
Κάθε φορά όμως είναι σαν την πρώτη!! χεχε :)
Όχι αλήθεια! Γιατί κάθε φορά είναι από μια διαφορετική - νέα- ιντερνετική φίλη!
Αυτή τη φορά την τιμή να μου το χαρίσει μου έκανε η Νίκη του MommyWiki.
Υπέροχο blog από την Νίκη & την Μαργαρίτα!

Για να δούμε λοιπόν τι πρέπει να μάθετε για μένα...

1) Το αγαπημένο μου φαγητό:
Μακαρόνια με κιμά.

2) Δε μου αρέσει στους ανθρώπους:
Η αχαριστία & η τσιγκουνιά (ειδικά το δεύτερο... παπαπα)

3) Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα:
Να σκέφτονται θετικά και να χαμογελάνε.

4) Με ηρεμεί:
Το διάβασμα.

5) Αγαπώ:
Τη ζωή μου.

6) Με νευριάζει:
Ο καιρός της Ολλανδίας, γιατί μονίμως κυκλοφορώ με φριζαρισμένο μαλλί σαν την τρελή!!

7) Δεν αποχωρίζομαι ποτέ (αντικείμενο):
Τα γυαλιά μου. (με 3,5 βαθμούς μυωπίας ΠΟΥ να πας χωρίς;;)

8) Όταν ήμουν μικρή χάζευα συστηματικά αφίσες:
Ωραίων ηθοποιών! (..άντε και τραγουδιστών!) 

Η διαδικασία λοιπόν τώρα προϋποθέτει να χαρίσω κι εγώ με τη σειρά μου το συγκεκριμένο βραβείο στα Blog που παρακολουθώ & αγαπώ. Αλλά έλα που το έχω ήδη χαρίσει σε όλα :)
Έτσι αυτή τη φορά θα το κρατήσω ΟΛΟ για μένα! Μονοφαγού δηλαδή! χιχιχ

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Γιατί όπως και να ΄χει τα κάναμε σκατά!

Διαβάζω τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και μένω έκπληκτη... Περίπου δηλαδή...
Πώς γίναμε έτσι; Τι ακριβώς έχει συμβεί και φτάσαμε από τον Πλάτωνα & τον Αριστοτέλη στο να σηκώνουμε το δεξί μας χέρι ψηλά;;
Ανάμεσα σε όλα όσα διάβασα, "έπεσα" και πάνω σε ένα άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι.

Γράφει λοιπόν :
 "Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται."*

Αστείο timing, ακριβώς παρόμοιες σκέψεις έκανα σήμερα το πρωί...
Σήμερα λοιπόν πήγαμε για να γράψουμε τη Νικολέτα στο σχολείο της. Και όσο η υπεύθυνη δασκάλα μας μιλούσε, όσο περπατούσα στο κτίριο & στο προαύλιο, έκανα σκέψεις...
Σκεφτόμουν πόσο τυχερό θα είναι το παιδί μου, και σκεφτόμουν πόσο άδικη είναι η εκπαίδευση για όλα τα παιδιά (κι εμένα) στην Ελλάδα, σκεφτόμουν ότι αν είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα η παπαγαλία σαν μέθοδος μάθησης. Πως γίνεται κανείς τόσα χρόνια να μην άλλαξε το σύστημα, να μην έφτιαξε τα σχολεία έτσι ώστε τα παιδιά να αγαπούν τη μάθηση, να αποκτούν κρίση, να ανοίγει το μυαλό τους.
Γιατί να σας πρωτοπώ για την αυλή που ήταν χωρισμένη ανά ηλικίες, με παιδική χαρά και χώρο για ποδήλατο; Για τις αίθουσες; Τα κομπιούτερ; Την αίθουσα χειροτεχνίας; Τα δύο κλειστά γυμναστήρια; Τη συνεργασία με ωδεία, με κολυμβητήριο, με θέατρα, με σχολικούς κήπους που θα μαθαίνουν να καλλιεργούν και να σέβονται τη φύση; Για λογοθεραπευτές και ψυχολόγους που παρακολουθούν τα παιδιά; (Και ναι, για όσους έχετε απορία, μιλάμε για ένα απλό δημόσιο σχολείο.)

 Μιλούσε & μιλούσε η κυριούλα κι εγώ ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Γιατί μπορεί η Νικόλ να ξέφυγε από όλα αυτά, αλλά εμείς όπως και να έχει σαν χώρα τα έχουμε κάνει σκατά...
Υπάρχει ειδικό μάθημα τέχνης, λέει, που γίνεται στην έκτη δημοτικού για το πως να παρατηρείς και να κατανοείς έναν πίνακα! Και μάλιστα τα περισσότερα μαθήματα γίνονται μέσα σε μουσεία...

Κοιτούσα τον Δαμιανό και μου ερχόταν να βάλω τα γέλια... Γιατί ενώ ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου και να πω "καλά ΣΟΒΑΡΑ μιλάς;;;;" αντ' αυτού κουνούσα το κεφάλι μου καταφατικά, πολύ χαλαρά και απλά σαν να ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο αυτό που άκουγα!
Και να σκεφτείς ότι εγώ για να περάσω στο πανεπιστήμιο έπρεπε να αποστηθίσω ένα τεράστιο βιβλίο ιστορίας λέξη προς λέξη. Και το έκανα. Και τα κατάφερα να γράψω 19. Αλλά τελικά και πάλι δεν πέρασα στη σχολή που ήθελα και κατέληξα να σπουδάζω οικονομικά. Πώς να γίνεις καλός σε κάτι που δεν σου αρέσει;;

Και απορώ εγώ τώρα με το ταπεινό μυαλό μου... πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να φτιάξεις ένα καλό σχολείο. Θα σας πω εγώ... ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ! Άρα; Γιατί δεν αλλάζει τίποτα τόσα χρόνια; Μήπως γιατί κάποιους τους βολεύει; Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι αυτό... τότε ακόμα χειρότερα, γιατί σημαίνει ότι χωρίς κανέναν απολύτως λόγο τα έχουμε κάνει σκατά!


*Πηγή: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι, Μάνος Χατζηδάκις

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Εσείς κλαίτε μαζί με τα παιδιά σας;;

Μια από τις μεγαλύτερες αγάπες στη ζωή μου είναι το διάβασμα.
Και όπως σας έχω ξαναπεί με το που έμεινα έγκυος ένας καινούργιος αναγνωστικός κόσμος άνοιξε μπροστά μου...
Βιβλία σχετικά με τα παιδιά.

Από όοοολα αυτά έχω ξεχωρίσει μερικά τα οποία και ξεφυλλίζω συχνά.
Ένα από αυτά ασχολείται με τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών & έχει ένα κεφάλαιο το οποίο λέγεται "Κάτι άσχημο συμβαίνει". Ομολογώ ότι σε κανένα άλλο βιβλίο δεν συνάντησα κάτι ανάλογο. Εκεί λοιπόν μας μιλάει για το πως μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να αντιμετωπίζει τους φόβους του.
Όταν το πρωτοδιάβασα σκέφτηκα ότι οι περισσότεροι γονείς κάνουμε ένα λάθος.
Προσπαθούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τα "δύσκολα". Πόσες φορές θυμάμαι τους γονείς μου να μη μας λένε πράγματα όταν ήμασταν μικρές για να μη μας στεναχωρήσουν. Και σχεδόν ποτέ δεν μοιράζονταν μαζί μας τις δυσκολίες και τις στενοχώριες τους. 
(Θυμάμαι μόνο μια φορά τη μαμά μου να κλαίει πολύ κι αυτό όταν πέθανε ο παππούς μου.)
Κι όμως πιστεύω ότι όπως μαθαίνουμε στο παιδί μας να περπατάει, να μιλάει, να χαίρεται, να χορεύει, να γελάει, έτσι πρέπει να του μάθουμε και να κλαίει, να λυπάται, να θρηνεί.
Εγώ προσωπικά θέλω να δείξω στη Νικολέτα (όσο μπορώ) πως να διαχειρίζεται τις λύπες στη ζωή της.

Θα σας γράψω ένα πολύ μικρό απόσπασμα του βιβλίου:

Καθίστε πλάι πλάι με το παιδί, αγκαλιασμένοι.
Συμμεριστείτε ο ένας τις ευχές του άλλου.
Σκεφτείτε πως θα ήταν τα πράγματα αν...
...Αν ο μπαμπάς ξαναγύριζε σπίτι.
...Αν ο παππούς δεν ήταν άρρωστος.
...Αν το χάμστερ δεν είχε πεθάνει.

Θεωρώ ότι δεν είναι κακό να κλαίμε μπροστά στα παιδιά μας (πάντα με μέτρο). Δεν είναι κακό να ξέρουν ότι και η μαμά και μπαμπάς στεναχωριούνται καμιά φορά και είναι λυπημένοι, γιατί είναι άνθρωποι κι όχι μηχανές. Δεν είναι κακό να τους μιλάμε για κάποια από τα προβλήματά μας και να συζητάμε μαζί τους. Προσωπικά δε θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει αποστειρωμένη σε μια φούσκα. Θέλω να μάθει ότι στη ζωή μας συμβαίνουν και ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα. Και να είναι προετοιμασμένη. Όσο περισσότερο γίνεται...



*Πηγή: "Η μάθηση από τα πρώτα βήματα", Ντόροθυ Άϊνον, εκδόσεις Πατάκη.


Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Που είναι ο χούμος;;

φωτο: www.athinorama.gr

Ένα από τα φαγητά που ανακάλυψα εδώ στην Ολλανδία και πλέον τρελαίνομαι είναι το χούμους.
Μπορείς να το φας συνοδευτικά με αραβικές πίτες, ή σαν ντιπ, ή απλά με το κουτάλι όπως το τρώω εγώ! Μια από τις (πολλές) φορές που έτρωγα χούμους με ψωμί, η Νικόλ με πλησίασε και μου ζήτησε να δοκιμάσει. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα της αρέσει, αλλά παρόλα αυτά της έδωσα γιατί θέλω να δοκιμάζει καινούργιες γεύσεις.
Η Νικόλ λοιπόν, αφού έγλειψε το κουταλάκι, το σκέφτηκε μερικά δευτερόλεπτα και μετά ζήτησε κι άλλο. Να μην τα πολυλογώ εκείνη τη μέρα έφαγε σχεδόν όλο το κουπάκι! Στο τέλος το εξαφάνισα γιατί φοβόμουν μην την πονέσει η κοιλιά της, κι εκείνη ερχόταν συνέχεια από πίσω μου και με ρωτούσε: "Που είναι ο χούμος";;

Έτσι αποφάσισα να μην αγοράζω πλέον από το σούπερ μάρκετ (λόγω συντηρητικών) και να φτιάχνω homemade όσο πιο συχνά μπορώ. Είναι πανεύκολο & είναι ένας πολύ έξυπνος τρόπος να τρώει το παιδί μας ρεβύθια!

ΥΛΙΚΑ
- 250 γρ ρεβύθια
- ζωμό από τα ρεβύθια
- 2-3 κ.σ. ταχίνι
- χυμό λεμόνι (από 1-2 λεμόνια)
- 1 σκελίδα σκόρδο
- 2 κ.σ. ελαιόλαδο
- αλάτι

ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ...
Βάζουμε το προηγούμενο βράδυ τα ρεβύθια σε μπωλ με νερό που να τα σκεπάζει και τα μουλιάζουμε.
Την επόμενη τα ξεπλένουμε και τα βάζουμε να βράσουν σε αλατισμένο νερό.
Αφού βράσουν τα στραγγίζουμε, κρατώντας στην άκρη λίγο από τον ζωμό.
Μόλις κρυώσουν λίγο τα βάζουμε στο μπλέντερ μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.
Η ποσότητα του λεμονιού (όπως και το αλάτι) θεωρώ ότι είναι θέμα γεύσης οπότε καλύτερα να βάλετε λίγο στην αρχή και να το προσθέσετε σταδιακά.
Το ίδιο κάνουμε και με το ζωμό, προσθέτουμε λίγο στο μείγμα και το χτυπάμε μέχρι να γίνει μια παχύρρευστη κρέμα. Αν χρειάζεται προσθέτουμε κι άλλο ζωμό, μέχρι να έχει την υφή που προτιμάμε.

Εάν δεν το έχετε δοκιμάσει ποτέ, σαν το προτείνω ανεπιφύλακτα!!! :)

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Πόσο εύκολο είναι να είσαι μαμά τελικά;

Όταν κατεβαίνω στην Ελλάδα -εκτός από τους δικούς μου εννοείται- προτεραιότητα έχουν οι φίλοι.
Πρώτα οι κολλητοί φίλοι και στη συνέχεια οι υπόλοιποι.
Λόγω της Νικολέτας βέβαια τα τελευταία δύο χρόνια η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει πολλά επεισόδια από ανθρώπους που αγαπώ και ακόμα νιώθω κοντά μου, κι ας μας χωρίζουν πια τόσα χιλιόμετρα.
Κάνω όμως ότι μπορώ. Κι όσο θα μεγαλώνει το κορίτσι μου, τόσο ο ελεύθερος χρόνος θα αυξάνεται για να "ξαναβρώ" τους φίλους μου στην Ελλάδα...

Το καλοκαίρι δυστυχώς δεν κατάφερα να δω και πολλούς, γιατί όλοι είμασταν από δω κι από κει.
Παρόλα αυτά ήπια μερικούς υπέροχους καφέδες με φίλες.
Ειδικά με μία φίλη που είχαμε καιρό να τα πούμε. Αλλά όποτε βρισκόμαστε αυτός ο ένας καφές το χρόνο είναι πάντα τόσο ουσιαστικός! Μιλάμε για τα πάντα, για ότι σημαντικό έγινε τον τελευταίο καιρό στις ζωές μας. Κι έτσι είναι σαν να βλέπεις πολλά επεισόδια μαζεμένα... Και ξέρεις και πάλι τι γίνεται στη ζωή του άλλου. Και νιώθεις μια ηρεμία, ότι δεν την "έχασες" τη φίλη σου. Ότι μπορεί να έφυγες από την Ελλάδα, αλλά οι ρίζες είναι ακόμα εκεί, οι σταθερές σου- που σε κρατάνε σε ισορροπία...

Σε αυτόν τον καφέ λοιπόν έπεσε στο τραπέζι το θέμα "παιδί", καθότι η φιλενάδα μου σκέφτεται να κάνει το επόμενο βήμα! (Με το καλό!!)

Η ερώτηση ήταν απλή: Είναι δύσκολο να έχεις παιδί; 

Η απάντηση που έδωσα όμως δεν ήταν ένα απλό ΝΑΙ ή ΟΧΙ!!
Είναι λίιιιγο πιο πολύπλοκη η άποψή μου...


Διαβάστε, λοιπόν, κυρίες μου (ειδικά όσες ΘΑ γίνεται μανούλες και δεν είστε ήδη!)

1. Εξαρτάται τι παιδί έχεις.
Όλες λατρεύουμε τα παιδάκια μας, αλλά ξέρουμε καλά αν το παιδί μας είναι αγγελάκι ή διαβολάκι.
Δηλαδή υπάρχουν κάποια πολύ "εύκολα" στο μεγάλωμα παιδιά. Τρώνε εύκολα, κοιμούνται εύκολα, παίζουν στο πάρκο, κάθονται χωρίς αντιρρήσεις με τη γιαγιά κτλ.
Ακούς συχνά μαμάδες να σου λένε χαρακτηριστικά "είναι σαν να μην έχω παιδί στο σπίτι" (ζηλεύωωω....)
Υπάρχουν και κάποια άλλα παιδάκια (γερά να είναι!) που σε δυσκολεύουν περισσότερο.
Δεν τρώνε εύκολα, ξυπνάνε συνέχεια τη νύχτα, γκρινιάζουν, χτυπάνε κτλ.

2. Εξαρτάται αν είσαι καλομαθημένη (/κακομαθημένη δηλαδή!)
Εγώ είμαι! Μεγάλωσα με πολλές ανέσεις, με μια μαμά που προλάβαινε τα πάντα. Δεν κουνούσα το μικρό μου δαχτυλάκι που λένε... Και είχα άπειρο δικό μου χρόνο. Οπότε τώρα μου έρχεται λίγο πιο βαρύ που πρέπει συνεχώς να καθαρίζω/ μαγειρεύω/ αλλάζω πάνες/ τρέχω στο σούπερ μαρκετ/ παίζω για ώρες τουβλάκια στο χαλί. Για να μην πω για τον πρώτο χρόνο που ξυπνάς επί μήνες μέσα στα άγρια χαράματα για να αλλάξεις κακάκια, να ταΐσεις, να παρηγορήσεις.
Αν είσαι μια γυναίκα που από μικρή είχες συνηθίσει αλλιώς, τότε εύγε γιατί θα σου έρθει λίγο ομαλότερα η μητρότητα από άποψη ενέργειας.

3. Εξαρτάται τι μαμά είσαι.
Δεν θέλω να κρίνω καμία και το δηλώνω από την αρχή!
Αλλά υπάρχουν πολλών ειδών μαμάδες. Οι μαμάδες που είναι υπερπροστατευτικές και που θέλουν να ασχοληθούν σε βάθος με τα παιδιά τους, οι μαμάδες που είναι στην κοσμάρα τους και απλά έχουν παιδιά, και πολλά πολλά ακόμα επίπεδα μαμάδων ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα.
Εγώ από τη φύση μου είμαι υπερπροστατευτική με τη Νικολέτα, αλλά εκτός από αυτό θέλω πολύ να ασχολούμαι μαζί της ουσιαστικά. Και να παίξω μαζί της, να της μάθω πράγματα, και να μαγειρέψω κάθε μέρα φρέσκο φαγητό και να είναι πάντα πεντακάθαρη... Και παρόλο που το γουστάρω όλο αυτό, και πάλι είναι δύσκολο. Γιατί πόσες ώρες να παίξεις πλειμομπιλ; Πόσες φορές να χορέψεις το ακαντού; Πόσες φορές να απαντήσεις με υπομονή στις ίδιες ερωτήσεις; Πόσες φορές να διαβάσεις την Κοκκινοσκουφίτσα; Πόσες φορές να φτιάξεις διαφορετικά φαγητά μπας και φάει επιτέλους;; Πόσα πλυντήρια να βάλεις τη βδομάδα;;;
Και που να δουλεύεις κιόλας....

Έτσι, λοιπόν, αγαπητή φίλη μπορείς συνδυαστικά να υπολογίσεις τον προσωπικό βαθμό δυσκολίας του να είσαι μαμά!!
Και μην ξεχνάς το πιο σημαντικό, όσο κι αν δυσκολευτείς.. δεν θα γύριζες ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ 'πίσω'!!!
Με το καλό γλυκιά μου :)


Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΑΜΑΔΕΣ ΣΤΑ ΞΕΝΑ (...Η΄ ΚΑΙ ΜΗ!!)

Να 'μαι κι εγώ λοιπόν! Ξανά εδώ! Μετά από ένα μήνα και 4 μέρες ακριβώς!!
Μετά από ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι και με μπαταρίες σούπερ γεμάτες.
Εύχομαι να σας βρίσκω όλες & όλους καλά και να περάσατε κι εσείς ωραία ό,τι κι αν κάνατε
(ή δεν κάνατε!!)

Αυτή τη στιγμή η Νικόλ κοιμάται κι εγώ κάθομαι στο καινούργιο μου γραφείο, στο καινούργιο δωμάτιο, του καινούργιου σπιτιού.
Η μετακόμιση ήταν ατέλειωτη και φοβερά δύσκολη. Δεν ξέρω πόσες από εσάς έχετε μετακομίσει έχοντας ένα μικρό παιδί & καθόλου βοήθεια - πέρα από έναν ταλαιπωρημένο σύζυγο ο οποίος έκανε ότι μπορούσε κι ακόμα παραπάνω... Ανάμεσα από δουλειά, εκκρεμότητες και deadlines ο Δαμιανάκος έφτιαχνε κούτες, τις κουβαλούσε, και βοηθούσε με τη Νικόλ.
(Επίσης, άκουγε και τη γκρίνια μου με υπομονή- το ΠΙΟ βασικό! χεχεχε)

Πάντως αν σε μια τέτοια μετακόμιση δεν χωρίσεις, έρχεσαι τελικά πιο κοντά με τον άλλον!!
Νεύρα, κούραση, αναστάτωση, αλλαγή. Πάει κι αυτό όμως το καταφέραμε!

Μετά όμως από όλη εκείνη την ταλαιπωρία, περάσαμε πολύ όμορφες διακοπές με τους δικούς μας και με την κοράκλα μας! Κολυμπήσαμε, φάγαμε (ΠΟΛΥ!), κοιμηθήκαμε, τρελαθήκαμε στις βόλτες!!

Και τώρα εδώ με νέους στόχους για τον χειμώνα που έρχεται και χαρούμενη διάθεση!
Σας φιλώ όλες & όλους, και μας εύχομαι ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!

(ΥΓ= Νιώθω λίγο σαν θεία όταν εύχομαι 'καλό χειμώνα', αλλά φέτος όποιον κι αν δω αυτό μου έρχεται να πω! Να ανησυχήσω;;; Πα-πα-πα και είμαι ΜΟΝΟ 35!!)