Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Η μαμά στα ξένα αποχωρεί... (για λίγο)!

Είναι μέρες που θέλω να γράψω, αλλά όλο κάτι συμβαίνει.
Πέρασα ένα περίεργο διάστημα και σήμερα νομίζω πως ξεδιάλυνα πια το τι θέλω...
Περίπου δηλαδή! :)

Αλλά πριν το τι θέλω, ας ξεκινήσουμε από το τι είμαι...
Είμαι μια μαμά στα ξένα, χωρίς καμία βοήθεια, αφού συγγενείς κοντά μας δεν υπάρχουν και ο μπαμπάς μας δουλεύει πολλές-πολλές ώρες.
Είμαι επίσης μια νοικοκυρά που θέλει το σπίτι καθαρό, φρέσκο φαγητό κάθε μέρα, όλα σιδερωμένα στην εντέλεια.
Είμαι μια μαθήτρια ολλανδικών που πασχίζει να μάθει αυτήν την θεσπέσια γλώσσα.
Είμαι παθολογικά εθισμένη crafter, που έχει ανάγκη να δημιουργεί συνέχεια.
Είμαι μια πρωτάρα και άκρως αγνή blogger, γιατί πάντα μου άρεσε να γράφω, όχι με στόχους... Να, απλά έτσι.

Έκανα νέες φίλες χάρη στο blog μου. Εκφράστηκα, διασκέδασα "μιλώντας".
Είναι μια γέφυρα... Προς εσάς. Που ζείτε μαζί μου δικές μου στιγμές, κι ας μη με ξέρετε, κι ας ζείτε μίλια μακριά.
Το αγαπώ πολύ το blog μου.
Μα εδώ και λίγο καιρό νιώθω πως η χαρά του άρχισε να μετατρέπεται σε πίεση.
Όχι γιατί πρέπει, μα γιατί ΘΕΛΩ να γράψω!!! Έχω ήδη ένα σωρό αρθρακια σκαρωμενα στο μυαλό μου.
Αλλά έχω και ένα δυναμικό κοριτσάκι που απαιτεί τεράστιο μέρος του χρόνου μου. Και ένα κεφάλαιο με ανώμαλα ρήματα και κτητικές αντωνυμίες που με περιμένει. Α, ναι και δύο πλυντήρια για σιδέρωμα που με κοιτάνε επίμονα κάθε φορά που περνάω από δίπλα τους.
Και έναν άντρα που θέλω να κάθομαι δίπλα του τα βράδια, κι ας βλέπουμε απλά τηλεόραση.
Και όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να τα συνδυάσω όλα μαζί κ νιώθω να πνίγομαι...
Γιατί δεν σας το είπα, αλλά είμαι και τελειομανής.

Αποφάσισα, λοιπόν, ότι τελικά δεν είμαι η σούπερ-woman που νόμιζα και άρα πρέπει να βάλω προτεραιότητες.. και κάποια από όλα αυτά στην άκρη.
Η Νικόλ μου σε πέντε μήνες ξεκινάει παιδικό, οπότε ως τότε διαλέγω να είμαι μόνο μαμά, νοικοκυρά και μαθήτρια. Με αυτήν ακριβώς τη σειρά.

Σε πέντε μήνες που θα αποκτήσω ξανά λίγο από το ''χαμένο χρόνο'', λίγο από την παλιά "Γεωργία", τότε θα επανέλθω. Φρέσκια και ήρεμη.
Ως τότε καλές μου, σας στέλνω ένα τεράστιο φιλί, βάζω τις κούτες με τις τσόχες και τα ψαλίδια μου ψηλά στη ντουλάπα και απολαμβάνω ότι μένει. (...τα πάντα δηλαδή).
Εις το επανιδειν... Με το κεφάλι ψηλά, αλλά με τα πόδια στη γη.
Μου λείπετε ήδη............

ΥΓ= Και κάτι ακόμα... Προς όλες εσάς τις σούπερ-women out there, δεν ξέρω πως τα καταφέρνετε αλλά σας βγάζω το καπέλο!

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Going to the zoo!

 Ο ζωολογικός κήπος του Άμστερνταμ είναι πολύ γνωστός!
Δεν νομίζω ότι υπάρχει τουρίστας που δεν τον επισκέπτεται, εκτός κι αν πετύχει μόνο μέρες βροχής (κάτι που πολύ -μα πάρα πολύ- εύκολα μπορεί να σου συμβεί δηλαδή!!)
Το καινούργιο μας σπίτι απέχει περίπου 5 λεπτά από εκεί και όποτε έχει καλή μέρα παίρνω την κοριτσάρα μου και πάμε να δούμε ''τις μαμούδες'' που λέει κι εκείνη!
Και παρότι ο ζωολογικός κήπος σαν θεσμός δεν με ενθουσιάζει καθόλου, ο συγκεκριμένος είναι πολύ όμορφος, γιατί πέρα από τα υπέροχα λουλούδια και τους κήπους που διαθέτει, δεν νιώθεις ότι τα ζώα είναι δυστυχισμένα. Έχουν μεγάλους χώρους στη διάθεσή τους, διαμορφωμένους όπως το φυσικό τους περιβάλλον.
Ορίστε μερικές φωτογραφίες από την τελευταία μας επίσκεψη:










Να και μια μαϊμού-μαμά αγκαλιά με το μωρό της!
Και άλλη μια μαμά που ταΐζει το δικό της μικράκι!
 

Και μια φωτογραφία από έναν κήπο, νομίζεις ότι είσαι σε παραμύθι! 


Πρόσφατα μάλιστα φτιάξανε και μια καινούργια παιδική χαρά με τσουλήθρες και άμμο για παιχνίδι! Εμείς ανεβήκαμε μόνο στη μικρή εννοείται. Σας δείχνω μια φωτογραφία της μεγαλύτερης...


Η Νικόλ φυσικά μου την έδειχνε και μου έλεγε "εκείιιι"... χχμμμ... ναι υπολογίζω να την αφήσω να ανεβεί σε εκείνη περίπου όταν θα γίνει 18 χρονών!!

Φιλάκια πολλά :)


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Αυτή η μικροσκοπική πλατούλα...

Τα τελευταία βράδια η Νικολέτα, την ώρα που τη βάζω για ύπνο, μου ζητάει να μείνω δίπλα της και να τη χαϊδέψω για να κοιμηθεί.
Ποιος ξέρει; Ίσως νιώθει ανασφάλεια, ή απλώς θέλει λίγη ώρα ακόμα με τη μαμά...

Σήμερα το βράδυ, καθώς της χάιδευα την πλάτη, σκεφτόμουν πόσο μικροσκοπική ήταν αυτή η πλατούλα δύο χρόνια πριν. Και τώρα ολόκληρο παιδάκι πια, γέμιζε σχεδόν όλο το κρεβάτι με το κορμάκι της...
Άρχισα να σκέφτομαι αυτό που όλοι λένε, το πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια, και συνειδητοποίησα ότι πολύ σύντομα αυτή η πλατούλα θα ανήκει σε ένα κορίτσι, και μετά σε μια κοπέλα, και μετά σε μια γυναίκα... Και τότε πια δεν θα είναι εκεί για να τη χαϊδεύω...

Ίσως ακούγεται χαζό αλλά από τώρα σκέφτομαι τη στιγμή που θα μπαίνω στο δωμάτιο της και δεν θα είναι πια εκεί. Ξέρω, θα περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να συμβεί αυτό... Απλά να, μου αρέσει να νιώθω ότι είναι εκεί. Στο διπλανό δωμάτιο. Και ότι θα είναι η φωνούλα της το πρώτο πράγμα που θα ακούσω το πρωί...

Σ'αγαπάω Νικόλ μου, είσαι ότι πιο όμορφο έχω φτιάξει στη ζωή μου, μα σου υπόσχομαι πως όσο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πολύ κι αν θα θέλω να είμαι συνέχεια κοντά σου στο μέλλον, θα έχω πάντα στο νου μου ότι θα πρέπει να σε αφήσω να πετάξεις ελεύθερη...

http://sunnyspotstudio.com