Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Στα θρανία και πάλι!


Καλημέρα σας!
Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί χθες ξεκίνησα και πάλι μαθήματα ολλανδικών 
μετά από δύο χρόνια.

Το λοιπόν, ...έχουμε και λέμε:
1. Η Νικόλ περιχαρής που έμεινε με τον μπαμπά της να κάνουν τα δικά τους.
2. Τα ολλανδικά αρχίζουν και μου αρέσουν τελικά (μήπως έχω πυρετό;)
3. Ο δάσκαλος είναι εξαιρετικά αργός. Κοινώς βαριέμαι.
4. Πλέον είμαι σίγουρη ότι ΠΑΝΤΑ σε κάθε τάξη υπάρχει ένας συμμαθητής-'nerd' που τα ξέρει όλα καλύτερα από σένα & ένα συμμαθητής-που δεν 'τραβάει' με αποτέλεσμα να καθυστερεί την τάξη.
5. Σε αυτά τα μαθήματα ολλανδικών έχω την τύχη να γνωρίζω πολύ διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά. Πόσο μαγική αίσθηση! Χθες λοιπόν κάθισα δίπλα σε μια φοβερή τύπισσα την Άιρις. Είναι 45 χρονών, από την Αίγυπτο, έχει 2 παιδιά και τα πρωινά δουλεύει με τον άντρα της σε καθαριστήριο ρούχων.
Μαθαίνει ολλανδικά γιατί το όνειρό της είναι να γίνει νηπιαγωγός.
(Επειδή το "αργά", σαν έννοια, απλά δεν υπάρχει για μερικούς ανθρώπους... Και πόσο μ' αρέσει!)

Σας φιλώ αγαπημένες μου, tot zo!

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

1 σχόλιο:

  1. Ακριβως,το ''αργα'' δεν υπαρχει για καποιους,αρκει να πετυχουν τα ονειρα τους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή