Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Το πρώτο μας σπίτι!


Καλημέρα σας!

Τέλη Ιουνίου και μπορώ πλέον να πω ότι μπαίνουμε και επίσημα σε ''περίοδο μετακόμισης''!
Σε δυο βδομάδες το πολύ όλα θα είναι στη θέση τους! Στο δικό μας πλέον σπίτι...
'Όσες με διαβάζετε από την αρχή του blog μου θα θυμάστε την εποχή που προσπαθούσαμε να πουλήσουμε το παλιό μας μικρούτσικο σπίτι & τις ατέλειωτες μέρες της Μαίρης Παναγιωταρά

Τα καταφέραμε όμως και πέρσι τέτοια εποχή νοικιάσαμε ένα σπίτι στην περιοχή που θέλαμε να μείνουμε. Γράψαμε τη Νικόλ στο σχολείο της γειτονιάς, κάναμε μια μετακόμιση υπερπαραγωγή με τη Νικόλ κρεμασμένη πάντα από το δεξί μου πόδι... και περιμέναμε να βγει για πώληση κάτι που να μας αρέσει.
Αφού απορρίψαμε δύο σπίτια -ένα εγώ & ένα ο Δαμιανός (σύμπνοια απόψεων μηδέν)- βρήκαμε ένα σπίτι που τελικά άρεσε και στους δυο μας. Κι εκεί που είχα κάπως ηρεμήσει, πως επιτέλους τελειώνει όλο αυτό το σίριαλ με τα σπίτια... τσουπ! μας το φάγανε στη γωνία!
Η απογοήτευση στο ζενίθ εγώ, ο Δαμιανός (όπως πάντα) πιο ψύχραιμος & πιο αισιόδοξος!

Μέχρι που τελικά βρήκαμε το σπιτάκι μας!
Δεν είναι τεράστιο, δεν το λες καν μεγάλο, αλλά μόλις το είδα το αγάπησα, έτσι στα ξαφνικά, όπως αγαπάς και μερικούς ανθρώπους. Αυτόματα.
Αυτό το σπιτάκι τον τελευταίο μήνα ανακαινίζεται & περιμένει να μας υποδεχτεί.
Τα πράγματα μου από τη Θεσσαλονίκη φορτώνονται σήμερα και ξεκινάμε να με συναντήσουν στη νέα μου χώρα, ύστερα από 3 χρόνια κλεισμένα σε κούτες.

Έτσι λοιπόν, μετά από συνολικά 6 μετακομίσεις στη ζωή μου (τα τελευταία δέκα χρόνια), είναι η πρώτη φορά -πέρα από το πατρικό μου όπου μεγάλωσα- που θα έχω δικό μου σπίτι.
Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε την καινούργια μας ζωή εκεί, με τον Δαμιανό μου & τη Νικολέτα μας.

Οι επόμενες δυο εβδομάδες λοιπόν θα είναι γεμάτες κούτες, καθάρισμα, κουβάλημα & πολλή χαρά! Και μόλις καθίσω στον καινούργιο μου καναπέ, με τον καφέ μου στο χέρι και το λαπτοπ αγκαλιά, θα σας γράψω τις πρώτες εντυπώσεις :)

Ευχηθείτε μας "καλή ευκολία" & να μας πάνε όλα καλά!
Πιστέψτε με -στο συγκεκριμένο θέμα- μας αξίζει!!!

 photo sig1.png

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

"My mother is a foreigner, but not to me"

Δεν είχα ιδέα ότι η Τζούλιαν Μουρ έγραψε βιβλίο, και μάλιστα παιδικό!
Το διάβασα πριν λίγες μέρες σε ένα αμερικάνικο blog που παρακολουθώ.

Έτσι, περνώντας τις προάλλες από ένα American Bookstore εδώ κοντά,
μπήκα για να το αναζητήσω.

Μόλις γύρισα σπίτι το διάβασα αμέσως!
Μέσα στις σελίδες του η "μαμά στα ξένα" ντύνεται διαφορετικά, φέρεται διαφορετικά και χρησιμοποιεί συχνά περίεργες λέξεις! Καμιά φορά τα παιδάκια με "ξένες" μαμάδες ντρέπονται λιγάκι. Παρόλα αυτά όλες οι μαμάδες, κατά ένα περίεργο τρόπο, είναι ίδιες σε όλον τον κόσμο!

Αφού το τελείωσα και βρήκε τη θέση του στη βιβλιοθήκη του σαλονιού,
μου μπήκε η ιδέα για ένα μικρό διαγωνισμό!!

Τι λέτε; Θέλετε να το αποκτήσετε;!


Αν ναι, για να πάρετε μέρος, θα πρέπει:

1. Να είστε μαμά που μένει στο εξωτερικό.
2. Να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο (ΜΗΝ ξεχάσετε να αναφέρετε το πλήρες όνομά σας & τη χώρα όπου ζείτε).
3. Να κάνετε "like" στη σελίδα μου στο facebook ΕΔΩ

Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει έως την Κυριακή 29 Ιουνίου, στις 12 το μεσημέρι.

Καλή επιτυχία 'μαμαδούλες στα ξένα'!!! Σας φιλώ!!

*Πηγή φωτογραφίας

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Επικίνδυνες αποστολές!

Τα περιστέρια του Άμστερνταμ είναι παχύσαρκα.
Επειδή δεν τρέφονται όπως ορίζει η φύση τους, αλλά χλαπακιάζουν ότι βρίσκουν στους δρόμους.
(υπολείμματα από σάντουιτς, τηγανητές πατάτες και όλα αυτά τα ωραία και υγιεινά που τρώνε οι Ολλανδοί για μεσημεριανό!)
Έτσι έγραφε μια μέρα ένα αρθράκι στην εφημερίδα.
Το διαβάσαμε με τον Δαμιανό, γελάσαμε και το ξεχάσαμε.

Μέχρι που μια από τις λίγες μέρες που βγήκα βόλτα χωρίς τη Νικόλ,
αποφάσισα να κάτσω να πιω ένα καφέ με την ησυχία μου.
Πήρα λοιπόν τον καπουτσίνο μου και τη μηλόπιτά μου και κάθισα αμέριμνη σε ένα τραπεζάκι έξω στη βεράντα, καθότι μέρα ηλιόλουστη!
Είχα και το βιβλίο μου μαζί, οπότε η καλύτερή μου!!

Σε λίγα λεπτά όμως ένα περιστέρι τεραστίων διαστάσεων άρχισε να με πλησιάζει απειλητικά.
Το κοίταζα με την άκρη του ματιού μου, ενώ συνέχιζα ακάθεκτη τη μηλόπιτα, τον καφέ και την ανάγνωση. Και τότε... τσούπ! το περιστέρι πετάει κι έρχεται πάνω στο τραπέζι μου (με το βλέμμα καρφωμένο στη μηλόπιτα). Προσπαθώ να το διώξω κουνώντας το βιβλίο μου προς τα πάνω του... τίποτα! Μια, δύο... τίποτα... Τσουπ, σε λίγο να σου κι άλλα δύο περιστέρια...

Να μη σας τα πολυλογώ, μέσα σε δευτερόλεπτα είχαν καταφτάσει συνολικά πέντε περιστέρια ΠΑΝΩ στο τραπέζι μου και μου έτρωγαν κανονικά τη μηλόπιτα. Έριξαν το φλυτζάνι με τον καφέ μου και με ''έδιωξαν'' άρον-άρον από το τραπέζι...
Σόου έδωσα πάλι!
Η κοπέλα από το μαγαζί με πλησίασε, κούνησε το κεφάλι της συμπονετικά και μου είπε ότι συμβαίνει συχνά.
(Τουλάχιστον τη γλύτωσε το βιβλίο...)

Α, πα πα... σιγά μην ξαναβγώ μόνη μου για καφέ!

ΥΓ. Btw τι να μας πει κι ο Χίτσοκ από τη ζωή του ;)

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!

Κι ενώ έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι δεν πρόκειται να πεις ποτέ στο παιδί σου
τις κλασικές ατάκες που άκουγες από τη δική σου μαμά ως παιδί,
έρχεται η ώρα που με τα νεύρα στο κόκκινο και την υπομονή στο πάτωμα
ξεστομίζεις μια από αυτές...

"Σταμάτα, αλλιώς θα φας ξύλο"!

Εννοείται αμέσως γεμίζεις τύψεις...
Και το παιδάκι σου αρχίζει και κλαίει... Και οι τύψεις μεγαλώνουν...

"Γιατί το είπα τώρα αυτό;" αναρωτιέσαι.

Μέχρι που η σκέψη σου διακόπτεται από το παιδάκι σου, που εν μέσω δακρύων σου λέει:

"Δε θέλω να φάω ξύλοοοο, δεν είμαι κάστορας.... Θέλω να φάω ψωμίιιιι"

Ουφ, εντάξει, τίποτα δεν κατάλαβε το καμάρι μου!
Κι έτσι αυτή τη φορά τη βγάζεις καθαρή, δίνοντας απλά μια φέτα ψωμί... ;)

 photo sig1.png

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

DIY Μαγικό ραβδί για κορίτσια

Η Νικολίνα μου περνάει τελευταία τη φάση "είμαι πριγκίπισσο-νεράιδα"!
Όλη μέρα κυκλοφορεί στο σπίτι με φορέματα και φτερά...
Έλειπε όμως από τη συλλογή μας ένα μαγικό ραβδί, κι έτσι αποφάσισα να το φτιάξω μόνη μου.



Χρειάστηκα:
  • Τσόχα (2 διαφορετικά χρώματα)               
  • 2 κουμπιά (διαφορετικά μεγέθη)
  • Ψαλίδι
  • Βελόνα & κλωστή
  • Πλαστικό ραβδάκι (εγώ χρησιμοποίησα τη βάση από ένα διαφημιστικό μπαλόνι που μας είχαν χαρίσει στο δρόμο)


Παρακάτω, μπορείτε να δείτε πως ακριβώς το έφτιαξα βήμα-βήμα.
Είναι πολύ απλό & δεν χρειάζεται να ''πιάνουν'' τα χέρια σας.
Και τα κορίτσια σας θα το χαρούν πολύ!
Η Νικόλ κατενθουσιάστηκε και από τότε έρχεται συνέχεια κοντά μου,
κουνάει το ραβδί της και λέει "γκλινκ, γκλινκ".
Μάλλον προσπαθεί να με μεταμορφώσει σε βάτραχο για να ησυχάσει :) :))

Και... έτοιμο!!
Αν έχετε και μερικές λεπτές κορδέλες στο σπίτι, δέστε και μερικά φιογκάκια γύρω του για να δείχνει πιο εντυπωσιακό!
Εύχομαι να το ευχαριστηθούν τα νεραϊδάκια σας :)