Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Στην πόλη μου...

Πάει καιρός που έχω να γράψω.
Είναι που χάλασε το laptop μου και το ipad δε με προδιαθέτει καθόλου για γράψιμο...
Σήμερα όμως νιώθω να πνίγομαι και ήθελα σε κάποιον να μιλήσω.
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και σε μια βδομάδα προσγειωνόμαστε στη Θεσσαλονίκη.
Και όσο χαίρομαι από τη μια που θα δω τους γονείς μου και τους φίλους μου, τόσο αγχώνομαι από την άλλη.
Γιατί ξέρω πως μόλις πατήσω το πόδι μου εκεί θα αρχίσω να εκνευρίζομαι, να νιώθω "ξένη".
Θα αρχίσω τις συγκρίσεις, όπως κάνω κάθε φορά.
Κι ένας κόμπος θα ανεβαίνει σιγά-σιγά ψηλά, προς τον λαιμό μου...
Προβλήματα πολυτελείας θα μου πεις.. Ζεις μια χαρά τη ζωούλα σου στην Ολλανδία, όλα οργανωμένα, όλα πολιτισμένα και σε χαλάνε οι δυο εβδομάδες που θα μείνεις εδώ.
Όχι δεν είναι αυτό... Είναι που δεν νιώθω πια να ανήκω στον τόπο μου.
Είναι που θέλω να πιάσω από τον γιακά τον κάθε νιάτερνταλ της πόλης και να του φωνάξω δυνατά
"Γιατί παρκάρεις στη ράμπα;"
"Γιατί πετάς τα σκουπίδια σου στο δρόμο;"
"Γιατί φέρεσαι τόσο άξεστα και μετά με τόση ευκολία επικαλείσαι τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη για να 'αποδείξεις' την ελληνική υπεροχή σου;"
Κι άλλα τόσα θέλω να του πω. Για όλα αυτά που έχω πια ξεσυνηθίσει. Για όλα αυτά που κάθε μέρα βλέπω πόσο εύκολα μπορούν να εφαρμοστούν και να κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη.
Για όλα αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μου, στη χώρα μου και με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω ρίζες πια. Πουθενά...

 photo sig1.png