Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

Για λίγο ακόμα είναι ολόδικές μου...

Χθες βράδυ, όπως και κάθε βράδυ που είμαι πλέον εξουθενωμένη από τα κορίτσια μου και τα πήγαινε-έλα στις δραστηριότητες, περίμενα πως & πως να κοιμηθούν για να χαλαρώσω παρέα με το βιβλίο μου.

Ξαπλώσαμε και οι τρεις μας στο διπλό κρεβάτι (κάτι που κάνουμε συχνά τελευταία) με κλειστό το φως, για να τις πάρει ο ύπνος. Στριφογυρνούσαν από δω, στριφογυρνούσαν από εκεί... αλλά τίποτα. Είχε αρχίσει να μου τη δίνει που αργούν να κοιμηθούν, κι έτσι χάνω κι άλλο χρόνο από τον ελάχιστο προσωπικό μου, μέχρι που κάποια στιγμή μια εικόνα ήρθε στο μυαλό μου και με ταρακούνησε...

Με οραματίστηκα 20 χρόνια μετά, στα 60 μου, που τα κορίτσια μου δε θα είναι πια στο σπίτι και θα έχω άπλετο προσωπικό χρόνο... κι ένα σφίξιμο ήρθε και θρονιάστηκε στο στομάχι μου.

Ξαφνικά ένιωσα τόσο τυχερή που είναι ακόμα μικρές, που χωράνε ακόμα στην αγκαλιά μου, που είναι εδώ δίπλα μου και στριφογυρίζουν...
Και σταμάτησα να σκέφτομαι το βιβλίο που με περίμενε δίπλα μου στο κομοδίνο, έκλεισα τα μάτια μου και τις αγκάλιασα όσο πιο σφιχτά μπορούσα. Τις μύριζα. Τους χάιδευα τα μαλλιά. Απόλαυσα τη στιγμή και προσπάθησα να τη ζήσω σε βάθος. Και να κρατήσω αυτήν την ανάμνηση σε κάποιο συρτάρι του μυαλού. Γιατί αυτή θα με συντροφεύει σε 20 χρόνια από τώρα. Όταν θα κοιμούνται πια σε κάποιο άλλο κρεβάτι, μακριά από δω...


photo

 photo sig1.png

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Πάρε το χέρι από την κόρνα!

Πριν λίγες μέρες ήρθαν ταξίδι στο Άμστερνταμ κάποιοι φίλοι από Ελλάδα.
Στην ερώτηση μου "Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση", η απάντηση ήταν "Ρε συ έχει πολλή ησυχία". Και δεν είναι οι πρώτοι που το σχολιάζουν.

Όποιος έρχεται εδώ εντυπωσιάζεται που ακόμα και στο κέντρο δεν έχει καθόλου φασαρία.
Και φυσικά αυτό συμβαίνει γιατί η πλειοψηφία των κατοίκων μετακινείτε καθημερινά με το ποδήλατο. Ή με το τρένο. Ή με το τραμ & το μετρό. Η κίνηση είναι λιγότερη σε σχέση με άλλες χώρες, όμως... εκτός αυτού, ακόμα και όσοι οδηγούν ΔΕΝ πατάνε κόρνα με το παραμικρό.

Ακόμη κι εγώ έχω πια συνηθίσει στην ησυχία, κι όταν πάω στη Θεσσαλονίκη, την πρώτη μέρα που κατεβαίνω στο κέντρο παθαίνω ένα μίνι πανικό. Αυτοκίνητα, μηχανάκια, κόρνες. ΦΑ-ΣΑ-ΡΙΑ!
Μάλιστα διάβασα ότι η Τσιμισκή, ο κεντρικός εμπορικός δρόμος μας, έρχεται 3ος στη σειρά με την υψηλότερη ηχορύπανση στην Ελλάδα. Ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων, εκτίθεται σε θόρυβο άνω των 65 ντεσιμπέλ επί δώδεκα ώρες τη μέρα, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει ως μέσο όριο τα 40 ντεσιμπέλ.

Θα μου πεις, και τι να κάνουμε μαντάμ; Να καβαλήσουμε όλοι τα ποδήλατα; Αφού κι εσύ όταν είσαι εδώ, το αυτοκίνητο παίρνεις για να πας κάπου.
Ναι, δε λέω, αλλά ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Η κόρνα ας πούμε... Αυτή η μάστιγα!! Η κόρνα, λοιπόν, είναι μόνο για επείγουσες καταστάσεις, κι όχι επειδή ο μπροστινός σκαλίζει τη μύτη του στο φανάρι και αργεί να ξεκινήσει κατά δύο νανοσεκόντ με το που θα πρασινίσει. Λίγη υπομονή παρακαλώ! Βάλτε μουσική και χαλαρώστε...


#Κόρνα: [<ιταλ. corna, πληθ. του corno] :Δυνατός ήχος που δημιουργείται από το πάτημα της κόρνας του αυτοκινήτου. (''με ξεκούφανες με τις κόρνες σου'')

Πηγή: lifo.gr

                                                   photo sig1.png

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Φεστιβάλ Παιδικού Βιβλίου


Την περασμένη Κυριακή επισκεφτήκαμε το Ετήσιο Φεστιβάλ Παιδικού Βιβλίου, εδώ στο Άμστερνταμ. Η Νικόλ με τον Δαμιανό είχαν πάει και πέρσι, για εμένα όμως ήταν η πρώτη φορά και πραγματικά ενθουσιάστηκα!

Γιατί ενώ περίμενα μια κλασική έκθεση με στημένους πάγκους γεμάτους με παιδικά βιβλία, βρήκα ένα πάρκο γεμάτο από διαδραστικά παιχνίδια, παρουσιάσεις, αναγνώσεις.
Ο κάθε συγγραφέας που έπαιρνε μέρος, είχε ένα δικό του μικρό χώρο, τον οποίο μπορούσε να στήσει όπως ήθελε, σε σχέση πάντα με το βιβλίο του.

Έτσι, για παράδειγμα στο βιβλίο με θέμα "πηγαίνουμε στην αγορά" είχε στηθεί μια ολόκληρη μικρή αγορά. Στην είσοδο έπαιρνε το κάθε παιδί ένα καλαθάκι και μια λίστα με ψώνια, κι έπρεπε να τριγυρίσουν στην αγορά και να βάλουν στο καλάθι τους όσα ψώνια αναγράφονταν στη λίστα.
(Η Νικόλ γέμισε γρήγορα & σωστά το καλάθι της, η Στέλλα ξερίζωνε το γκαζόν...).

Υπήρχε ένα βιβλίο με Ινδιάνους, και στημένες ινδιάνικες σκηνές, μέσα στις οποίες κάθονταν τα παιδιά, όσο η συγγραφέας τους διάβαζε το βιβλίο. Ένα άλλο βιβλίο με ζωγραφική, που έπρεπε να ζωγραφίσεις κοιτώντας ανάποδα σε ένα καθρέφτη, ένα με γάτες και τραγούδια όπου είχε στηθεί ολόκληρη σκηνή με ζωγραφισμένες γάτες και χαρούμενη μουσική, κι ένα τρίτο με πλανήτες το οποίο παρουσιαζόταν μέσα σε μια σκοτεινή σκηνή με μοναδικό φως από ένα φακό, που φώτιζε το βιβλίο.
Υπήρχαν σεζλόνγκ και μαξιλάρες, διάσπαρτες στο χώρο, που μπορούσες να ξαπλώσεις μαζί με το παιδάκι σου και να διαβάσετε παρέα.
Τι να σας λέω;! Η χαρά του παιδιού!! ...και του βιβλίου!

Το αγαπημένο μας ήταν και το τελευταίο στο οποίο πήγαμε. Το βιβλίο με τίτλο "Η σκάλα προς το φεγγάρι", γεμάτο επίσης με παιδικά τραγούδια. Σε ένα μικρό θεατράκι, ο συγγραφέας παρουσίαζε το βιβλίο του, ενώ ταυτόχρονα δύο τραγουδιστές μελοποιούσαν τα τραγούδια του βιβλίου και η εικονογράφος, σχεδίαζε εκεί μπροστά μας, σχέδια σε σχέση με το κάθε τραγούδι, όπως αυτά που στόλιζαν το βιβλίο τους. Ήταν πολύ ιδιαίτερο σαν σκηνικό!

Στο τέλος, μετά από 2-3 ώρες περιπλάνησης στο χώρο, καθίσαμε να ξεκουραστούμε στην υπαίθρια καντίνα. Και όπως κάθε Ολλανδός που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εμείς, φάγαμε τις καθιερωμένες τηγανητές πατάτες με μαγιονέζα & από ένα λαχταριστό παγωτό!

Σας φιλώ 😚😘

 photo sig1.png

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Οικολογικά καλαμάκια Proud DoDo!


Τα τελευταία χρόνια είμαι φανατική ανακυκλώτρια!
Ειδικά με την ανακύκλωση πλαστικού έχω πάθει μία εμμονή...
Και ότι πλαστικό μπορώ να το αντικαταστήσω με άλλο υλικό, το κάνω αμέσως!

Όπως για παράδειγμα τα πλαστικά καλαμάκια, τα οποία αντικατέστησα αρχικά με χάρτινα. Ψάχνοντας όμως στο ίντερνετ και για άλλες λύσεις, ανακάλυψα τα καταπληκτικά οικολογικά καλαμάκια Proud DoDo.

Η εταιρία Proud DoDo Straws μας προσφέρει, λοιπόν, δύο λύσεις!
Τα καλαμάκια από σιτάρι μίας χρήσης & τα καλαμάκια από ανοξείδωτο ατσάλι για πολλαπλές χρήσεις.

Τα απέκτησα και τα δύο και πλέον στο σπίτι μας χρησιμοποιούμε μόνο αυτά!

Θα μου πει κάποιος, "Ψιτ, κοπελιά, η τιμή είναι λίγο τσιμπημένη". Κι εγώ θα του απαντήσω "Λίγο ναι, αλλά χωρίς να είναι απαγορευτική. Και στην τελική είναι μια επένδυση για τον πλανήτη & την ποιότητα ζωής που θα κληροδοτήσω στα παιδιά μου. Ευχαριστώ".

↭                        ↭                     ↭

ΥΓ: Μόνο που σκέφτομαι τα πλαστικά καλαμάκια που θα καταναλωθούν το καλοκαίρι στα φραπεδάκια & στους φρέντο εσπρέσσο, μου έρχεται κόλπος...
Πρέπει να αλλάξουμε ΟΛΟΙ τον τρόπο που καταναλώνουμε, πριν να είναι αργά. Πλιζ.

www.proudodo.gr
 photo sig1.png

Τρίτη, 7 Μαΐου 2019

Βιβλίο - "Το αηδόνι και η μελωδία της αγάπης"

💜 Ένα ξεχωριστό βιβλίο για παιδάκια από 8 ετών 💜



''Το µικρό αηδόνι κάνει µεγάλη προσπάθεια για να βρει φίλους και να µοιραστεί µαζί τους τη ζωή στο αγαπηµένο του δάσος. Αλλά δεν τα καταφέρνει... Η κουκουβάγια τού δίνει µια σοφή συµβουλή. Έτσι, ξεκινά ένα µεγάλο ταξίδι για να βρει τον εαυτό του και να πιστέψει σ’ αυτόν. Κατά τη διάρκειά του θα βιώσει, θα µάθει και θα νιώσει πολλά. Τι θα συµβεί, άραγε, όταν επιστρέψει στην παλιά του φωλιά; 

Ένα υπέροχο κείµενο για την πορεία προς την αυτογνωσία και την κοινωνική αποδοχή, τη δύναµη της πίστης, την αξία της προσπάθειας και τις αλήθειες της ζωής µας. Για ν’ ακούσουµε, µικροί και µεγάλοι, µε τ’ αφτιά της καρδιάς µας τη µελωδία της αγάπης...''


Εκδόσεις ΣΑΙΤΗ Α.Ε. (2018)
Σειρά: Ιστορίες για τις αλήθειες της ζωής
Συγγραφέας: Αντώνης Λαμπρινίδης
Εικονογράφηση: Νίκη Λεωνίδου
Σελίδες: 36

 photo sig1.png
© mia mama sta xena. Made with love by The Dutch Lady Designs.