Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Το δεύτερο μωρό...

Μέσα στις επόμενες εβδομάδες δύο από τις καλύτερες μου φίλες θα γίνουν μαμάδες.
Η μία για πρώτη φορά, και η άλλη για δεύτερη.
Και σκέφτομαι πόσο διαφορετικά συναισθήματα θα βιώσουν...
Για εμένα τουλάχιστον ήταν πολύ διαφορετικές οι δύο γέννες μου και τα συναισθήματα που μου έφερε η καθεμία.
Στο πρώτο μωρό όλα είναι τεράστια. Τα ζεις όλα στο 100%. Την ευτυχία, αλλά και τον φόβο.
Έρχεται εκείνη η στιγμή με τους πόνους, τον γιατρό από πάνω σου και τις μαίες να σου λένε "σπρώξε" κι εσύ σαν χαμένη, ανάμεσα από τις αναπνοές, να μετράς τα δευτερόλεπτα για τη στιγμή που περίμενες εδώ και 9 μήνες...
Και έρχεται επιτέλους η στιγμή, που βγαίνει από μέσα σου, και ελευθερώνεσαι, και ακουμπάνε το μωρό σου πάνω σου, και νιώθεις πως ο χρόνος σταμάτησε. Πως υπάρχετε μόνο εσείς οι δύο. Και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, έτοιμη να σκάσει από ευτυχία.
Και οι επόμενες μέρες κυλάνε κάπως έτσι... Με εσάς τους δύο, μόνους, σε μια δική σας σφαίρα. 

Στο δεύτερο μωρό, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.
Έρχεται πάλι εκείνη η στιγμή, που το μωράκι σου βγαίνει από μέσα σου, και το ακουμπάνε πάλι στην αγκαλιά σου. Κι εσύ το κοιτάς και από τη μία χαίρεσαι τόσο απέραντα πολύ. Και από την άλλη γεμίζεις τύψεις... ''Ποιό είναι αυτό το μωρό τώρα'', σκέφτεσαι. "Πού είναι το άλλο μου παιδάκι";
Νιώθεις σαν να προδίδεις το πρώτο σου παιδί. Που το άφησες μόνο σπίτι για να πας στο μαιευτήριο. Και παρόλο που ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι του έχεις προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο, παρόλα αυτά νιώθεις περίεργα.
Εγώ προσωπικά το βίωσα πολύ έντονα όλο αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που άφησα τη Νικόλ για 3 μέρες. Αγκάλιαζα τη Στέλλα και ένιωθα ότι ξαναέχω τη Νικόλ μωρό, αλλά δεν της έμοιαζε καθόλου κι έτσι ένιωθα ένα τρελό μπέρδεμα μέσα μου.
Μου πήρε μέρες να βρω μια ισορροπία. Ακόμα κι όταν γύρισα σπίτι. Θήλαζα τη Στέλλα κι έβλεπα τη Νικόλ να παίζει και να μου ζητάω να παίξω μαζί της και ήθελα να κοπώ στα δύο και να είμαι σε δύο μέρη ταυτόχρονα. Αλλά αυτό δυστυχώς δε γίνεται. Και περνάνε οι μέρες. Και όλη η οικογένεια προσπαθεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και έρχεται σιγά σιγά η στιγμή που όλα και πάλι μοιάζουν φυσιολογικά. Που κάθεσαι, όπως τώρα, στον καναπέ με τον καφέ σου και βλέπεις τα παιδιά σου να παίζουν εδώ μπροστά σου στο χαλί. Και τα αγαπάς και τα δύο εξίσου. Και σκέφτεσαι πόσο τυχερή είσαι. Και πόσο τυχερά είναι κι εκείνα που έχουν το ένα το άλλο.
Αν μπορώ να βάλω σε μία πρόταση όλα τα παραπάνω, θα έλεγα ότι μέσα σε αυτήν την απίστευτη ευτυχία του να αποκτάς παιδιά, χάνεις λίγη από τη χαρά σου, στο πρώτο παιδί λόγω φόβου για το καινούργιο και στο δεύτερο λόγω τύψεων για το μεγάλο σου παιδί.
Όπως και να ΄χει, ξέρεις κάθε στιγμή, ότι δε θα άλλαζες ούτε δευτερόλεπτο από όλα αυτά!

 photo sig1.png

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Εκείνο το γαμημένο τηλεφώνημα...

Όταν φεύγεις στο εξωτερικό, αφήνεις πίσω σου πολλούς ανθρώπους που αγαπάς.
Οι πιο σημαντικοί από αυτούς... οι γονείς σου φυσικά.
Κι όσο περνάνε τα χρόνια, κι εκείνοι μεγαλώνουν, μεγαλώνουν μαζί και οι τύψεις, που τους άφησες μόνους, στα όμορφα αλλά και στα δύσκολα.
Τύψεις γιατί δε ζεις πια μαζί τους τα σημαντικά. Γιατί με την απόφασή σου να φύγεις, τους στερείς στιγμές, όπως γιορτές και γενέθλια, σχολικές παραστάσεις, κυριακάτικα τραπέζια, βόλτες κι όλα τα σχετικά.
Κυρίως όμως τύψεις για τις δύσκολες στιγμές που απλά λείπεις, αυτές είναι οι χειρότερες.
Δεν είσαι εκεί για να τους πας στο γιατρό, να τους κάνεις παρέα όσο είναι άρρωστοι, να τους ψωνίσεις  κάτι, να τους μαγειρέψεις μια φορά στο τόσο... να τους νοιαστείς ρε παιδί μου, έτσι όπως έκαναν εκείνοι πάντα όταν ήσουν μικρή.
Και ξέρεις ότι κάποια στιγμή, κάποια άθλια στιγμή, θα λάβεις εκείνο το τηλεφώνημα.
Το τηλεφώνημα που σου κόβει τα πόδια και κάνει την καρδιά να σταματά να χτυπά.
Στις 5 το πρωί... μέσα στα μπερδεμένα σου από το άγχος όνειρα, εκείνο το "ο μπαμπάς"... "έφυγε...".
Έφυγε... Η πιο αιχμηρή λέξη στον κόσμο.
Έφυγε.
Ο μπαμπάς μου.
Ο δικός μου μπαμπάς, απλά πια δεν υπάρχει.
Και μέσα στα δάκρυα, να πρέπει να βρεις την ψυχραιμία να ψάξεις για τα πρώτα εισιτήρια.
Έφυγε.
Άκου λέξη... Λάθος λέξη για τον δικό μου μπαμπά. Σόρυ αλλά ο δικός μου μπαμπάς πέθανε. Δεν έφυγε. Δεν ήταν από τους τύπους που φεύγουν. Ήταν ακριβώς το αντίθετο. Βράχος. Πάντα εκεί.
Ο μπαμπάς μου. Που έχασε τη μητέρα του όταν ήταν 7 χρονών και από τότε το όνειρο του ήταν να φτιάξει μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια. Και το πέτυχε.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο ψηλός μπαμπάς από όλους. Σχεδόν δυο μέτρα. Που μικρή με έβαζε να πατάω με τα πόδια μου στα δικά του και χορεύαμε τανγκό.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που γνώρισα. Κινητή εγκυκλοπαίδεια. Που ενώ σπούδαζε στα γερμανικά, μάθαινε μόνος του ιταλικά γιατί ήθελε να διαβάσει την "Θεία Κωμωδία" του Δάντη στο πρωτότυπο.
Ο μπαμπάς μου. Πάντα γλυκομίλητος. Πάντα καλοσυνάτος. Πάντα εκεί να μας μιλήσει, να μας συμπαρασταθεί. Ένας μπαμπάς που δε με μάλωσε κυριολεκτικά ούτε μισή φορά στη ζωή μου. Πάντα ψύχραιμος και υπομονετικός, να με ακούσει, να μου εξηγήσει.
Ο μπαμπάς μου που ενώ ξέρω πόσο λυπήθηκε όταν έφυγα, δε μου το είπε ποτέ.

Αγαπημένε μου μπαμπά, εύχομαι να είσαι κάπου εκεί ψηλά ελεύθερος και να πετάς....
Το σ'αγαπώ και το σε ευχαριστώ μοιάζουν λέξεις μικρές...
Ο κόσμος μου είναι πια φτωχότερος χωρίς εσένα.
Χωρίς εσένα δε θα είμαι ποτέ πια ο ίδιος άνθρωπος.
Θα κάνω όμως αυτό που σου υποσχόμουν κάθε φορά που μιλούσαμε τους τελευταίους μήνες...
"Θα είμαι δυνατή και θα προσέχω τα κορίτσια μου." Αυτό δε μου ζητούσες; Τότε αυτό.
Καλό ταξίδι μπαμπάκα, καλή αντάμωση μετά από χρόνια... Αντίο...

"Το τανγκό, το ωραιότερο του κόσμου, είναι αυτό που χορεύουμε μαζί".......  
Μπαμπά......


 photo sig1.png

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Εργαστήρι Ζαχαροτεχνίας!

Αγαπημένες μου,το καλοκαίρι τελείωσε (γιούπιιιι!!! ...θα τα πούμε αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση γι' αυτό) και ο κάθε κατεργάρης βρέθηκε πάλι στον πάγκο του, να μετράει αντίστροφα τις μέρες ως τις επόμενες διακοπές.
Εμείς γυρίσαμε και προσπαθούμε να μπούμε σε χειμερινό ρυθμό. Μόλις τα καταφέρω θα αρχίσω και πάλι να γράφω, μέχρι τότε όμως ήθελα να σας πω για μια πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα που ξεκινάει στη Θεσσαλονίκη. Και είμαι πολύ ενθουσιασμένη να σας μιλήσω γι' αυτό, γιατί μια παλιά καλή μου φίλη βρίσκεται πίσω από αυτό! Και όταν οι φίλοι σου πετυχαίνουν, και κάνουν το ταλέντο τους δουλειά, τότε νιώθεις διπλά χαρούμενος!

Δεν ξέρω αν έτυχε να πέσετε πάνω της, αλλά αν ναι σίγουρα θα έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό με τις τούρτες που φτιάχνει. Είναι απλά φοβερή! Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα για την ταλεντάρα της μπείτε στη σελίδα της στο facebook εδώ.
Η Γιούλη, λοιπόν, του Petite Julie, ξεκινάει ένα παιδικό εργαστήριο ζαχαροτεχνίας στη Θεσσαλονίκη. Τα μαθήματα θα γίνουν σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της πόλης: Καλαμαριά, Πυλαία, Εύοσμος & Ρετζίκι. Οπότε, όπου κι αν μένετε, δε θα είναι μακριά σας.





Είμαι σίγουρη ότι θα σκίσει γιατί εκτός από το ταλέντο της, έχει κι έναν πολύ θετικό χαρακτήρα που θα μαγνητίσει τα παιδάκια. Ούτως ή άλλως, όντας και η ίδια μικρό-μαμά... ξέρει τα κόλπα για να κρατάει το ενδιαφέρον! Μακάρι να μπορούσε να πάρει μέρος και η Νικόλ μου, είμαι σίγουρη ότι θα της άρεσε τρελά! Δεν πειράζει όμως, ευχόμαστε στο Petite Julie και σε όλα τα τυχερά παιδιά που θα βρεθούν εκεί, έναν πολύ δημιουργικό & κεφάτο χειμώνα!
Φιλιά για την ώρα.... Και όνειρα γλυκά τσούπρες...

 photo sig1.png

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Περί διαφορετικότητας

Μεγαλώνοντας ένα παιδί ( ή δύο) στο Άμστερνταμ...

Το μόνο σίγουρο είναι πως εδώ τα κορίτσια μου θα μεγαλώσουν ανοιχτόμυαλα.
Το Άμστερνταμ είναι μια ιδιαίτερη πόλη. Με την καλή έννοια.
Είναι μια πόλη γεμάτη από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.
Άσπρους, μαύρους, κίτρινους, ψηλούς, κοντούς, άθεους, μουσουλμάνους, γκέι, στρέιτ, οικογενειάρχες, μποέμ κ.ο.κ.
Ο κάθε ένας νιώθει ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Και κανείς δεν ασχολείται με τον διπλανό του.
Πόσο κουλ είναι αυτό;!
Θυμάμαι ακόμα τότε που η Νικόλ πήγαινε στον παιδικό σταθμό και είχε δύο φίλες μαυρούλες. Μια μέρα καθώς γυρνούσαμε στο σπίτι μου είπε: "Μαμά, ξέρω γιατί η Ντανού και η Κλάσκε είναι καφέ, ενώ εγώ είμαι ροζ. Εκείνες όταν ήταν μικρές έπεσαν σε παγωτό σοκολάτα, ενώ εγώ στη φράουλα".
Και σε μια τόσο μικρή πρόταση κρύβεται όλη η αγνότητα του κόσμου...
Μέσα στο παιδικό της μυαλουδάκι προσπαθούσε να ορίσει την διαφορετικότητα.
Έτσι και χθες που μου είπε: "Μαμά, να σου πω κάτι τρελό, ο Ρόμαν έχει δυο μπαμπάδες."
Άρπαξα την ευκαιρία για να δω πως το αντιλαμβάνεται όλο αυτό. Συζητήσαμε και της είπα πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές οικογένειες. Πως συνήθως υπάρχουν μια μαμά κι ένας μπαμπάς. Αλλά ότι υπάρχουν και οικογένειες με δύο μπαμπάδες, ή δύο μαμάδες. Είτε με έναν μόνο γονιό. Και πως το σημαντικό είναι να υπάρχει αγάπη και χαρά σε ένα σπίτι. (Ναι, ακριβώς, μόνο η αγάπη πιστεύω δε φτάνει).
Μου αρέσει που το παιδί μου θα μάθει να μην βάζει ταμπέλες. Που αυτόματα θα αποδέχεται την διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του συνανθρώπου της. Είναι αδύνατον να είσαι κομπλεξικός και να επιβιώσεις σε αυτήν την πόλη. Κι αυτό της δίνει ταυτότητα. Και πόσο πολύ μου αρέσει...

 photo sig1.png

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Βιβλίο- "Δεν πάω πουθενά με ξένους"

Πριν μερικές εβδομάδες είχα πάει σε μια φίλη μου λιγάκι μακριά από το σχολείο της Νικόλ, φεύγοντας μπέρδεψα τα τραμ, κι έτσι θα έφτανα καθυστερημένα στο σχολείο για να την παραλάβω.
Έστειλα λοιπόν μήνυμα σε μια φίλη μου, που είναι και μαμά ενός συμμαθητή της, λέγοντάς την να ενημερώσει τη δασκάλα ότι θα αργήσω 5-10 λεπτά.
-''Θες να την πάρω σπίτι μου και να ρθεις να την πάρεις από εμένα;'' ,με ρώτησε μια που μένουμε πολύ κοντά, αλλά της απάντησα πως η Νικόλ αποκλείεται να πάει μαζί της, χωρίς να της το έχω πει εγώ.

Κι αυτό γιατί έχουμε στη βιβλιοθήκη μας το εξής βιβλίο:

Το βιβλίο μιλάει για ένα κοριτσάκι τη Μελίνα, η οποία περιμένει έξω από το σχολείο.
Περνάνε, λοιπόν, διάφοροι που της λένε να πάει μαζί τους, γείτονες, φίλοι, άγνωστοι και μας εξηγεί κάθε φορά γιατί δεν τους ακολουθεί.
Το ωραίο, όμως, είναι ότι στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια λίστα για το δικό σου παιδί, την οποία συπμληρώνετε παρέα. Μια λίστα με το ποιους επιτρέπει η μαμά και ο μπαμπάς να το παραλάβουν.

Έτσι, κι εμείς έχουμε γράψει τη λίστα μας, και την επαναλαμβάνουμε συχνά, για να μην ξεχαστεί. Η Νικόλ ξέρει ότι εκτός από εμένα, τον Δαμιανό, και δυο φίλες μου ελληνίδες που μένουν στη γειτονιά, δεν μπορεί να πάει με κανέναν άλλον, εκτός κι αν το έχουμε συζητήσει πριν πάει σχολείο.
Μετά από εκείνη τη μέρα που άργησα, προσθέσαμε και δυο μαμάδες συμμαθητών της, με τις οποίες κάνω πολύ παρέα και για τις οποίες είμαι σίγουρη.
Αφού τις προσθέσαμε της είπα: "Ωραια, προσθέσαμε τη μαμά του Σεμπάστιαν, αλλά αν έρθει ο μπαμπάς του θα πας μαζί του;" Η απάντηση ήταν "όχι". Μπράβο το κορίτσι μου! Όχι ότι έχει κάτι ύποπτο ο μπαμπάς του Σεμπάστιαν, συμπαθέστατος είναι ο άνθρωπος, απλά ήθελα να πιάσει το νόημα!! Και το έπιασε 👍😋😊

Δεν πάω πουθενά με ξένους
Σειρά : Φραουλίτσα 5-6 χρονών
Ημ. Έκδοσης : 19/04/2010
Σελίδες : 40
Συγγραφέας & Εικονογράφος : Dagmar Geisler
Μεταφραστής : Δομινίκη Σάνδη
Εκδόσεις : Ψυχογιός
 photo sig1.png