Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Περπατώντας για νερό!


Η 22η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Μέρα Νερού.
Με αφορμή αυτή τη μέρα, στις Αρχές Απριλίου κάθε χρόνο, διοργανώνεται μια δράση στα σχολεία εδώ στην Ολλανδία, η οποία λέγεται "Περπατώντας για νερό".

Η βασική ιδέα είναι πως τα παιδιά στην Ολλανδία, όπως και σε όλες τις προηγμένες χώρες, έχουν άμεση πρόσβαση σε καθαρό, πόσιμο νερό. Αρκεί να ανοίξουν μια βρύση στο σπίτι τους.
Αυτό δεν συμβαίνει όμως σε όλα τα μέρη της γης, και σε κάποια από αυτά, υπάρχουν παιδιά που περπατάνε χιλιόμετρα καθημερινά για να προμηθευτούν πόσιμο νερό.

Τα ολλανδικά σχολεία λοιπόν, τα οποία σας έχω πει πολλές φορές πόσο θαυμάζω, προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους μικρούς τους μαθητές σε σχέση με το νερό, την αξία του και τον σεβασμό που πρέπει να δείχνουμε σε αυτό το αγαθό.

Έτσι, τη μέρα της εν λόγω δράσης, τα παιδιά των δύο τελευταίων τάξεων του δημοτικού, περπατάνε 6 χιλιόμετρα, με 6 λίτρα νερό στην πλάτη τους. Για να μπορέσουν να καταλάβουν τι ακριβώς βιώνουν κάθε μέρα οι συνομήλικοί τους στην άλλη άκρη της γης. Και γιατί καλή η θεωρία και όσα διδάσκονται σε μια τάξη, όμως η πράξη έχει άλλη δυναμική.

Τα μικρότερα παιδάκια, σαν το δικό μου, που δεν έχουν ακόμα τη μυική δύναμη για μια τέτοια δραστηριότητα, περπατάνε στην αυλή του σχολείου, με πολύ ελαφρύτερο φυσικά φορτίο νερού στις πλάτες τους.

Μια τόσο απλή δράση, που χαρίζει ένα τόσο σημαντικό μάθημα!!

Πηγή φωτογραφίας
www.wandelenvoorwater.nl

 photo sig1.png

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Bend it like Beckham!

Η κορούλα μου έχει φτάσει αισίως τα 4,5 της χρόνια, κι όπως τα περισσότερα παιδάκια σε αυτή την ηλικία έχει αρχίσει διάφορες δραστηριότητες.
Το συγκεκριμένο παιδί βέβαια (dna είναι αυτό!) έχει άποψη και δεν πηγαίνει σε όποια δραστηριότητα επιλέγουμε εμείς. Αν δεν της αρέσει κάτι από την αρχή, κατεβάζει τη μουτσούνα της και λέει: "βαρετό"!
Φέτος, λοιπόν, η μόνη δραστηριότητα -πέρα από το σχολείο- είναι το ποδόσφαιρο που πηγαίνει για προπόνηση παρέα με τον μπαμπά της. Το ποδόσφαιρο στην Ολλανδία είναι δημοφιλές άθλημα και για τα κορίτσια, κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα.
Έτσι κάθε φορά που κάποια φίλη κτλ από την πατρίδα με ρωτάει αν έχει κάποιο χόμπυ η Νικόλ κι εγώ απαντάω "το ποδόσφαιρο" με κοιτάνε λίγο κάπως!

Μάλιστα μια φίλη με προέτρεψε να την σταματήσω σιγά-σιγά μη μου γίνει "από τις άλλες"...
Καταρχίν να δηλώσω πως δε με απασχολεί καθόλου αν η κόρη μου θα γίνει από εκείνες ή τις άλλες.
Το μόνο που με απασχολεί είναι να είναι γερή & ευτυχισμένη.
Και αν την κάνει ευτυχισμένη σε αυτή τη φάση της ζωής της το ποδόσφαιρο, εγώ είμαι με τα χίλια μαζί της. Κι αν θα συνεχίσει να το γουστάρει καθώς μεγαλώνει, εγώ θα είμαι πάντα στις κερκίδες να την καμαρώνω.
Θεωρώ ότι το χρεός ενός γονιού είναι να δώσει στο παιδί του διαφορετικά ερεθίσματα.
Κι από κει και πέρα να το αφήσει να επιλέξει.
Την πήγα και σε μπαλέτο, αλλά όπως είπα και πάνω της φάνηκε βαρετό. Το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό. Και το δικό μας είναι λίγο τρελιάρικο! Θέλει να τρέχει, να παίζει με μπάλες, να εκτονώνεται. Δεν είναι σε καμία περίπτωση από εκείνα τα χαριτωμένα κοριτσάκια με τις φουστίτσες που θέλουν να γίνουν μπαλαρίνες. Και αν ήταν εννοείται πως και πάλι κανένα πρόβλημα!
Αλλά δεν πρόκειται να ζορίσω το παιδί μου να είναι οτιδήποτε δε θέλει.
Θέλω να χαίρεται και να γελάει!

Είμαι ένας άνθρωπος που στα 16 του χρόνια έπρεπε να σταματήσει κάτι που αγαπούσε πολύ, τον στίβο, για να έχει χρόνο να διαβάσει για τις πανελλήνιες. Όπου τελικά διάβασε σαν τρελή για δύο χρόνια, για να περάσει σε μια σχολή που δεν της άρεζε καθόλου και στη συνέχεια να κάνει μια δουλειά που επίσης δεν της άρεζε καθόλου. Μεγάλη επιτυχία!!
Εγώ, λοιπόν, αυτό δεν πρόκειται να το κάνω στη δική μου κόρη απλά ΠΟΤΕ!

"Ας τη στείλετε τουλάχιστον για μπάσκετ, που είναι πιο γυναικείο" μου είπε άλλη φίλη.
Και ρωτώ εγώ, γιατί το μπάσκετ είναι πιο γυναικείο; Στο ένα παίζεις με μια μπάλα με τα χέρια, και στο άλλο με τα πόδια... πόσο τρελή διαφορά είναι αυτή δηλαδή;;
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε outside the box?
Η΄ακόμα καλύτερα να πετάξουμε μακριά αυτό το κουτί -μια για πάντα- και να νιώσουμε ελεύθεροι;


*Πηγή φωτογραφίας

 photo sig1.png

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

"Τα 88 ντολμαδάκια" - Βιβλίο




Το συγκεκριμένο βιβλίο ίσως δεν χρειάζεται τις δικές μου συστάσεις, όπως άλλωστε δεν τις χρειάζεται και ο συγγραφέας του. Ο υπέρ-αγαπημένος Ευγένιος Τριβιζάς!
Παρόλα αυτά ήθελα να το παρουσιάσω εδώ στο μπλογκ μου για όσες μανούλες (νονές, θείες κτλ) ίσως δεν το γνωρίζουν.
Πρόκειται για ένα διαδραστικό βιβλίο, στο οποίο το παιδί αποφασίζει τι θα γίνει στη συνέχεια της ιστορίας.
Εμείς το αποκτήσαμε το καλοκαίρι και το διαβάσαμε αμέτρητες φορές με την Νικολέτα & την ξαδέρφη της.
Διάβασα μάλιστα ότι μια έρευνα που έγινε από το τμήμα Η/Υ του Πανεπιστημίου Πατρών* διαπίστωσε ότι "τα 88 ντολμαδάκια" περιλαμβάνουν ακριβώς 1.921 διαφορετικές ιστορίες!
Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας, ζητήστε το και ξεφυλλίστε το, είμαι σίγουρη ότι δεν θα αντισταθείτε να το αγοράσετε για τα μικράκια σας :)


''Πόσα ντολμαδάκια πρέπει να μαγειρέψει ο μάγειρας της Ντολμανδίας για τους δώδεκα αστρονόμους;
Τι σχεδιάζουν οι μυστικοί πράκτορες από τον Πλανήτη των Δεινοσαύρων;
Θα χοροπηδήσει το ελεφαντάκι στο κρεβάτι του δημάρχου;
Ποιος καραδοκεί πίσω από την πόρτα του σπιτιού με την κόκκινη κληματαριά στην οδό Κοψοχολιάς;
Θα ξεφύγει η Έμμα από τους γιγάντιους σκόρους που την καταδιώκουν;
Θα βρει τη χαμένη φλογέρα και το πήλινο αηδονάκι ή θα τη μεταμορφώσει ο μάγος του παλατιού σε μανταλάκι της μπουγάδας;''


Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εκδόσεις: Καλέντης
Ημερ. Εκδ.: 1997
Σελίδες: 162

*Πηγή


 photo sig1.png

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Τραχανότο με κολοκύθα!

Όσο ζούσα στην Ελλάδα μπορεί και να μην είχα δοκιμάσει ποτέ μου κολοκύθα.
Από τότε όμως που ήρθα στην Ολλανδία έχει γίνει από τα αγαπημένα μου υλικά μαγειρικής!
Και δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, αφού από αρχές Οκτωβρίου τα σούπερ μάρκετ κατακλύζονται από κολοκύθες
(και εν όψει Halloween φυσικά!)
Έτσι εχθές όταν πήγα για ψώνια βρήκα πράσινες κολοκύθες, οι οποίες είναι λιγάκι πιο γλυκές, και φυσικά δεν αντιστάθηκα!
Η συνταγή που θα σας παρουσιάσω γίνεται βέβαια και με κανονική -πορτοκαλί- κολοκύθα, οπότε δεν χρειάζεται να αναζητήσετε πράσινη.

Συνήθως την συγκεκριμένη συνταγή τη φτιάχνω σαν ριζότο, αλλά χθες αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό και έτσι χρησιμοποίησα τραχανά. Και έγινε μούρλια!!

ΥΛΙΚΑ
1 κολοκύθα μεσαίου μεγέθους
1 κρεμμύδι ξερό
1 σκελίδα σκόρδο
1 κούπα ντοματοπελτέ
1 κούπα τραχανά γλυκό
1 κούπα ζωμό λαχανικών
1 κ.σ. τυρί κρέμα (τύπου philadelphia)
1/2 κ.γ. κύμινο
λίγο δυόσμο
αλάτι, λευκό πιπέρι

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
  • Καθαρίζω την κολοκύθα και την κόβω σε μεγάλους κύβους.
  • Ψιλοκόβω το κρεμμύδι & το σκόρδο.
  • Βάζω σε πλατύ τηγάνι το λάδι και τσιγαρίζω το κρεμμύδι, το σκόρδο & την κολοκύθα.
  • Μόλις έχουν πάρει λίγο χρώμα ρίχνω τον ντοματοπελτέ, αλάτι, πιπέρι & τον ζωμό λαχανικών. Χαμηλώνω τη φωτιά και τα αφήνω να σιγοβράσουν για περίπου 15' (μέχρι να μαλακώσει η κολοκύθα).
  • Τα κατεβάζω από τη φωτιά & τα αφήνω να κρυώσουν λιγάκι.
  • Στη συνέχεια τα περνάω από το μούλτι να γίνουν σαν πουρές.
  • Βάζω ξανά το μείγμα μου στο πλατύ τηγάνι & ρίχνω μέσα τον τραχανά.
  • Σιγοβράζω και πάλι, για περίπου 10' μέχρι να γίνει ο τραχανάς. Ανακατεύω συνεχώς για να μην κολλήσει & προσθέτω λίγο ζεστό νερό αν χρειαστεί. Λίγο πριν κλείσω τη φωτιά προσθέτω το κύμινο, τον δυόσμο & το τυρί κρέμα και ανακατεύω καλά.
  • Το σερβίρουμε ζεστό.


Καλή σας όρεξη!!




(Προσοχή! το καθάρισμα της κολοκύθας δεν είναι και τόσο εύκολο, οπότε πάντα την κόβουμε σε επιφάνεια κοπής και με κινήσεις του μαχαιριού προς τα κάτω!)


 photo sig1.png

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μουσείο Τσάντας!

Στο Άμστερνταμ υπάρχουν πάααρα πολλά μουσεία. 
Με πιο διάσημα απ' όλα φυσικά το μουσείο του Βαν Γκογκ και το Rijksmuseum (στο οποίο και μπορείς να θαυμάσεις τη 'νυχτερινή περίπολο' του Ρέμπραντ).
Κανένα από αυτά όμως δεν είναι το αγαπημένο μου.
Το μουσείο, λοιπόν, που μου αρέσει περισσότερο είναι το Μουσείο Τσάντας & Πορτοφολιού.
Και μάλιστα εκεί φιλοξενείται η μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο!
Η ιδέα ξεκίνησε από ένα ζευγάρι Ολλανδών, οι οποίοι είχαν μια αρκετά μεγάλη συλλογή στην κατοχή τους και ήθελαν να τη μοιραστούν με τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι "έφτιαξαν" αρχικά ένα μικρό μουσείο στο σπίτι τους. Λίγο αργότερα (το 2007), το μουσείο μεγάλωσε και μεταφέρθηκε στην καρδιά του Άμστερνταμ.
Σήμερα στο μουσείο υπάρχουν περισσότερες από 5.000 τσάντες, πορτοφόλια, βαλίτσες κτλ.
Υπάρχει μια σταθερή συλλογή και διαρκώς ''τρέχουν'' διάφορες άλλες εκθέσεις. (Μερικές από τις τελευταίες ήταν "Forever Vintage" & "Black and White").

Είναι πολύ ιδιαίτερο μουσείο, γιατί αφορά μόνο σε ένα είδος, το οποίο βλέπεις πως εξελίχτηκε στο χρόνο και έχει πραγματικά πολύ ενδιαφέρον.


Λίγο πιο κλασικές οι παραπάνω, αλλά δείτε τώρα τι ακολουθεί... (ναι, κι όμως είναι τσάντες!!)

Αυτά για σήμερα! Εύχομαι να σας άρεσε και να σας έδωσα ένα χρήσιμο τιπ, αν με το καλό κάποια στιγμή επισκεφτείτε την πόλη μου! Φιλιά :)

http://tassenmuseum.nl
 photo sig1.png