Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Οδηγός αγοράς παιδικών δώρων!

Πριν χρόνια, τον καιρό που δεν είχα ακόμα παιδιά, ήμουν ήδη θεία και φίλη πολλών μαμάδων.
Έτσι αγόρασα πολλά δώρα, σε γενέθλια, Χριστούγεννα κτλ. Άκυρα δώρα! 😏
Καμιά φορά, όντας πλέον μαμά, σκέφτομαι μερικά από εκείνα τα δώρα που είχα -με αγάπη- επιλέξει και γελάω από μέσα μου. Ήταν ναι μεν αγορασμένα με αγάπη, αλλά αγάπη για τα παιδιά, όχι για τη μαμά...
Όταν γίνεσαι πια μανούλα, κι αρχίζουν να καταφτάνουν στο σπίτι δώρα για τα βλαστάρια σου, συνειδητοποιείς, πως όσο περνάει ο καιρός, τα διαχωρίζεις στο μυαλό σου σε δυο κατηγορίες.
Τα αγαπημένα σου & τα μισητά παιχνίδια.
Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να σας δώσω μερικά τιπς (κυρίως σε όσους δεν έχετε παιδιά) για το τι πρέπει να αποφύγετε.
Ξεκινάμε...
Σχετικά με τη βρεφική ηλικία, με όλα αυτά τα καταπληκτικά μουσικά παιχνίδια (πιανάκια, αρκουδάκια που μιλάνε, χελώνες που περπατάνε κοκ), το ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΟ αγαπητοί φίλοι, είναι να υπάρχει το μαγικό κουμπί που γράφει επάνω του OFF.
Ναι, για κάποιο άγνωστο και απίστευτα σαδιστικό λόγο, έχουν κατασκευαστεί παιχνίδια που ΔΕΝ κλείνουν! Ποια μυστική συνωμοσία κρύβεται πίσω από αυτό, δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα, αλλά αλήθεια... λυπηθείτε μας και έχετε το νου σας να τσεκάρετε για το μαγικό κουμπί πριν φτάσετε στο ταμείο. (Όσο γράφω το έχω εδώ απέναντί μου ένα εξ αυτών.... το βιβλίο με τα ζώα, που αφού το ανοίξεις... τελείωσε... ακόμα κι όταν το παρατήσει το Στελλάκι σε μια γωνία για ένα μισάωρο ακόμα ακούς το άλογο να χλιμιντρίζει και την αγελάδα να μουγκρίζει).
Περνάμε στο επόμενο βασικό στοιχείο... όταν μας φέρνετε παιχνίδια που θα χρειαστούν μπαταρίες, να φέρνετε παρακαλώ μαζί ΚΑΙ τις μπαταρίες. Αν περιμένετε να σκάσει μύτη ο ελέφαντας που πετάει πεταλούδες από την προβοσκίδα του, στις 7 το απόγευμα που ήρθατε για καφέ σπίτι μας, και πιστεύετε ότι πραγματικά θα τον πιούμε αυτόν τον καφέ χωρίς τις προαναφερθείσες μπαταρίες... γελιέστε αγαπητοί.... ή θα τρέξετε άμεσα στο κοντινότερο περίπτερο ή καφές γιοκ!
Επόμενο τιπ, την προσοχή σας παρακαλώ.. για όταν πια υπάρχει και δεύτερο παιδί στο σπίτι, και όταν αυτό είναι ακόμα μωρό.
Δεν αγοράζουμε κάτι για το μεγαλύτερο παιδί που να έχει πολύ μικρά κομμάτια. Γιατί όσες φορές και να πεις "Νικόλ, αυτό επειδή έχει πολύ μικρά κομμάτια, και είναι επικίνδυνο για τη Στέλλα, να το παίζεις μόνο στο δωμάτιο σου" ...πάντα κάπου στο σαλόνι θα ανακαλύψεις μερικά από αυτά τα επικίνδυνα κομματάκια. ΠΑΝΤΑ.
Επίσης, στην ίδια περίπτωση που το δεύτερο παιδάκι είναι ακόμα μωρό, όταν αγοράζουμε κάτι για το μεγαλύτερο παιδί, καλό θα ήταν να είναι κάτι με το οποίο μπορεί να παίξει μόνο του! 'Εχω περάσει προσωπικά καταπληκτικά απογεύματα, να κουνάω τη Στέλλα στον μάρσιπο και συγχρόνως να φτιάχνω αεροπλανάκι origami... επίσης, να έχω Στελλάκι στην αγκαλιά και με ένα χέρι να συναρμολογώ lego... μιλάμε για άλλο επίπεδο multi-tasking, έτσι;!
Τέλος, ότι περιλαμβάνει πλαστελίνες, γκλίτερ, άμμο... το μισούμε ήδη...
Α, ναι! Και κάτι ακόμα... Όχι άλλα λούτρινα αγαπητοί φίλοι... Δεν χωράμε πια στο σπίτι. Ευχαριστώ.

ΥΓ= Και μην ξεχνάτε ότι το πιο όμορφο δώρο, είναι πάντα ένα βιβλίο 😘
 photo sig1.png

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Ποτέ το κινητό στα μωρά!

Ναι, ναι... η ακτινοβολία βλάπτει πολύ.
Και ναι τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στα κινητά...
Τα ξέρετε όλα αυτά, δε χρειάζεστε εμένα να σας τα πω.
Εγώ θα σας πω όμως, και έναν ακόμα λόγο, που τα κινητά μπορούν να αποδειχτούν επικίνδυνα!
Κυρίως για τη μαμά... και το πόσο ρεζίλι μπορεί να γίνει, αν το ''εμπιστευτεί'' στο καμάρι της.

Πριν λίγες μέρες πήρα την απόφαση να κάνω μπάνιο ενώ η Στέλλα ήταν ξύπνια.
Vivere pericolosamente... που λένε και οι Ιταλοί φίλοι μας.
Επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσει ήσυχη στο καρότσι, για τα 5 λεπτά που χρειαζόμουν, αποφάσισα να της δώσω το κινητό μου, στο οποίο βλέπει μερικές φορές τραγουδάκια με τα ζουζούνια.
Αφού είδε μισό τραγούδι, άρχισε να πατάει ενθουσιασμένη διάφορα κουμπιά.
Κάποια στιγμή, (εκεί γύρω στο μαλακτικό), ακούω τη φωνή μιας φίλης μου από την άλλη πλευρά της γραμμής. Το Στελλάκι είχε μπει στο what's app και είχε πάρει βιντεοκλήση μια φίλη μου.
Βγήκα άρον άρον, όπως φαντάζεστε, της πήρα το κινητό, μίλησα ένα λεπτό με τη φίλη μου, γελάσαμε και όλα καλά.
Εντάξει με τη συγκεκριμένη φίλη έχω περάσει μαζί πολλές διακοπές και πολλά καλοκαίρια, οπότε δεν υπήρχε κάτι στο πλάνο που δεν είχε δει ποτέ στο παρελθόν... χεχεχ...
Πάλι καλά που δεν κάλεσε κανέναν άλλον, ή που δεν έκανε καμιά live μετάδοση στο facebook, να γίνω ρεζίλι πανευρωπαϊκώς!! 😁😁
Συμπέρασμα, ποτέ κινητό στη Στέλλα αν δεν είμαι ντυμένη ευπρεπώς!
 photo sig1.png

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Το δεύτερο μωρό...

Μέσα στις επόμενες εβδομάδες δύο από τις καλύτερες μου φίλες θα γίνουν μαμάδες.
Η μία για πρώτη φορά, και η άλλη για δεύτερη.
Και σκέφτομαι πόσο διαφορετικά συναισθήματα θα βιώσουν...
Για εμένα τουλάχιστον ήταν πολύ διαφορετικές οι δύο γέννες μου και τα συναισθήματα που μου έφερε η καθεμία.
Στο πρώτο μωρό όλα είναι τεράστια. Τα ζεις όλα στο 100%. Την ευτυχία, αλλά και τον φόβο.
Έρχεται εκείνη η στιγμή με τους πόνους, τον γιατρό από πάνω σου και τις μαίες να σου λένε "σπρώξε" κι εσύ σαν χαμένη, ανάμεσα από τις αναπνοές, να μετράς τα δευτερόλεπτα για τη στιγμή που περίμενες εδώ και 9 μήνες...
Και έρχεται επιτέλους η στιγμή, που βγαίνει από μέσα σου, και ελευθερώνεσαι, και ακουμπάνε το μωρό σου πάνω σου, και νιώθεις πως ο χρόνος σταμάτησε. Πως υπάρχετε μόνο εσείς οι δύο. Και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, έτοιμη να σκάσει από ευτυχία.
Και οι επόμενες μέρες κυλάνε κάπως έτσι... Με εσάς τους δύο, μόνους, σε μια δική σας σφαίρα. 

Στο δεύτερο μωρό, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.
Έρχεται πάλι εκείνη η στιγμή, που το μωράκι σου βγαίνει από μέσα σου, και το ακουμπάνε πάλι στην αγκαλιά σου. Κι εσύ το κοιτάς και από τη μία χαίρεσαι τόσο απέραντα πολύ. Και από την άλλη γεμίζεις τύψεις... ''Ποιό είναι αυτό το μωρό τώρα'', σκέφτεσαι. "Πού είναι το άλλο μου παιδάκι";
Νιώθεις σαν να προδίδεις το πρώτο σου παιδί. Που το άφησες μόνο σπίτι για να πας στο μαιευτήριο. Και παρόλο που ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι του έχεις προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο, παρόλα αυτά νιώθεις περίεργα.
Εγώ προσωπικά το βίωσα πολύ έντονα όλο αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που άφησα τη Νικόλ για 3 μέρες. Αγκάλιαζα τη Στέλλα και ένιωθα ότι ξαναέχω τη Νικόλ μωρό, αλλά δεν της έμοιαζε καθόλου κι έτσι ένιωθα ένα τρελό μπέρδεμα μέσα μου.
Μου πήρε μέρες να βρω μια ισορροπία. Ακόμα κι όταν γύρισα σπίτι. Θήλαζα τη Στέλλα κι έβλεπα τη Νικόλ να παίζει και να μου ζητάω να παίξω μαζί της και ήθελα να κοπώ στα δύο και να είμαι σε δύο μέρη ταυτόχρονα. Αλλά αυτό δυστυχώς δε γίνεται. Και περνάνε οι μέρες. Και όλη η οικογένεια προσπαθεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και έρχεται σιγά σιγά η στιγμή που όλα και πάλι μοιάζουν φυσιολογικά. Που κάθεσαι, όπως τώρα, στον καναπέ με τον καφέ σου και βλέπεις τα παιδιά σου να παίζουν εδώ μπροστά σου στο χαλί. Και τα αγαπάς και τα δύο εξίσου. Και σκέφτεσαι πόσο τυχερή είσαι. Και πόσο τυχερά είναι κι εκείνα που έχουν το ένα το άλλο.
Αν μπορώ να βάλω σε μία πρόταση όλα τα παραπάνω, θα έλεγα ότι μέσα σε αυτήν την απίστευτη ευτυχία του να αποκτάς παιδιά, χάνεις λίγη από τη χαρά σου, στο πρώτο παιδί λόγω φόβου για το καινούργιο και στο δεύτερο λόγω τύψεων για το μεγάλο σου παιδί.
Όπως και να ΄χει, ξέρεις κάθε στιγμή, ότι δε θα άλλαζες ούτε δευτερόλεπτο από όλα αυτά!

 photo sig1.png

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Εκείνο το γαμημένο τηλεφώνημα...

Όταν φεύγεις στο εξωτερικό, αφήνεις πίσω σου πολλούς ανθρώπους που αγαπάς.
Οι πιο σημαντικοί από αυτούς... οι γονείς σου φυσικά.
Κι όσο περνάνε τα χρόνια, κι εκείνοι μεγαλώνουν, μεγαλώνουν μαζί και οι τύψεις, που τους άφησες μόνους, στα όμορφα αλλά και στα δύσκολα.
Τύψεις γιατί δε ζεις πια μαζί τους τα σημαντικά. Γιατί με την απόφασή σου να φύγεις, τους στερείς στιγμές, όπως γιορτές και γενέθλια, σχολικές παραστάσεις, κυριακάτικα τραπέζια, βόλτες κι όλα τα σχετικά.
Κυρίως όμως τύψεις για τις δύσκολες στιγμές που απλά λείπεις, αυτές είναι οι χειρότερες.
Δεν είσαι εκεί για να τους πας στο γιατρό, να τους κάνεις παρέα όσο είναι άρρωστοι, να τους ψωνίσεις  κάτι, να τους μαγειρέψεις μια φορά στο τόσο... να τους νοιαστείς ρε παιδί μου, έτσι όπως έκαναν εκείνοι πάντα όταν ήσουν μικρή.
Και ξέρεις ότι κάποια στιγμή, κάποια άθλια στιγμή, θα λάβεις εκείνο το τηλεφώνημα.
Το τηλεφώνημα που σου κόβει τα πόδια και κάνει την καρδιά να σταματά να χτυπά.
Στις 5 το πρωί... μέσα στα μπερδεμένα σου από το άγχος όνειρα, εκείνο το "ο μπαμπάς"... "έφυγε...".
Έφυγε... Η πιο αιχμηρή λέξη στον κόσμο.
Έφυγε.
Ο μπαμπάς μου.
Ο δικός μου μπαμπάς, απλά πια δεν υπάρχει.
Και μέσα στα δάκρυα, να πρέπει να βρεις την ψυχραιμία να ψάξεις για τα πρώτα εισιτήρια.
Έφυγε.
Άκου λέξη... Λάθος λέξη για τον δικό μου μπαμπά. Σόρυ αλλά ο δικός μου μπαμπάς πέθανε. Δεν έφυγε. Δεν ήταν από τους τύπους που φεύγουν. Ήταν ακριβώς το αντίθετο. Βράχος. Πάντα εκεί.
Ο μπαμπάς μου. Που έχασε τη μητέρα του όταν ήταν 7 χρονών και από τότε το όνειρο του ήταν να φτιάξει μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια. Και το πέτυχε.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο ψηλός μπαμπάς από όλους. Σχεδόν δυο μέτρα. Που μικρή με έβαζε να πατάω με τα πόδια μου στα δικά του και χορεύαμε τανγκό.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που γνώρισα. Κινητή εγκυκλοπαίδεια. Που ενώ σπούδαζε στα γερμανικά, μάθαινε μόνος του ιταλικά γιατί ήθελε να διαβάσει την "Θεία Κωμωδία" του Δάντη στο πρωτότυπο.
Ο μπαμπάς μου. Πάντα γλυκομίλητος. Πάντα καλοσυνάτος. Πάντα εκεί να μας μιλήσει, να μας συμπαρασταθεί. Ένας μπαμπάς που δε με μάλωσε κυριολεκτικά ούτε μισή φορά στη ζωή μου. Πάντα ψύχραιμος και υπομονετικός, να με ακούσει, να μου εξηγήσει.
Ο μπαμπάς μου που ενώ ξέρω πόσο λυπήθηκε όταν έφυγα, δε μου το είπε ποτέ.

Αγαπημένε μου μπαμπά, εύχομαι να είσαι κάπου εκεί ψηλά ελεύθερος και να πετάς....
Το σ'αγαπώ και το σε ευχαριστώ μοιάζουν λέξεις μικρές...
Ο κόσμος μου είναι πια φτωχότερος χωρίς εσένα.
Χωρίς εσένα δε θα είμαι ποτέ πια ο ίδιος άνθρωπος.
Θα κάνω όμως αυτό που σου υποσχόμουν κάθε φορά που μιλούσαμε τους τελευταίους μήνες...
"Θα είμαι δυνατή και θα προσέχω τα κορίτσια μου." Αυτό δε μου ζητούσες; Τότε αυτό.
Καλό ταξίδι μπαμπάκα, καλή αντάμωση μετά από χρόνια... Αντίο...

"Το τανγκό, το ωραιότερο του κόσμου, είναι αυτό που χορεύουμε μαζί".......  
Μπαμπά......


 photo sig1.png

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Εργαστήρι Ζαχαροτεχνίας!

Αγαπημένες μου,το καλοκαίρι τελείωσε (γιούπιιιι!!! ...θα τα πούμε αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση γι' αυτό) και ο κάθε κατεργάρης βρέθηκε πάλι στον πάγκο του, να μετράει αντίστροφα τις μέρες ως τις επόμενες διακοπές.
Εμείς γυρίσαμε και προσπαθούμε να μπούμε σε χειμερινό ρυθμό. Μόλις τα καταφέρω θα αρχίσω και πάλι να γράφω, μέχρι τότε όμως ήθελα να σας πω για μια πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα που ξεκινάει στη Θεσσαλονίκη. Και είμαι πολύ ενθουσιασμένη να σας μιλήσω γι' αυτό, γιατί μια παλιά καλή μου φίλη βρίσκεται πίσω από αυτό! Και όταν οι φίλοι σου πετυχαίνουν, και κάνουν το ταλέντο τους δουλειά, τότε νιώθεις διπλά χαρούμενος!

Δεν ξέρω αν έτυχε να πέσετε πάνω της, αλλά αν ναι σίγουρα θα έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό με τις τούρτες που φτιάχνει. Είναι απλά φοβερή! Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα για την ταλεντάρα της μπείτε στη σελίδα της στο facebook εδώ.
Η Γιούλη, λοιπόν, του Petite Julie, ξεκινάει ένα παιδικό εργαστήριο ζαχαροτεχνίας στη Θεσσαλονίκη. Τα μαθήματα θα γίνουν σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της πόλης: Καλαμαριά, Πυλαία, Εύοσμος & Ρετζίκι. Οπότε, όπου κι αν μένετε, δε θα είναι μακριά σας.





Είμαι σίγουρη ότι θα σκίσει γιατί εκτός από το ταλέντο της, έχει κι έναν πολύ θετικό χαρακτήρα που θα μαγνητίσει τα παιδάκια. Ούτως ή άλλως, όντας και η ίδια μικρό-μαμά... ξέρει τα κόλπα για να κρατάει το ενδιαφέρον! Μακάρι να μπορούσε να πάρει μέρος και η Νικόλ μου, είμαι σίγουρη ότι θα της άρεσε τρελά! Δεν πειράζει όμως, ευχόμαστε στο Petite Julie και σε όλα τα τυχερά παιδιά που θα βρεθούν εκεί, έναν πολύ δημιουργικό & κεφάτο χειμώνα!
Φιλιά για την ώρα.... Και όνειρα γλυκά τσούπρες...

 photo sig1.png