Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Στην πόλη μου...

Πάει καιρός που έχω να γράψω.
Είναι που χάλασε το laptop μου και το ipad δε με προδιαθέτει καθόλου για γράψιμο...
Σήμερα όμως νιώθω να πνίγομαι και ήθελα σε κάποιον να μιλήσω.
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και σε μια βδομάδα προσγειωνόμαστε στη Θεσσαλονίκη.
Και όσο χαίρομαι από τη μια που θα δω τους γονείς μου και τους φίλους μου, τόσο αγχώνομαι από την άλλη.
Γιατί ξέρω πως μόλις πατήσω το πόδι μου εκεί θα αρχίσω να εκνευρίζομαι, να νιώθω "ξένη".
Θα αρχίσω τις συγκρίσεις, όπως κάνω κάθε φορά.
Κι ένας κόμπος θα ανεβαίνει σιγά-σιγά ψηλά, προς τον λαιμό μου...
Προβλήματα πολυτελείας θα μου πεις.. Ζεις μια χαρά τη ζωούλα σου στην Ολλανδία, όλα οργανωμένα, όλα πολιτισμένα και σε χαλάνε οι δυο εβδομάδες που θα μείνεις εδώ.
Όχι δεν είναι αυτό... Είναι που δεν νιώθω πια να ανήκω στον τόπο μου.
Είναι που θέλω να πιάσω από τον γιακά τον κάθε νιάτερνταλ της πόλης και να του φωνάξω δυνατά
"Γιατί παρκάρεις στη ράμπα;"
"Γιατί πετάς τα σκουπίδια σου στο δρόμο;"
"Γιατί φέρεσαι τόσο άξεστα και μετά με τόση ευκολία επικαλείσαι τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη για να 'αποδείξεις' την ελληνική υπεροχή σου;"
Κι άλλα τόσα θέλω να του πω. Για όλα αυτά που έχω πια ξεσυνηθίσει. Για όλα αυτά που κάθε μέρα βλέπω πόσο εύκολα μπορούν να εφαρμοστούν και να κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη.
Για όλα αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μου, στη χώρα μου και με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω ρίζες πια. Πουθενά...

 photo sig1.png

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Η Νικόλ & το κρεμμύδι!

Τα κρύα άρχισαν εδώ στα βόρεια και τα κασκόλ βγήκαν στη φόρα!
Εγώ, καθότι κρυουλιάρα στο μέγιστο βαθμό, έχω ξεκινήσει ήδη τα σουρεαλιστικά μου ντυσίματα, τύπου κρεμμύδι.

Από την άλλη μεριά, δεν θέλω η Νικόλ μου να μην αντέχει το ολλανδικό κρύο, μια που εδώ θα ζήσει, κι έτσι ακολουθώ την εξής τακτική... Παρατηρώ στον παιδικό σταθμό πως είναι ντυμένα τα υπόλοιπα παιδάκια και την ντύνω αναλόγως.
Εντάξει, δε τη βγάζω και με το κοντομάνικο έξω, όπως κάποιες ολλανδέζες, αλλά φοράει σαφώς λιγότερα ρούχα από μένα.

Δεν σας κρύβω ότι όση ώρα τη ντύνω δυο φωνούλες "παλεύουν" στο μυαλό μου. Η ελληνική φωνούλα μουρμουρίζει "θα κρυώσει το παιδί, βάλτου κάτι πιο χοντρό" και η ολλανδική φωνούλα κρυφογελάει και ψιθυρίζει ειρωνικά "μα πόσο υπερβολικές αυτές οι νότιες"...

Τι να πεις;! Ότι μπορώ κάνω κι εγώ :)
Ας ελπίσουμε η χρονιά να κυλήσει ήρεμα και χωρίς πολλά κρυώματα.
Σας φιλώ,
Η μαμά - κρεμμύδι

 photo sig1.png

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

...Τα κάνει ΑΟΡΑΤΑ!!!


Σήμερα κατεβήκαμε με τη Νικολέτα στο κέντρο για ψώνια.
Αφού τελειώσαμε με όσα είχα γραμμένα στη λίστα μου, σουλατσάραμε καμιά ώρα ακόμα
και μετά πήραμε το τραμ της επιστροφής.
Στην επόμενη στάση από εμάς ανέβηκαν δύο κοπέλες, που όλως τυχαίως ήρθαν και κάθισαν δίπλα μας.
Κι εκεί που αγνάντευα έξω από το παράθυρο, αρχίζουν να μιλάνε ελληνικά!
Περιττό να πω ότι κρυφάκουσα ΟΛΗ τη συζήτηση τους! χεχε
foto: teazurs.blogspot.nl

'Οχι φυσικά γιατί με ενδιέφεραν τα γκομενικά τους, (δεν ήταν και τόσο σκανδαλιστικά είναι η αλήθεια), αλλά γιατί το όλο σκηνικό σε κάνει να νιώθεις κάπως!! 
Νιώθεις... ΑΟΡΑΤΟΣ!!
Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί, αλλά πρόκειται για πολύ κουλ συναίσθημα!
Όταν φτάσαμε πια κοντά στη στάση που έπρεπε να κατεβούμε, σηκώθηκα και πάτησα το κουμπί.
Τότε η Νικόλ με ρώτησε -"Φτάσαμε μαμά;" -"Ναι μωρό μου", της απάντησα (λίγο δυνατότερα από το κανονικό για να είμαι σίγουρη ότι θα με ακούσουν!) και κοίταξα με την άκρη του ματιού μου τις κοπέλες που κάθονταν στο μισό μέτρο.
Κοκκαλωμένες και σιωπηλές!! χαχαχα...
Είναι εκείνη η περίεργη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έγινες ρόμπα.
Εκείνη η στιγμή αμηχανίας. Ευτυχώς όχι δική μου... :) :))

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Τα ολλανδάκια, τα πιο ευτυχισμένα παιδιά του πλανήτη!


Πριν λίγους μήνες, κυκλοφόρησε μέσω του blog "Finding Dutchland" ένα άρθρο
σχετικά με τα ευτυχισμένα ολλανδάκια.
Για όσες δεν έτυχε να το διαβάσετε, σύμφωνα με την έρευνα της Unicef,
child well being in rich countries survey, τα ολλανδάκια θεωρούνται τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στον πλανήτη Γη.

Μάλιστα, μετά από λίγες μέρες ανακάλυψαν το συγκεκριμένο άρθρο κάποια ελληνικά μαμαδο-Blogs, το μετέφρασαν και κυκλοφόρησε και στην ελληνική του version.

Χχμμμ, ναι δεν έχει κι άδικο σε όσα λέει, αλλά για να σας πω την αλήθεια,
η δική μου άποψη απέχει αρκετά!
Ίσως γιατί η δική μου σκοπιά είναι καθαρά ελληνική.

Διαβάστε, λοιπόν, όλη την αλήθεια (χωρίς φόβο & πάθος)...

1. Οι Ολλανδοί ενήλικες (και επομένως και γονείς) είναι ευτυχισμένοι.
Η καθημερινότητα των Ολλανδών είναι μια πολύ εύκολη καθημερινότητα. Όλα γίνονται μέσω ίντερνετ, δε στέκεσαι ποτέ σε καμία ουρά, όλα είναι οργανωμένα και λειτουργούν άψογα, χωρίς να χρειάζεσαι βύσμα ακόμα και για το πιο απλό θέμα. Πάνε στο γραφείο τους με τα ποδήλατα & τα τρένα και η πλειοψηφία δεν μπλέκεται σε εκνευριστικά μποτιλιαρίσματα. Σπουδάζουν αυτό που γουστάρουν και οι επαγγελματικές ευκαιρίες είναι δεδομένες. Πολλές δε μαμάδες όσο τα παιδιά τους είναι μικρά επιλέγουν να δουλέψουν part-time. Εν ολίγοις, δεν έχουν άγχος. ΒΑΣΙΚΟ.

2. Οι μαμάδες είναι κουλ.
(Αυτό αποτελεί το αγαπημένο μου θέμα όποτε βρίσκομαι με άλλες Ελληνίδες μαμάδες και τραβάμε συγχρονισμένα τις κοτσίδες μας.)
Οι Ολλανδέζες μαμάδες, λοιπόν, είναι χαλαρές. Μιλάνε πάντα ήρεμα, ''προσφέρουν'' ανεξαρτησία στα παιδιά τους από πολύ νωρίς, δεν τα πρήζουν.
Καλό αυτό, θα σκεφτείς... Χμμ.. όχι πάντα, θα σου απαντήσω.
Προσωπικά τις θεωρώ κάπως αδιάφορες για τα παιδιά τους (έως πολύ).

Θες αρνητικά παραδείγματα; Πάρε μερικά...
Παράδειγμα 1ο: -Έξω έχει 0' c, ένα παιδάκι με το κοντομάνικο τρέχει χαρούμενο στην πλατεία, ξυπόλυτο, με κόκκινη μύτη & αυτιά έτοιμα να ξεκολλήσουν και να πέσουν κάτω από το κρύο. Είναι μέσα στις λάσπες & οι μύξες ρέουν άφθονες.
Ελληνίδα μαμά: Αρπάζεις το παιδάκι, του βάζεις ζακέτα (λογικά ΚΑΙ μπουφάν), το ψιλοκαθαρίζεις, του σκουπίζεις τη μύτη και μετά το αφήνεις να συνεχίσει το παιχνίδι του.
Ολλανδεζα μαμά: - . Ούτε ζακέτα, ούτε χαρτομάντιλο. Νάδα!
Παράδειγμα 2ο: - Είσαι στην παιδική χαρά, το δίχρονο παιδάκι σου πέφτει από την τσουλήθρα, σκίζεται στο γόνατο ελαφρά και κλαίει.
Ελληνίδα μαμά: το πλησιάζει, το αγκαλιάζει, του λέει ότι δεν έγινε τίποτα, του καθαρίζει το πόδι (εγώ θα έβαζα και betadin, ξέρω είμαι λίγο τρελή), και το στέλνει ξανά στην τσουλήθρα.
Ολλανδέζα μαμά: - . Ούτε φιλάκια, ούτε τίποτα. Νάδα!
Παράδειγμα 3ο: Έχει τέλεια μέρα, πας στον ζωολογικό κήπο. Ζέστη αφόρητη και ξαφνικά βλέπεις ένα συντριβάνι. Παιδάκι θέλει να μπει να πλατσουρίσει.
Ελληνίδα μαμα: "Όχι αγάπη μου, είναι βρώμικο το νερό" (ΕΙΝΑΙ!)
Ολλανδέζα μαμά: "Οκ, απλά βγάλε τα ρούχα σου". Και τσουπ, να σου γυμνό το ολλανδάκι στο συντριβάνι.
Παράδειγμα 4ο: Παιδάκι τρώει μήλο. Το μήλο πέφτει. Στα χώματα. Παιδάκι σηκώνει μήλο και πάει να το φάει (ΜΕ τα χώματα).
Ελληνίδα μαμά: "'Αστο, είναι βρώμικο τώρα, θα σου δώσω άλλο"
Ολλανδέζα μαμά: - . Νάδα. (Ω, ρε αντισώματα τα ολλανδάκια!!)
Θέλετε κι άλλα; Δε νομίζω...

3. Υπέροχα σχολεία - Μηδέν διάβασμα στο σπίτι.
Για τα ολλανδικά σχολεία σας έχω ξαναμιλήσει και θα σας μιλήσω κι άλλες τόσες φορές στο μέλλον.
Είναι απλά υπέροχα. Γυμναστήριο, αίθουσα χειροτεχνίας, πίνακες- προτζέκτορες (ποιες κιμωλίες;), θρανία ρυθμισμένα στο ύψος του παιδιού, αίθουσες κομπιούτερ, βιβλιοθήκη, επιτραπέζια, μαθήματα σχετικά με την τέχνη, σχολικοί κήποι για καλλιέργειες. Και το βασικότερο, εώς την πέμπτη δημοτικού μηδέν homework. Ο χρόνος στο σπίτι αφιερώνεται στο παιχνίδι και στην υπόλοιπη οικογένεια. Τέλειο; (ΥΓ:και όλα αυτά στα δημόσια σχολεία)

4. Κοντά στη φύση & στα ζώα
Τόσα ζώα και τόσο πράσινο δεν είδα ποτέ ξανά στη ζωή μου. Κι ας μένω στην πρωτεύουσα της χώρας. Αδέσποτα, φυσικά, ούτε για πλάκα! Σε κάθε γειτονιά υπάρχει και ένα πάρκο -ίσως και περισσότερα-, παιδικές χαρές. Το πικ-νικ είναι πολύ διαδεδομένο, όπως και οι περίπατοι μέσα στα δασάκια. Ποδηλατάδες τα Σαββατοκύριακα με όλη την οικογένεια. Υπέροχος ζωολογικός κήπος στο κέντρο της πόλης, πάπιες να κυκλοφορούν παντού, και μικρές φάρμες -τα λεγόμενα boerderij-, με μικρά ζωάκια. Εκεί μπορείς να χαϊδέψεις κουνελάκια, να ταΐσεις με μπιμπερό τα νεογέννητα κατσικάκια, να δεις από κοντά αγελάδες, πρόβατα, κότες. Πιο παιδί δεν τρελαίνεται για τα ζώα;

5. Χαλαρή διατροφή.
Πώς λέμε μεσογειακή διατροφή; Καμία σχέση!
Δεν υπάρχουν κανόνες στο φαγητό. Τρώνε άπειρα γλυκά & καραμέλες. Σοκολάτες, γαριδάκια, πατάτες τηγανητές, ψωμί με τυρί. Κάθε μέρα. Φυσικά ένα παιδάκι που για μεσημεριανό έχει να φάει σάντουιτς ή κρέας με πουρές (στην καλύτερη) είναι πιο ευτυχισμένο από το δικό μου που πρέπει να φάει σπανακόρυζο. Και φυσικό είναι το δικό μου παιδάκι -με όσα βλέπει γύρω του-, όταν μου ζητάει συνέχεια σοκολάτα & μαρς μελοους και της απαντώ πως 'δεν μπορούμε να τρώμε χαζά κάθε μέρα', με κοιτάει με απορία και με ρωτάει "γιατί";; Τραγικό!

6. Τα αφήνουν ελεύθερα να εκφραστούν.
Εδώ τους βγάζω το καπέλο. Δεν βάζουν κανένα παιδί σε καλούπι. Τα αφήνουν ελεύθερα να αναπτύξουν το δικό τους χαρακτήρα. Ακόμα και οι δάσκαλοι στα σχολεία. Το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, για τους Ολλανδούς, και πρέπει να νιώθει ελεύθερο να είναι ο εαυτός του. Από την πρώτη μέρα της ζωής τους!

7. Ντύνονται συνέχει καρναβάλια (περίπου)
Στα πλαίσια της προσωπικής ελευθερίας και έκφρασης, που αναφέρω παραπάνω, τα παιδιά εδώ ντύνονται καρναβάλια όλο το χρόνο. Στο κάθε σχολείο έχει στολές, φορέματα, αξεσουάρ. Τα παιδιά μεταμφιέζονται συνεχώς. Θυμάμαι στην αρχή πόσο εντύπωση μου έκανε όταν συναντούσα στο δρόμο, ή στο σούπερ μάρκετ παιδάκια ντυμένα spiderman ή νεράιδες. Τελικά το βρίσκω πολύ ωραίο. Όπως η ζωγραφική, η μουσική, το θέατρο θεωρώ πως και η μεταμφίεση είναι ένας τρόπος έκφρασης για τα μικρά παιδιά. Έτσι, αν ανοίξετε την ντουλάπα της Νικόλ θα βρείτε φορέματα πριγκίπισσας και στολή χορεύτριας φλαμένγκο και ένα σωρό αξεσουάρ, τα οποία στην Ελλάδα θα τα στοίβαζα στην κούτα με τα καρναβαλίστικα και θα τα εμφάνιζα μία φορά το χρόνο.

Αυτοί, λοιπόν, αγαπητοί μου είναι κατά την (ταπεινή) μου άποψη οι λόγοι που τα ολλανδάκια είναι τρισευτυχισμένα. Γιατί σας διαβεβαιώ ότι είναι. Σας συνιστώ λοιπόν να πάρετε όλα τα ωραία από δω και να τα εφαρμόσετε στα παιδιά σας. Αυτό κάνω κι εγώ. Όσο για τα αρνητικά, απλά τα αφήνω έξω από το δικό μας σπίτι και σταυροκοπιέμαι όταν τα παρακολουθώ στα μικρά ολλανδάκια.

Σας φιλώ :)

 photo sig1.png

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Places I Love - 'Urban Outfitters" Store




Καλημέρα σε όλους!
Μια καινούργια στήλη προστίθεται από σήμερα στο blog μου.

"Places I Love - Μέρη που αγαπώ"

Μια στήλη που θα περιλαμβάνει αξιοθέατα, εστιατόρια, μαγαζιά, ιδιαίτερα σημεία της κάθε πόλης... ή οποιοδήποτε άλλο μέρος κάνει 'κλικ' στην αισθητική μου.



Και για να την εγκαινιάσω διάλεξα ένα από τα αγαπημένα μου stores εδώ στο Άμστερνταμ!
Αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο μαγαζί, που σε προδιαθέτει να το επισκεφτείς ακόμα κι αν δεν χρειάζεται
να αγοράσεις κάτι συγκεκριμένο. Έτσι, μόνο για την ατμόσφαιρα.

Places I Love #1 'Urban Outfitters'

Στο Urban Outfitters μπορείς να βρεις ρούχα, παπούτσια, βιβλία, αξεσουάρ, δίσκους βινυλίου, είδη για το σπίτι.
Το στυλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από Bohemian & Vintage εώς Kitch!
Η διακόσμηση φοβερή, οι υπάλληλοι (τουλάχιστον εδώ στο Άμστερνταμ) φιλικοί και κάπως φευγάτοι.


Παρότι καθόλου φαν του βινυλίου, πάντα θα μπω στο αντίστοιχο section,
είπαμε μόνο και μόνο για την ατμόσφαιρα!

Τα βιβλία που μπορείς να βρεις είναι όλα ιδιαίτερα.

Η εταιρεία είναι Αμερικάνικη, με τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στη Φιλαδέλφεια.
Ξεκίνησε από το 1970 και το 1976 άλλαξε επωνυμία.
Αρκετές φορές "μπλέχτηκε" σε διαμάχες για κάποια από τα προϊόντα της, όπως ένα t-shirt με το μήνυμα "Everyone Loves a Jewish Girl" ή ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε- 'παρωδία' της Μονόπολης- το λεγόμενο 'Ghettopoly', το οποίο θεωρήθηκε καθαρά ρατσιστικό.

Πάντως, παρ' όλη την εκκεντρικότητα του, το συγκεκριμένο μαγαζί μου αρέσει τρο-με-ρά!
 Σας φιλώ! Καλή εβδομάδα σε όλους :)

 photo sig1.png

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Στα θρανία και πάλι!


Καλημέρα σας!
Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί χθες ξεκίνησα και πάλι μαθήματα ολλανδικών 
μετά από δύο χρόνια.

Το λοιπόν, ...έχουμε και λέμε:
1. Η Νικόλ περιχαρής που έμεινε με τον μπαμπά της να κάνουν τα δικά τους.
2. Τα ολλανδικά αρχίζουν και μου αρέσουν τελικά (μήπως έχω πυρετό;)
3. Ο δάσκαλος είναι εξαιρετικά αργός. Κοινώς βαριέμαι.
4. Πλέον είμαι σίγουρη ότι ΠΑΝΤΑ σε κάθε τάξη υπάρχει ένας συμμαθητής-'nerd' που τα ξέρει όλα καλύτερα από σένα & ένα συμμαθητής-που δεν 'τραβάει' με αποτέλεσμα να καθυστερεί την τάξη.
5. Σε αυτά τα μαθήματα ολλανδικών έχω την τύχη να γνωρίζω πολύ διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά. Πόσο μαγική αίσθηση! Χθες λοιπόν κάθισα δίπλα σε μια φοβερή τύπισσα την Άιρις. Είναι 45 χρονών, από την Αίγυπτο, έχει 2 παιδιά και τα πρωινά δουλεύει με τον άντρα της σε καθαριστήριο ρούχων.
Μαθαίνει ολλανδικά γιατί το όνειρό της είναι να γίνει νηπιαγωγός.
(Επειδή το "αργά", σαν έννοια, απλά δεν υπάρχει για μερικούς ανθρώπους... Και πόσο μ' αρέσει!)

Σας φιλώ αγαπημένες μου, tot zo!

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Yesterday you said tomorrow...



Καλημέρα,
Για σήμερα σου έχω μια άσκηση!
Απλή, απλούστατη...

Κάθησε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου.
Κλείσε τα μάτια.
Πάρε μια βαθιά ανάσα και κράτησέ την για λίγο.
Προσπάθησε για ένα λεπτό να μην σκεφτείς τίποτα.
Και μετά ταξίδεψε στο χρόνο.
Προς τα μπροστά. Ποτέ προς τα πίσω.
Και φτάσε πέρα, είκοσι χρόνια μετά.
Φαντάσου τον εαυτό σου, είκοσι χρόνια μεγαλύτερο να κάθεται σε αυτήν την ίδια πολυθρόνα.
Και προσπάθησε να μαντέψεις τι θα έλεγες στον σημερινό εαυτό σου.
Μια συμβουλή, μια προτροπή...
Να πάψεις να αγχώνεσαι και να στεναχωριέσαι τόσο πολύ με μικροπράγματα; να γελάς πιο πολύ; να δουλεύεις λιγότερο; να τολμήσεις επιτέλους να πραγματοποιήσεις εκείνο το όνειρο που έμεινε για χρόνια στο συρτάρι του μυαλού;
Και μετά άνοιξε τα μάτια...
Ξέρεις κάτι; Είσαι τυχερός... είσαι ξανά είκοσι χρόνια πιο νέος, ζήσε, τόλμα, κάνε αυτό που ονειρεύεσαι...
Και σε είκοσι χρόνια, κάτσε πάλι σε αυτήν την πολυθρόνα.
Με ανοιχτά τα μάτια αυτή τη φορά.
Και με ένα γλυκό χαμόγελο, για τον χρόνο που δεν άφησες να χαθεί, για το όνειρο που έγινε αλήθεια.
Σταμάτα τα σχέδια, η ζωή είναι ΤΩΡΑ!

(Εϊ, ψιτ, ...Γεωργία, σε σένανε μιλάω...)


*Πηγή φωτογραφίας 1
*Πηγή φωτογραφίας 2

 photo sig1.png

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Βιβλίο - Η Ντανιέλα λέει ΟΧΙ!

Τη συγγραφέα Ρένα Ρώσση-Ζαϊρη τη ''γνώρισα'' μέσα από τα λατρεμένα μυθιστορήματα της.
Τα τελευταία χρόνια όμως, όντας μαμά και αναζητώντας πλέον και βιβλία για παιδιά, ανακάλυψα ότι έχει γράψει και πολλά παιδικά!

Το συγκεκριμένο βιβλίο που σας προτείνω, "Η Ντανιέλα λέει όχι", είναι ένα εξαιρετικό παραμύθι που απευθύνεται σε κορίτσια ηλικίας 5-6 ετών, και το αγόρασα το καλοκαίρι για την ανιψιά μου.

Μέσα από τις σελίδες του, τα μικρά κορίτσια "μαθαίνουν" με έναν ανάλαφρο τρόπο πως το σώμα τους τους ανήκει, και πως αν οποιοσδήποτε τους κάνει να νιώθουν περίεργα ή άσχημα, είναι δικαίωμά τους να το δηλώσουν χωρίς να φοβούνται!


Λίγα λόγια για το βιβλίο:

' Η Ντανιέλα αγαπάει πολύ το θείο Κανέλο, τον αδελφό της μαμάς της. Μια μέρα όμως ζωγραφίζει κόκκινες βούλες στο πρόσωπό της και λέει σε όλους πως έχει ιλαρά. Δε θέλει να δει το θείο της γιατί τη γαργαλάει. Και στην Ντανιέλα δεν αρέσει καθόλου το γαργαλητό. Μέχρι που μαθαίνει πως το σώμα της είναι δικό της και πως, αν δε θέλει, κανένας δεν μπορεί να το αγγίξει. '



Εκδόσεις Ψυχογιός
Σειρά : Φραουλίτσα (5-6 ετών)
Ημ. Έκδοσης : 25/01/2010
Σελίδες : 56
Ηλικία : 5-6
Εικονογράφος : ΣΠΥΡΟΣ ΓΟΥΣΗΣ




 photo sig1.png

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Λίγο πριν γίνω μια μαμά στα ξένα...

Γραμμένο από την Ελένη (την αδερφούλα μου!), λίγες μέρες πριν φύγει για τα ξένα.



'Πώς νιώθεις'; με ρωτούν όσοι με συναντούν το τελευταίο διάστημα.
Και τις περισσότερες φορές απαντώ ¨δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα…¨
Και μετά πάλι μόνη μου σκέφτομαι τι άλλο πρέπει να γίνει για να το καταλάβεις…

Ο τελευταίος χρόνος ήταν πραγματικά πολύ δύσκολος, μόνη με τα παιδιά κ τα άπειρα προβλήματα της εφηβείας, πραγματικά πολλές ώρες στο τηλέφωνο με την κλασσική ερώτηση ¨άλλα νέα;¨(τι συγκλονιστικό μπορεί να έχει συμβεί από χθες;), ατέλειωτες ώρες διάβασμα γερμανικών (ελπίζοντας να πάμε όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι), κατατακτήριες εξετάσεις των παιδιών στο γερμανικό σχολείο, ξεσκαρτάρισμα ενός νοικοκυριού 15 ετών (πόσα σερβίτσια  τσαγιού μπορεί να έχει ένα σπίτι…), πακετάρισμα, ανεύρεση σπιτιού (που δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα  στο Βερολίνο…)!!!
Και τώρα…3 μέρες πριν φύγω με ένα εισιτήριο στο χέρι που αυτή την φορά όμως δεν έχει επιστροφή…(το συναίσθημα περίεργο και μεταξύ μας …κάπως τρομακτικό!)
Και αν και το έργο το έχω δει ήδη 2 φορές (αφού και οι 2 οι αδελφές μου ζουν μόνιμα στο εξωτερικό) τώρα είναι διαφορετικά…τώρα είμαι ΕΓΩ!! και είναι πολύ πιο δύσκολο από ότι μέχρι τώρα πίστευα!

Και να σας πω και κάτι νευριάζω με όλους αυτούς γύρω μου που μου λένε ότι είμαι τυχερή γιατί εδώ όλα είναι σκατά…και που νομίζουν ότι η ζωή μου εκεί θα είναι όπως το 5νθήμερο ταξίδι που πήγαν αυτοί κάποτε…
Κανείς δεν σκέφτεται τις δυσκολίες…
Πώς είναι στα 41 χρόνια σου να μην μπορείς να είσαι εσύ αφού λόγω της μετάφρασης κάποια πράγματα δεν θα ειπωθούν ποτέ…
Πώς είναι πριν πας στον γιατρό να έχεις ψάξει στο google όλες τις άγνωστες λέξεις...
Πώς είναι να αφήνεις οικογένεια και φίλους…
Πώς θα σταθείς στα παιδιά σου όταν και για σένα όλα είναι καινούργια…αλλά πρέπει να δείχνεις τόσο ΣΙΓΟΥΡΗ!!!
Και τόσα αλλά που σκέφτομαι και ακόμα περισσότερα που δεν έχω σκεφτεί ακόμα…
Άρα η απάντηση όταν με ρωτούν πως νοιώθω δεν είναι αυτή που μέχρι τώρα έδινα, αλλά το ότι ελπίζω να μας έρθουν όλα όχι αναγκαστικά εύκολα, απλά ..όχι πολύ δύσκολα!!!


*Πηγή φωτογραφίας 

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Second Time Moms Know!

Μη μου πείτε, όσες έχετε παραπάνω από ένα παιδάκι, 
ότι στο μεγάλωμα του δεύτερου παιδιού σας δεν ήσασταν πιο χαλαρές!

Αυτό είναι άλλωστε και το επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι αδερφές μου & οι φίλες μου
 για να με πείσουν να κάνω κι άλλο παιδάκι. 

"Στο δεύτερο είναι αλλιώς, γιατί εσύ είσαι αλλιώς"

Κάποιος έξυπνος διαφημιστής σκέφτηκε να μεταφέρει την παραπάνω φράση στα σποτ
 που δημιούργησε για τις ''Luvs Diapers''.

Αξίζει να δείτε τα παρακάτω βιντεάκια & σίγουρα θα χαμογελάσετε 
αναγνωρίζοντας τον εαυτό σας σε κάποια από αυτά :)








Χμμ, εντάξει-εντάξει με πείσατε! Θα το δοκιμάσω... (κάποια στιγμή!)
Σας φιλώ σταυρωτά!!
 photo sig1.png

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Νάπολη, Άμστερνταμ ή Βερολίνο


''Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο...''
ΣΤΟΟΟΠ!
Αγαπητές "Τρύπες", καλά τα πήγατε, αλλά για ξαναπροσπαθήστε μια φορά ακόμα...
 "Νάπολη, Άμστερνταμ ή Βερολίνο..."
Τώρα μάλιστα, το 'χουμε...3 στα 3!

 Ήταν κάποτε μια οικογένεια πολύ αγαπημένη.
Με τρία μικρά κοριτσάκια. Που μεγάλωσαν. Και μια μέρα, μία-μία, άρχισαν να παίρνουν τα αεροπλάνα και να φεύγουν μακριά...
Και έτσι η αγαπημένη οικογένεια χωρίστηκε...
Η μεγαλύτερη αγάπησε έναν Ιταλό και έφυγε στη Νάπολη πριν 11 χρόνια.
Η μικρότερη (c'est moi) αγάπησε Έλληνα μεν, Ολλανδο-κάτοικο δε, και έφυγε πριν 4 χρόνια κι εκείνη.
Και πριν λίγες μέρες η μεσαία, μαζί με όλη της την οικογένεια, μπήκε σε ένα αεροπλάνο που τους πήγε στο Βερολίνο. Για πάντα.
Και πίσω μείνανε δύο γονείς να περιμένουν πλέον τις γιορτές και τις διακοπές για να δουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Και κάπως έτσι τελειώνει η μικρή μας ιστορία...

Συναισθήματα πολλά.
Τρελές τύψεις για τους γονείς μας, στεναχώρια γιατί πλέον για να βρεθούμε όλοι μαζί χρειαζόμαστε στρατηγικό σχεδιασμό, αγωνία για την αδερφούλα μου, αλλά και χαρά... για την καινούργια ζωή που ανοίγεται μπροστά της. Για όλα τα όμορφα που θα ζήσει σε μια χώρα που σου δίνει ευκαιρίες και δεν είναι σαν τη δική μας (την κακιά).

Αγαπημένη μου αδερφή, σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής σου να σου φέρει μόνο καλά. Σε σένα, τον άντρα σου και τα παιδιά σας.
Να ξέρεις πως θα βρεις μπροστά σου πολλές δυσκολίες, πως θα κλάψεις μερικά βράδια στο μαξιλάρι σου, πως θα θες συχνά να τα παρατήσεις όλα και να γυρίσεις πίσω. Να θυμάσαι όμως ότι η ζωή είναι για τους τολμηρούς. Κι εμείς δε μασάμε. ¨Να μη φοβάστε τίποτα¨ δε μας έλεγε πάντα ο μπαμπάς;
Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις μια χαρά.. και μην ξεχνάς ότι είμαστε όλοι απλά ένα τηλέφωνο ή μια πτήση μακριά.
Καλή αρχή & καλή τύχη. Σε αγαπάω πολύ.

 photo sig1.png

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ!

Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες μέρες μου στο Άμστερνταμ.
Ήμουν πια εκεί και έπρεπε να ανακαλύψω τα πάντα από την αρχή!
Ωραία εμπειρία, αλλά και δύσκολη συγχρόνως...
Βγαίνεις από το καβούκι σου, από την ασφάλεια του μέχρι σήμερα γνώριμου και απλά... κολυμπάς!
Ακόμα και για τα πιο απλά καμιά φορά.

Όσο χαζό κι αν σας ακουστεί, τις πρώτες φορές που πήγαινα στο σούπερ μάρκετ στην Ολλανδία γυρνούσα τρομερά απογοητευμένη
Έφτανα με τη λίστα μου και δεν έβρισκα ούτε τα μισά από όσα ήθελα.
Και να σου πάνω κάτω στους διαδρόμους, τα πάντα δε γραμμένα στα ολλανδικά & στα γαλλικά πάνω στα προϊόντα, και φυσικά όλες οι συσκευασίες άγνωστες...

Θυμάμαι μια μέρα που ήθελα να αγοράσω ανταλλακτικό για τη σφουγγαρίστρα μας και αφού είχα ψάξει εξονυχιστικά όλο το σούπερ μάρκετ, πήρα έξαλλη τον Δαμιανό τηλέφωνο στη δουλειά εν ώρα meeting, φωνάζοντας "μα που σκατά τις έχουν τις σφουγγαρίστρες";;
(Κι έτσι για να ξέρετε -μήπως και βρεθείτε τυχαία μια μέρα στην Ολλανδία και ψάχνεται σφουγγαρίστρα- ΔΕΝ τις πουλάνε στα σούπερ μάρκετ!)

Προχθές λοιπόν, βρέθηκα σε grand σούπερ μάρκετ εδώ στη Χαλκιδική.
Και να η δικιά σου μια από τα ίδια...
Πάνω κάτω στο σούπερ μάρκετ για να βρω αυτά που θέλω...
Λες και έγινε delete όσων ψώνιζα μέχρι πριν 4 χρόνια.
Και να διαβάζω τις συσκευασίες, και να ψάχνω, και να εκνευρίζομαι που δεν έχει κάποια πράγματα έτσι όπως τα έχω πλέον συνηθίσει.

Όταν συνειδητοποίησα την κατάσταση χαμογέλασα. Δεν με πείραξε που στην ίδια μου τη χώρα ένιωθα περίεργα. Ίσως και να μου άρεσε λιγάκι. Γιατί αυτό σημαίνει ότι έχω συνηθίσει πια εκεί που ζω. Έστω και σε τέτοια χαζά θέματα, όπως το σούπερ μάρκετ...

 photo sig1.png

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Καλοκαιριάζοντας...

Ο ήλιος καίει "ελληνικά", η θάλασσα επιτέλους είναι γαλάζια, τα τζιτζίκια ξεσαλώνουν στο τραγούδι,
κι εγώ κουνάω με τέμπο το καλαμάκι του φραπέ μου, ξορκίζοντας σε κάθε του στροφή όλες τις δυσκολίες του χειμώνα.

Καμιά φορά νομίζω πως το καλοκαίρι είναι το δώρο του Θεού, 
η επιβράβευση ότι τα καταφέραμε για άλλη μια χρονιά.

Κι αφού περάσαμε οικογενειακά πέντε όμορφες μέρες στα εξωτικά Σύβοτα, 
ο δρόμος μας έφερε όπως πάντα στη λατρεμένη Χαλκιδική.
Ένα μέρος που αγαπώ πολύ, όχι μόνο γιατί εδώ πέρασα όλα τα καλοκαίρια μου από τότε που με θυμάμαι, αλλά γιατί πλέον αποτελεί τον μοναδικό προορισμό που μπορώ να ζω και πάλι παρέα με τις αδερφές μου & τα παιδιά μας.

Σύβοτα 2014
Ραντεβού και πάλι σε ένα μήνα αγαπημένες μου, με την επιστροφή στη βάση μας.
Σας φιλώ!!

 photo sig1.png

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Αποτέλεσμα Διαγωνισμού!


Έληξε, λοιπόν, ο διαγωνισμός με δώρο το βιβλίο της Julianne Moore,
"My mom is a foreigner, but not to me".

Είχαμε 36 έγκυρες συμμετοχές με μανούλες που ζουν στο εξωτερικό 
& το αποτέλεσμα (με τη βοήθεια του Randomizer.org) είναι:

Το νούμερο 27... Η Μαρία Μουλίνου από την Αγγλία!!

Συγχαρητήρια Μαρία, εύχομαι να είσαι πάντα τυχερή!

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Το πρώτο μας σπίτι!


Καλημέρα σας!

Τέλη Ιουνίου και μπορώ πλέον να πω ότι μπαίνουμε και επίσημα σε ''περίοδο μετακόμισης''!
Σε δυο βδομάδες το πολύ όλα θα είναι στη θέση τους! Στο δικό μας πλέον σπίτι...
'Όσες με διαβάζετε από την αρχή του blog μου θα θυμάστε την εποχή που προσπαθούσαμε να πουλήσουμε το παλιό μας μικρούτσικο σπίτι & τις ατέλειωτες μέρες της Μαίρης Παναγιωταρά

Τα καταφέραμε όμως και πέρσι τέτοια εποχή νοικιάσαμε ένα σπίτι στην περιοχή που θέλαμε να μείνουμε. Γράψαμε τη Νικόλ στο σχολείο της γειτονιάς, κάναμε μια μετακόμιση υπερπαραγωγή με τη Νικόλ κρεμασμένη πάντα από το δεξί μου πόδι... και περιμέναμε να βγει για πώληση κάτι που να μας αρέσει.
Αφού απορρίψαμε δύο σπίτια -ένα εγώ & ένα ο Δαμιανός (σύμπνοια απόψεων μηδέν)- βρήκαμε ένα σπίτι που τελικά άρεσε και στους δυο μας. Κι εκεί που είχα κάπως ηρεμήσει, πως επιτέλους τελειώνει όλο αυτό το σίριαλ με τα σπίτια... τσουπ! μας το φάγανε στη γωνία!
Η απογοήτευση στο ζενίθ εγώ, ο Δαμιανός (όπως πάντα) πιο ψύχραιμος & πιο αισιόδοξος!

Μέχρι που τελικά βρήκαμε το σπιτάκι μας!
Δεν είναι τεράστιο, δεν το λες καν μεγάλο, αλλά μόλις το είδα το αγάπησα, έτσι στα ξαφνικά, όπως αγαπάς και μερικούς ανθρώπους. Αυτόματα.
Αυτό το σπιτάκι τον τελευταίο μήνα ανακαινίζεται & περιμένει να μας υποδεχτεί.
Τα πράγματα μου από τη Θεσσαλονίκη φορτώνονται σήμερα και ξεκινάμε να με συναντήσουν στη νέα μου χώρα, ύστερα από 3 χρόνια κλεισμένα σε κούτες.

Έτσι λοιπόν, μετά από συνολικά 6 μετακομίσεις στη ζωή μου (τα τελευταία δέκα χρόνια), είναι η πρώτη φορά -πέρα από το πατρικό μου όπου μεγάλωσα- που θα έχω δικό μου σπίτι.
Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε την καινούργια μας ζωή εκεί, με τον Δαμιανό μου & τη Νικολέτα μας.

Οι επόμενες δυο εβδομάδες λοιπόν θα είναι γεμάτες κούτες, καθάρισμα, κουβάλημα & πολλή χαρά! Και μόλις καθίσω στον καινούργιο μου καναπέ, με τον καφέ μου στο χέρι και το λαπτοπ αγκαλιά, θα σας γράψω τις πρώτες εντυπώσεις :)

Ευχηθείτε μας "καλή ευκολία" & να μας πάνε όλα καλά!
Πιστέψτε με -στο συγκεκριμένο θέμα- μας αξίζει!!!

 photo sig1.png

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

"My mother is a foreigner, but not to me"

Δεν είχα ιδέα ότι η Τζούλιαν Μουρ έγραψε βιβλίο, και μάλιστα παιδικό!
Το διάβασα πριν λίγες μέρες σε ένα αμερικάνικο blog που παρακολουθώ.

Έτσι, περνώντας τις προάλλες από ένα American Bookstore εδώ κοντά,
μπήκα για να το αναζητήσω.

Μόλις γύρισα σπίτι το διάβασα αμέσως!
Μέσα στις σελίδες του η "μαμά στα ξένα" ντύνεται διαφορετικά, φέρεται διαφορετικά και χρησιμοποιεί συχνά περίεργες λέξεις! Καμιά φορά τα παιδάκια με "ξένες" μαμάδες ντρέπονται λιγάκι. Παρόλα αυτά όλες οι μαμάδες, κατά ένα περίεργο τρόπο, είναι ίδιες σε όλον τον κόσμο!

Αφού το τελείωσα και βρήκε τη θέση του στη βιβλιοθήκη του σαλονιού,
μου μπήκε η ιδέα για ένα μικρό διαγωνισμό!!

Τι λέτε; Θέλετε να το αποκτήσετε;!


Αν ναι, για να πάρετε μέρος, θα πρέπει:

1. Να είστε μαμά που μένει στο εξωτερικό.
2. Να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο (ΜΗΝ ξεχάσετε να αναφέρετε το πλήρες όνομά σας & τη χώρα όπου ζείτε).
3. Να κάνετε "like" στη σελίδα μου στο facebook ΕΔΩ

Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει έως την Κυριακή 29 Ιουνίου, στις 12 το μεσημέρι.

Καλή επιτυχία 'μαμαδούλες στα ξένα'!!! Σας φιλώ!!

*Πηγή φωτογραφίας

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Επικίνδυνες αποστολές!

Τα περιστέρια του Άμστερνταμ είναι παχύσαρκα.
Επειδή δεν τρέφονται όπως ορίζει η φύση τους, αλλά χλαπακιάζουν ότι βρίσκουν στους δρόμους.
(υπολείμματα από σάντουιτς, τηγανητές πατάτες και όλα αυτά τα ωραία και υγιεινά που τρώνε οι Ολλανδοί για μεσημεριανό!)
Έτσι έγραφε μια μέρα ένα αρθράκι στην εφημερίδα.
Το διαβάσαμε με τον Δαμιανό, γελάσαμε και το ξεχάσαμε.

Μέχρι που μια από τις λίγες μέρες που βγήκα βόλτα χωρίς τη Νικόλ,
αποφάσισα να κάτσω να πιω ένα καφέ με την ησυχία μου.
Πήρα λοιπόν τον καπουτσίνο μου και τη μηλόπιτά μου και κάθισα αμέριμνη σε ένα τραπεζάκι έξω στη βεράντα, καθότι μέρα ηλιόλουστη!
Είχα και το βιβλίο μου μαζί, οπότε η καλύτερή μου!!

Σε λίγα λεπτά όμως ένα περιστέρι τεραστίων διαστάσεων άρχισε να με πλησιάζει απειλητικά.
Το κοίταζα με την άκρη του ματιού μου, ενώ συνέχιζα ακάθεκτη τη μηλόπιτα, τον καφέ και την ανάγνωση. Και τότε... τσούπ! το περιστέρι πετάει κι έρχεται πάνω στο τραπέζι μου (με το βλέμμα καρφωμένο στη μηλόπιτα). Προσπαθώ να το διώξω κουνώντας το βιβλίο μου προς τα πάνω του... τίποτα! Μια, δύο... τίποτα... Τσουπ, σε λίγο να σου κι άλλα δύο περιστέρια...

Να μη σας τα πολυλογώ, μέσα σε δευτερόλεπτα είχαν καταφτάσει συνολικά πέντε περιστέρια ΠΑΝΩ στο τραπέζι μου και μου έτρωγαν κανονικά τη μηλόπιτα. Έριξαν το φλυτζάνι με τον καφέ μου και με ''έδιωξαν'' άρον-άρον από το τραπέζι...
Σόου έδωσα πάλι!
Η κοπέλα από το μαγαζί με πλησίασε, κούνησε το κεφάλι της συμπονετικά και μου είπε ότι συμβαίνει συχνά.
(Τουλάχιστον τη γλύτωσε το βιβλίο...)

Α, πα πα... σιγά μην ξαναβγώ μόνη μου για καφέ!

ΥΓ. Btw τι να μας πει κι ο Χίτσοκ από τη ζωή του ;)

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!

Κι ενώ έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι δεν πρόκειται να πεις ποτέ στο παιδί σου
τις κλασικές ατάκες που άκουγες από τη δική σου μαμά ως παιδί,
έρχεται η ώρα που με τα νεύρα στο κόκκινο και την υπομονή στο πάτωμα
ξεστομίζεις μια από αυτές...

"Σταμάτα, αλλιώς θα φας ξύλο"!

Εννοείται αμέσως γεμίζεις τύψεις...
Και το παιδάκι σου αρχίζει και κλαίει... Και οι τύψεις μεγαλώνουν...

"Γιατί το είπα τώρα αυτό;" αναρωτιέσαι.

Μέχρι που η σκέψη σου διακόπτεται από το παιδάκι σου, που εν μέσω δακρύων σου λέει:

"Δε θέλω να φάω ξύλοοοο, δεν είμαι κάστορας.... Θέλω να φάω ψωμίιιιι"

Ουφ, εντάξει, τίποτα δεν κατάλαβε το καμάρι μου!
Κι έτσι αυτή τη φορά τη βγάζεις καθαρή, δίνοντας απλά μια φέτα ψωμί... ;)

 photo sig1.png

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

DIY Μαγικό ραβδί για κορίτσια

Η Νικολίνα μου περνάει τελευταία τη φάση "είμαι πριγκίπισσο-νεράιδα"!
Όλη μέρα κυκλοφορεί στο σπίτι με φορέματα και φτερά...
Έλειπε όμως από τη συλλογή μας ένα μαγικό ραβδί, κι έτσι αποφάσισα να το φτιάξω μόνη μου.



Χρειάστηκα:
  • Τσόχα (2 διαφορετικά χρώματα)               
  • 2 κουμπιά (διαφορετικά μεγέθη)
  • Ψαλίδι
  • Βελόνα & κλωστή
  • Πλαστικό ραβδάκι (εγώ χρησιμοποίησα τη βάση από ένα διαφημιστικό μπαλόνι που μας είχαν χαρίσει στο δρόμο)


Παρακάτω, μπορείτε να δείτε πως ακριβώς το έφτιαξα βήμα-βήμα.
Είναι πολύ απλό & δεν χρειάζεται να ''πιάνουν'' τα χέρια σας.
Και τα κορίτσια σας θα το χαρούν πολύ!
Η Νικόλ κατενθουσιάστηκε και από τότε έρχεται συνέχεια κοντά μου,
κουνάει το ραβδί της και λέει "γκλινκ, γκλινκ".
Μάλλον προσπαθεί να με μεταμορφώσει σε βάτραχο για να ησυχάσει :) :))

Και... έτοιμο!!
Αν έχετε και μερικές λεπτές κορδέλες στο σπίτι, δέστε και μερικά φιογκάκια γύρω του για να δείχνει πιο εντυπωσιακό!
Εύχομαι να το ευχαριστηθούν τα νεραϊδάκια σας :)

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Second Hand !

Ένα από τα πράγματα για τα οποία έχω αναθεωρήσει τις απόψεις μου ζώντας στο εξωτερικό,
είναι τα μεταχειρισμένα αντικείμενα.
Είτε αυτά είναι ρούχα, είτε διακοσμητικά, είτε παιχνίδια.

Στην Ελλάδα δεν το έχουμε καθόλου στο σύστημά μας νομίζω, ή τουλάχιστον δεν το είχα εγώ!
Εδώ όμως επικρατεί πολύ αυτή η τάση και μου αρέσει!

Καταρχήν γιατί μπορείς να πουλήσεις κι εσύ πράγματα που δεν χρειάζεσαι πλέον ή απλά γιατί τα βαρέθηκες.
Κι έτσι και κάποιος άλλος τα χαίρεται, αλλά κι εσύ παίρνεις πίσω κάποια από τα λεφτά που ξόδεψες
για να τα πρωτο-αποκτήσεις.

Μοναδικός μου όρος, να πλένονται! (καθότι ολίγον σιχασιάρα...)

Τις προάλλες λοιπόν ξετρύπωσα σε ένα παιδικό παζάρι ένα υπέροχο, πορσελάνινο παιδικό σετ τσαγιού.
Η Νικόλ ενθουσιάστηκε, αλλά εγώ νομίζω ενθουσιάστηκα περισσότερο :)
(Άλλωστε νομίζω το έχετε καταλάβει... τρελαίνομαι για οτιδήποτε πουά!! χεχε)



Και το πιο ωραίο; Μας κόστισε μόνο 2 ευρώ! Τέλειο;!

 photo sig1.png

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Ο τρελός - τρελός μας μήνας

Γεια σας!
Αλήθεια τι μέρα είναι, τι ώρα; Κι εγώ ποια είπαμε ότι είμαι;;
Ουφ!!
Αυτός ο μήνας προβλέπεται τρελός!
Ο Δαμιανός έχει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό, μόλις άρχισε η ανακαίνιση στο νέο σπίτι και πάνω που η Νικόλ κάπως συνήθισε στο σχολείο... Αρχίσαμε τις αλλεργίες.
Είμαστε και οι δυο αλλεργικοί στη γύρη, οπότε και το παιδάκι μας δυστυχώς μας έμοιαξε :(
Και μέσα σε όλα πρέπει να γίνονται και οι δουλειές του σπιτιού!
Ο δε μήνας θα κλείσει με τη φοβερή μας μετακόμιση!
(Καλή ώρα ίδια εποχή με πέρσι... Αν δεν ρίξω μια μετακόμιση πριν τις διακοπές δεν μπορώ!)
Που θα πάει θα περάσει κι αυτό μωρέ και σε ενάμιση μηνάκι θα κάνουμε τις βουτιές μας!!
Υπομονή! :) Σας στέλνω τα κουρασμένα μου φιλιά...

 photo sig1.png

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αλμυρό Κέικ

 Υλικά που θα χρειαστούμε:

  • 2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 κούπα σπορέλαιο
  • 1 κούπα γιαούρτι
  • 3 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
  • 2 κούπες τυριά (φέτα, τύπου regato κτλ)
  • 1 κούπα αλλαντικά (τύπου Ουγγαρίας, μπέικον κτλ)
  • 3 αυγά
  • πιπέρι

Πώς το φτιάχνουμε:

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170' C.
Βάζουμε όλα τα υλικά μας - εκτός από τα ασπράδια των αυγών- σε ένα μεγάλο μπολ και ανακατεύουμε καλά.
Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα.
Τα ρίχνουμε στο μείγμα των υλικών και ανακατεύουμε ελαφρά.
Βουτυρώνουμε & αλευρώνουμε τη φόρμα μας, γεμίζουμε με το μείγμα μας & ψήνουμε για 30-40 λεπτά στους 170'C.

Tip: Όσο πιο πικάντικα είναι τα τυριά & τα αλλαντικά που θα χρησιμοποιήσουμε, τόσο πιο έντονη η γεύση του κέικ μας!


*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Χρόνια Πολλά μαμά... Σ' αγαπώ...


Η γιορτή της μητέρας σήμερα.
Και παρόλο που γιορτάζω κι εγώ σήμερα, το σημερινό μου post είναι αφιερωμένο στη δική μου μαμά...

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, έφτασε ένα γράμμα της.
Της είχα ζητήσει να γράψει κάτι για το blog μου, ένα αρθράκι από την πλευρά της μαμάς που η κόρη της φεύγει στα ξένα.
Παρόλο που το γράμμα της προοριζόταν για ''εσάς'' δηλαδή, ήταν τόσο γλυκά γραμμένο, τόσο "δικό" μας, που νιώθω ότι θα χαθεί κάτι από το νόημά του αν το δημοσιεύσω. 

Για αυτό το κρατάω για μένα. Να με συγχωρέσετε :)

Αν πάντως θα έπρεπε μέσα σε λίγες λέξεις να περιγράψω το περιεχόμενό του,
αυτές θα ήταν "Σ' αγαπώ", "Μου λείπεις", "Χαίρομαι που ζεις καλά εκεί"...
Θα σας μεταφέρω εδώ μόνο τις τελευταίες γραμμές από το γράμμα, κάποιους στίχους της Μαρίας Πολυδούρη, όπως μου τους έγραψε η μαμά μου για να τους έχω πάντα στο μυαλό...

"Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική που είναι ο φονιάς της χαράς & της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, να ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, να αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, να κάνετε τον πόνο χαρά, την κάθε στιγμή τραγούδι..."

Σε αγαπώ μαμά...
Και σε ευχαριστώ γιατί εδώ και 35 χρόνια ήσουν πάντα εκεί.
Σε ευχαριστώ για όλες τις πάνες που μου άλλαξες, για όλα τα φαγητά που μου μαγείρεψες, για όλες τις νύχτες που κάθησες δίπλα μου επειδή ήμουν άρρωστη, για τη χαρά που έβλεπα πάντα στα μάτια σου όταν κατάφερνα κάτι, για τις φορές που με μάλωσες γιατί ξέρω ότι το έκανες από αγωνία, για την ενθάρρυνσή σου όταν αποτύγχανα ή έχανα την εμπιστοσύνη μου σε μένα & τη ζωή, για όλα τα δάκρυα που μου σκούπισες και όλα τα φιλιά που μου έδωσες, για την βοήθειά σου όσο ήμουν έγκυος και το ότι πήρες το πρώτο αεροπλάνο να έρθεις κοντά μου, για την αγάπη που δείχνεις στη Νικόλ, για τους καφέδες που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια καθισμένες στον μπλε καναπέ, για τα καθημερινά τηλέφωνα από τότε που έφυγα, για τα δέματα γεμάτα περιοδικά, παιχνιδάκια, τραχανά και πολλή αγάπη, γιατί μόνο εσύ με ξέρεις όσο κανείς, γιατί μου λείπεις...
Χρόνια Πολλά μαμά...

*Πηγή φωτογραφίας

 photo sig1.png

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Μωρο-μαμάδες στα ξένα...

Αφιερωμένο στην Μ.

Το να μεγαλώσεις ένα παιδάκι- όλες πλέον ξέρουμε ότι -δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Και ο βαθμός δυσκολίας κυμαίνεται ανάλογα με τις συνθήκες γύρω σου.
Το σημερινό ποστ αφορά όλες τις μωρομανούλες στα ξένα.
Ή πιο σωστά, τις φρέσκες στο εξωτερικό μαμάδες με μικρά μωρά.
Και ακόμα πιο σωστά, εκείνες που μένουν στο σπίτι με τα μικρά τους.
Μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία δηλαδή...

Όποια δεν έχει ζήσει το να είσαι φρέσκια σε μια ξένη χώρα και να έχεις ένα βρεφάκι, απλά δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς όσα θα πω...

Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω τον πρώτο 1,5 χρόνο της κοινής μας ζωής με τη Νικόλ στην Ολλανδία, οι καταλληλότερες λέξεις (πέρα από τη χαρά) θα ήταν άγχος & μοναξιά.

Άγχος γιατί έχεις γίνει ξαφνικά μαμά, όλα είναι καινούργια και πρέπει μόνη σου να τα βγάλεις πέρα. Αν μάλιστα ο άντρας σου δουλεύει τρελές ώρες (όπως ο δικός μου) τότε απλά την έκατσες αγαπητή μου! Γιατροί, εμβόλια- και τα συναφή -όλα με το google translate ενεργοποιημένο στο κινητό.
Τι μαλακτικό χρησιμοποιείς για τα μωρά, πιο γάλα είναι το αντίστοιχο με αυτό που έδινες στην Ελλάδα, και τι; δεν έχουν πιπίλες με καουτσούκ; 
Και πόσες άπειρες στιγμές που χρειάζεσαι μια συμβουλή για το πως να χειριστείς κάτι καινούργιο που αφορά το μωρό ή μια γλυκιά κουβέντα ότι τα πας μια χαρά... τίποτα...

Μοναξιά. Αχ, μοναξιά! Μια ιδιαίτερη και αλλιώτικη μοναξιά.
Διπλής όψης.
Η πρώτη όψη έχει να κάνει με το ότι είσαι μέσα, κλεισμένη σε ένα σπίτι με ένα μωρό. Που όσο κι αν το αγαπάς θέλεις απλώς κάποιες φορές να τσιρίξεις. Γιατί κουράστηκες όλη μέρα να αλλάζεις πάμπερς και να τραγουδάς το 'αχ, κουνελάκι'. Γιατί βαρέθηκες που για να κάνεις επιτέλους ένα μπάνιο της προκοπής πρέπει να καταστρώσεις σρατηγικό σχέδιο. Γιατί και μια ενήλικη κουβέντα κατά τη διάρκεια της μέρας χρειάζεται που & που... Η άλλη όψη είναι ότι ζεις μόνη σου όλες τις χαρές του παιδιού σου. Το πρώτο χαμόγελο, την πρώτη κρέμα που θα φάει, το πρώτο μπουσούλημα. Δεν μπορείς να τα μοιραστείς πραγματικά με κανέναν, τη μαμά σου/ αδερφή σου/ κολλητή σου. Μόνο με ένα τηλέφωνο ή μέσω skype στην καλύτερη. Αλλά όπως και να το κάνεις δεν είναι εκεί δίπλα σου όσοι αγαπάς.

Για το θέμα της βοήθειας νομίζω ότι δε χρειάζεται καν να σχολιάσω... ΜΗΔΕΝ!
Εκεί αποζητάς νοερά τη μανούλα σου, και σκέφτεσαι πόσο θα την ήθελες εκεί. Για να φτιάξει ένα φαγητό, για να κοιμήσει μια φορά έστω εκείνη το μωρό, για να βγεις ένα βράδυ έξω με τον άντρα σου και να βγάλεις αυτές τις ρημάδες τις πυτζάμες...

Αυτή είναι η πραγματικότητα των πρώτων περίπου 2 χρόνων...
Φυσικά με ατελείωτη χαρά που έχεις δίπλα σου το μωράκι σου, αλλά και με δυσκολία... Μεγάλη!

Και επειδή ο σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι να σας νταουνιάσω, αλλά ακριβώς το αντίθετο, θέλω να σας πω εδώ ότι όλο αυτό το σκηνικό κάποτε τελειώνει!
Περίπου στα 2 χρόνια θα έλεγα... Που το παιδάκι σου είναι πια πιο ανεξάρτητο. Που κοιμάται πλέον κανονικά. Που μπορείς να βγεις βόλτα μαζί του χωρίς να κουβαλάς την Άρτα και τα Γιάννενα. Που σου μιλάει κι έχεις πια παρεούλα. Που ξεκινάει παιδικό σταθμό, έστω για λίγες ώρες, κι επιτέλους υπάρχει και λίγος χρόνος για σένα.
Αυτό είναι το κλου του ποστ κυρίες μου... Ξέρω, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ξέρω, ότι κάποιες περνάτε δύσκολα τώρα, αλλά σας υπόσχομαι ότι σε λίγο... σε πολύυυυ λίγο, τελειώνει!

Σας στέλνω σε όλες εσάς μια τεράστια αγκαλιά! Με πολλή υπομονή μέσα :)


 photo sig1.png

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Ασκήσεις ηρεμίας...

Είσαι στην παραλία και προσπαθείς να χαλαρώσεις...
Παρατηρείς γύρω σου και τι βλέπεις;

Παιδάκια να παίζουν και να φωνάζουν...
"Δικό μου είναι το κουβαδάκιιιι" & "Μαμάαα, μου χάλασε το κάστρο"
και κάπου εκεί κοντά τους έρμες μαμάδες που φωνάζουν...
"Μην πετάς πέτρες" & "Βάλε τα μπρατσάκια σου"

Κοιτάς και από την άλλη μεριά και βλέπεις κάτι ξανθά παιδάκια να παίζουν ήρεμα και τη μαμά στην ξαπλώστρα να διαβάζει το βιβλίο της.

Μα τι γίνεται λες; Γιατί της μιας μαμάς της βγαίνει από τη μύτη η βόλτα στη θάλασσα και η άλλη ξαπλάρει μέχρι να γίνει κόκκινη σαν το καβούρι;;

Είναι απλό! Η μία είναι μεσογειακή μαμά & η άλλη βορειο-ευρωπαία!


Έχει, λοιπόν, αγαπητές φίλες ένα μήνα τώρα που η Νικόλ ξεκίνησε σχολείο.
Κι επειδή ζορίζεται να με αποχωριστεί (κοινώς βαλαντώνει στο κλάμα) έχω περάσει κι εγώ άπειρες ώρες στο σχολείο της αυτό το μήνα για να τη βοηθήσω να προσαρμοστεί.

Τις προάλλες, την ώρα που κάθονται όλα τα παιδιά στο τραπέζι για τραγουδάκια, ζωγραφική κτλ
άρχισαν οι δασκάλες να παίζουν ''το παιχνίδι της ησυχίας''.
Πώς παίζεται;
Αρχίζουν όλα μαζί να φωνάζουν, να χτυπάνε τα χέρια στο τραπέζι κτλ μέχρι η δασκάλα να πει ΣΤΟΠ!
Μόλις πει 'στοπ' πρέπει να ακινητοποιηθούν! Για μερικά δευτερόλεπτα στην αρχή και μετά για περισσότερο χρόνο.
Και τα βλεπες να φωνάζουν και να χτυπιούνται και στο 'στοπ' να κοκκαλώνουν.
Όχι όλα φυσικά, αλλά η άσκηση γινόταν κυρίως για εκείνα, και οι δασκάλες επέμεναν μέχρι να σταματήσουν και να μείνουν για λίγη ώρα ήσυχα.
"Μαθαίνουν να πειθαρχούν μέσα από το παιχνίδι" μου εξήγησε μετά η δασκάλα.

Το πόσο μου άρεσε ΔΕΝ περιγράφεται!!!
Είμαι πολύ υπέρ της πειθαρχίας, και χαίρομαι που οι Ολλανδοί το έχουν στο σύστημά τους!
Πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που μαθαίνει από μικρός να πειθαρχεί (σε λογικά εννοείται πλαίσια),
είναι πιο ευτυχισμένος στο μέλλον.

Λοιπόν;! Λέτε φέτος κι εγώ στην παραλία να αράζω στην ξαπλώστρα και η Νικόλ να είναι στον αυτόματο;;
Ή μήπως το dna θα υπερισχύσει; ...Οψόμεθα!!

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png