Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία (...περίπου)

Πριν μερικές μέρες κατεβήκαμε με τη Νικολετού μου στο κέντρο για ψώνια.
Στο γυρισμό περάσαμε από τον Βασίλη, ένα θεσσαλονικιό με τις λαχταριστές μπουγάτσες του!
Ναι- ναι, μπουγάτσα στο Άμστερνταμ, καλά διαβάσατε, και γεμιστό κουλούρι και άλλα τέτοια ωραία! Η Νικόλ του έχει πολλή αδυναμία γιατί της μιλάει πολύ και την πειράζει, κι εκείνη κάνει ότι ντρέπεται και τον κοιτάει με την άκρη του ματιού της...

Αφού λοιπόν ματσαμπουκώσαμε με το καμάρι μου μια μπουγάτσα κρέμας με άχνη & κανέλα, πήραμε το γυρισμό για το σπίτι.
Εκεί πάνω στο παιχνίδι έφτασε η συζήτηση στον Άγιο Βασίλη.
Σκέφτηκα λοιπόν (παρόλο που είναι μικρή και ίσως δεν καταλάβει ακόμα) να της μιλήσω για τον Άγιο που φέρνει τα δώρα στα παιδάκια τα Χριστούγεννα.
Κι αφού της είπα όλο το στόρυ, και πως εκείνη ήταν πολύ καλό παιδί φέτος (γκουχ, γκουχ...) και ο Άγιος-Βασίλης θα της φέρει σίγουρα ένα όμορφο δώρο, τη ρώτησα τι θα του ζητήσει, κυρίως για να δω αν κατάλαβε:
-"Λοιπόν, Νικόλ, εσύ τι θέλεις να σου φέρει ο Άγιος-Βασίλης;"
Και μέσα στη γλυκιά παιδική της αφέλεια, η κόρη μου με κοίταξε και με απόλυτη φυσικότητα μου απάντησε:
-"Μπουγάτσα"!!.... :) :))


Ναι, μάλλον, δεν τα εξήγησα και πολύ καλά... Ή ίσως το timing να μην ήταν σωστό! Που πας κυρία μαμά και ίδια μέρα με τον Βασίλη της μπουγάτσας αναφέρεσαι στον Βασίλη με τα δώρα;;; χαχαχα το καταμπέρδεψα το παιδί μου!!

Και με αυτή, λοιπόν, τη μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία της φαμίλιας μου, σας χαιρετώ και ετοιμάζω σιγά-σιγά βαλίτσες για Θεσσαλονίκη...
Σας εύχομαι να περάσετε υπέροχα στις γιορτές!
Να φάτε πολύ, να αγκαλιαστείτε πολύ, να γελάσετε πολύ!
Και με το καλό να φύγει ο παλιός ο χρόνος και να μπει ο νέος!
Με υγεία για όλους & χαρά. Πολλή χαρά!! Σας φιλώ όλες... xxx


Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Νέο Online Περιοδικό... ''HOPE''! (on App Store)

Ένα από τα πράγματα που μου λείπουν πολύ από Ελλάδα είναι τα περιοδικά.
Τρελαίνομαι για περιοδικά! Έχω περιοδικο-μανία βρε παιδί μου!
Μόλις φτάνω στη Θεσσαλονίκη, την επόμενη κιόλας μέρα προμηθεύομαι ΠΟΛΛΑ και αρχίζω το διάβασμα!
Σκληρή εργασία, όχι αστεία!

Περιοδικά μόδας, μαμαδοπεριοδικά, περιοδικά με κατασκευές & χειροτεχνίες.
Με πιάνει τέτοια λαχτάρα που στο τσακ είμαι να μην αγοράσω ότι υπάρχει και δεν υπάρχει στο περίπτερο...
Ακόμα και το ''Κυνήγι & Ψάρεμα'' μου φαίνεται δελεαστικό! ;)

Και καλά να ΄ναι η μανούλα μου, αφού από τότε που μετανάστευσα, μου στέλνει συχνά πακετάκια, και πολλά από αυτά περιέχουν και περιοδικά! Τι κι αν τα χρυσοπληρώνουμε τελικά, άλλο πράγμα να διαβάζεις περιοδικό στη γλώσσα σου (και προσαρμοσμένο στην κουλτούρα σου, ...κυρίως αυτό!)

Την έλλειψη λοιπόν αυτή, ήρθε να την καλύψει (κάπως!) ένα καινούργιο online περιοδικό, διαθέσιμο για τα iPad. Λέγεται "HOPE" και μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ. Μπορείτε να το ''κατεβάσετε'' και να το διαβάσετε online.


Εντάξει δεν συγκρίνετε με το να το έχεις στα χέρια σου και να το ξεφυλλίζεις, αλλά μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας! Το στήσιμο της κάθε σελίδας πάντως είναι πραγματικά σαν real thing!

Άντε καλή μας ανάγνωση!!!

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Puedo escribir los versos mas tristes esta noche...

Είμαι πολύ λυπημένη για να μην γράψω απόψε...

Κι εκεί που λέω στον εαυτό μου ότι όσο πάει συνηθίζω να ζω μακριά από όσους αγαπώ, τότε γίνεται κάτι και φέρνει τα πάνω-κάτω...
Είναι ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο... και ξαφνικά μαθαίνεις ότι κάτι τραγικό συνέβη σε κάποιον που αγαπάς. Κι εσύ είσαι χιλιόμετρα μακριά. Με τα χέρια δεμένα. Και την καρδιά ραγισμένη.
Γιατί δεν είσαι εκεί. Για να χαιδέψεις τα μαλλιά της φίλης σου, να της πεις ότι όλα θα πάνε καλά και να τη σφίξεις στην αγκαλιά σου μήπως και πάρεις λίγο από τον πόνο της...
Για αυτές τις γαμημένες "κακές στιγμές" όσων αγαπώ, και δεν θα μπορώ να είμαι σε αυτές κοντά τους. Για αυτές κλαίω απόψε...

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Η μαμά στα ξένα αποχωρεί... (για λίγο)!

Είναι μέρες που θέλω να γράψω, αλλά όλο κάτι συμβαίνει.
Πέρασα ένα περίεργο διάστημα και σήμερα νομίζω πως ξεδιάλυνα πια το τι θέλω...
Περίπου δηλαδή! :)

Αλλά πριν το τι θέλω, ας ξεκινήσουμε από το τι είμαι...
Είμαι μια μαμά στα ξένα, χωρίς καμία βοήθεια, αφού συγγενείς κοντά μας δεν υπάρχουν και ο μπαμπάς μας δουλεύει πολλές-πολλές ώρες.
Είμαι επίσης μια νοικοκυρά που θέλει το σπίτι καθαρό, φρέσκο φαγητό κάθε μέρα, όλα σιδερωμένα στην εντέλεια.
Είμαι μια μαθήτρια ολλανδικών που πασχίζει να μάθει αυτήν την θεσπέσια γλώσσα.
Είμαι παθολογικά εθισμένη crafter, που έχει ανάγκη να δημιουργεί συνέχεια.
Είμαι μια πρωτάρα και άκρως αγνή blogger, γιατί πάντα μου άρεσε να γράφω, όχι με στόχους... Να, απλά έτσι.

Έκανα νέες φίλες χάρη στο blog μου. Εκφράστηκα, διασκέδασα "μιλώντας".
Είναι μια γέφυρα... Προς εσάς. Που ζείτε μαζί μου δικές μου στιγμές, κι ας μη με ξέρετε, κι ας ζείτε μίλια μακριά.
Το αγαπώ πολύ το blog μου.
Μα εδώ και λίγο καιρό νιώθω πως η χαρά του άρχισε να μετατρέπεται σε πίεση.
Όχι γιατί πρέπει, μα γιατί ΘΕΛΩ να γράψω!!! Έχω ήδη ένα σωρό αρθρακια σκαρωμενα στο μυαλό μου.
Αλλά έχω και ένα δυναμικό κοριτσάκι που απαιτεί τεράστιο μέρος του χρόνου μου. Και ένα κεφάλαιο με ανώμαλα ρήματα και κτητικές αντωνυμίες που με περιμένει. Α, ναι και δύο πλυντήρια για σιδέρωμα που με κοιτάνε επίμονα κάθε φορά που περνάω από δίπλα τους.
Και έναν άντρα που θέλω να κάθομαι δίπλα του τα βράδια, κι ας βλέπουμε απλά τηλεόραση.
Και όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να τα συνδυάσω όλα μαζί κ νιώθω να πνίγομαι...
Γιατί δεν σας το είπα, αλλά είμαι και τελειομανής.

Αποφάσισα, λοιπόν, ότι τελικά δεν είμαι η σούπερ-woman που νόμιζα και άρα πρέπει να βάλω προτεραιότητες.. και κάποια από όλα αυτά στην άκρη.
Η Νικόλ μου σε πέντε μήνες ξεκινάει παιδικό, οπότε ως τότε διαλέγω να είμαι μόνο μαμά, νοικοκυρά και μαθήτρια. Με αυτήν ακριβώς τη σειρά.

Σε πέντε μήνες που θα αποκτήσω ξανά λίγο από το ''χαμένο χρόνο'', λίγο από την παλιά "Γεωργία", τότε θα επανέλθω. Φρέσκια και ήρεμη.
Ως τότε καλές μου, σας στέλνω ένα τεράστιο φιλί, βάζω τις κούτες με τις τσόχες και τα ψαλίδια μου ψηλά στη ντουλάπα και απολαμβάνω ότι μένει. (...τα πάντα δηλαδή).
Εις το επανιδειν... Με το κεφάλι ψηλά, αλλά με τα πόδια στη γη.
Μου λείπετε ήδη............

ΥΓ= Και κάτι ακόμα... Προς όλες εσάς τις σούπερ-women out there, δεν ξέρω πως τα καταφέρνετε αλλά σας βγάζω το καπέλο!

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Going to the zoo!

 Ο ζωολογικός κήπος του Άμστερνταμ είναι πολύ γνωστός!
Δεν νομίζω ότι υπάρχει τουρίστας που δεν τον επισκέπτεται, εκτός κι αν πετύχει μόνο μέρες βροχής (κάτι που πολύ -μα πάρα πολύ- εύκολα μπορεί να σου συμβεί δηλαδή!!)
Το καινούργιο μας σπίτι απέχει περίπου 5 λεπτά από εκεί και όποτε έχει καλή μέρα παίρνω την κοριτσάρα μου και πάμε να δούμε ''τις μαμούδες'' που λέει κι εκείνη!
Και παρότι ο ζωολογικός κήπος σαν θεσμός δεν με ενθουσιάζει καθόλου, ο συγκεκριμένος είναι πολύ όμορφος, γιατί πέρα από τα υπέροχα λουλούδια και τους κήπους που διαθέτει, δεν νιώθεις ότι τα ζώα είναι δυστυχισμένα. Έχουν μεγάλους χώρους στη διάθεσή τους, διαμορφωμένους όπως το φυσικό τους περιβάλλον.
Ορίστε μερικές φωτογραφίες από την τελευταία μας επίσκεψη:










Να και μια μαϊμού-μαμά αγκαλιά με το μωρό της!
Και άλλη μια μαμά που ταΐζει το δικό της μικράκι!
 

Και μια φωτογραφία από έναν κήπο, νομίζεις ότι είσαι σε παραμύθι! 


Πρόσφατα μάλιστα φτιάξανε και μια καινούργια παιδική χαρά με τσουλήθρες και άμμο για παιχνίδι! Εμείς ανεβήκαμε μόνο στη μικρή εννοείται. Σας δείχνω μια φωτογραφία της μεγαλύτερης...


Η Νικόλ φυσικά μου την έδειχνε και μου έλεγε "εκείιιι"... χχμμμ... ναι υπολογίζω να την αφήσω να ανεβεί σε εκείνη περίπου όταν θα γίνει 18 χρονών!!

Φιλάκια πολλά :)


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Αυτή η μικροσκοπική πλατούλα...

Τα τελευταία βράδια η Νικολέτα, την ώρα που τη βάζω για ύπνο, μου ζητάει να μείνω δίπλα της και να τη χαϊδέψω για να κοιμηθεί.
Ποιος ξέρει; Ίσως νιώθει ανασφάλεια, ή απλώς θέλει λίγη ώρα ακόμα με τη μαμά...

Σήμερα το βράδυ, καθώς της χάιδευα την πλάτη, σκεφτόμουν πόσο μικροσκοπική ήταν αυτή η πλατούλα δύο χρόνια πριν. Και τώρα ολόκληρο παιδάκι πια, γέμιζε σχεδόν όλο το κρεβάτι με το κορμάκι της...
Άρχισα να σκέφτομαι αυτό που όλοι λένε, το πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια, και συνειδητοποίησα ότι πολύ σύντομα αυτή η πλατούλα θα ανήκει σε ένα κορίτσι, και μετά σε μια κοπέλα, και μετά σε μια γυναίκα... Και τότε πια δεν θα είναι εκεί για να τη χαϊδεύω...

Ίσως ακούγεται χαζό αλλά από τώρα σκέφτομαι τη στιγμή που θα μπαίνω στο δωμάτιο της και δεν θα είναι πια εκεί. Ξέρω, θα περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να συμβεί αυτό... Απλά να, μου αρέσει να νιώθω ότι είναι εκεί. Στο διπλανό δωμάτιο. Και ότι θα είναι η φωνούλα της το πρώτο πράγμα που θα ακούσω το πρωί...

Σ'αγαπάω Νικόλ μου, είσαι ότι πιο όμορφο έχω φτιάξει στη ζωή μου, μα σου υπόσχομαι πως όσο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πολύ κι αν θα θέλω να είμαι συνέχεια κοντά σου στο μέλλον, θα έχω πάντα στο νου μου ότι θα πρέπει να σε αφήσω να πετάξεις ελεύθερη...

http://sunnyspotstudio.com

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Δείξε μου το ποδήλατό σου, να σου πω ποιος είσαι!

Και ενώ όσο μένεις στην Ελλάδα όταν ακούς τη λέξη 'ποδήλατο' η σκέψη σου πάει σε ένα συμβατικό δίκυκλο, όταν μετακομίζεις πλέον στην Ολλανδία, η λέξη 'ποδήλατο' παίρνει άλλη διάσταση στο μυαλό σου!!
Ήθελα να γράψω κάτι άλλο σήμερα, αλλά μετά από αυτό που είδα στη βόλτα μας είπα να σας παρουσιάσω λιγάκι πως έχει η ποδηλατική πραγματικότητα στα μέρη μου!

Σήμερα λοιπόν, εκεί που στεκόμασταν με τη Νικολέτα στο φανάρι περιμένοντας να περάσουμε απέναντι, πέρασε από μπροστά μας ένα ποδήλατο σαν αυτό:
http://rat-patrol.org/Bikes.html
Πες μου τώρα εσύ ΠΩΣ σταματάς με αυτό το πράγμα;! Και πως κρατάς ισορροπία;; Πηδάς σε κάθε φανάρι και ξανασκαρφαλώνεις για να ξεκινήσεις;;; Μυστήριο φίλες μου...

Πάμε παρακάτω...
Το πιο κλασσικό ποδήλατο για μαμάδες καλή ώρα (& μπαμπάδες) είναι αυτό:
http://julia-trendsconcepts.blogspot.nl
Πολύ δημοφιλές ποδήλατο, αλλά μάλλον χρειάζεσαι αρκετά καλή φυσική κατάσταση για να το κουμαντάρεις!! Δηλαδή όχι για μένα...

Ένα ακόμα συνηθισμένο ποδήλατο (περίπου!) που κυκλοφορεί στους δρόμους του Άμστερνταμ είναι αυτό:
http://www.fietscafe.nl

Το λεγόμενο ποδήλατο-μπύρας (bierfiets) - το οποίο επιλέγουν παρέες για μπάτσελορ & αποφοιτήσεις, ή απλά τουρίστες για χαβαλέ! Συνήθως ακούς τις (μεθυσμένες) φωνές από μακριά!!

Δεν πρέπει να παραλείψω και το ξαπλωτό-ποδήλατο (δική μου η ορολογία!):
http://www.123rf.com
Άμα είσαι χαλαρός τύπος φαίνεται, πώς να το κάνουμε;!

Και αν δεν σας έπεισα ακόμα ότι η κατάσταση εδώ είναι τρελή, δείτε και παρακάτω:

http://www.geuzefietsenverhuur.nl
www.gekkefietsen.be
Κι ένα chopper style - ποδηλατάκι:
http://www.motor-forum.nl

Εμείς πάλι σαν οικογένεια τιμούμε τα απλά & καθημερινά oma-fiets (ποδήλατο της γιαγιάς)!!
Λίγο πιο ακίνδυνα & πολύ πιο όμορφα!
http://www.fietsenopfietsen.nl

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Βραβείο Liebster!


Και ναι είναι πραγματικότητα! Για πέμπτη φορά παίρνω το βραβείο Liebster!
Κάθε φορά όμως είναι σαν την πρώτη!! χεχε :)
Όχι αλήθεια! Γιατί κάθε φορά είναι από μια διαφορετική - νέα- ιντερνετική φίλη!
Αυτή τη φορά την τιμή να μου το χαρίσει μου έκανε η Νίκη του MommyWiki.
Υπέροχο blog από την Νίκη & την Μαργαρίτα!

Για να δούμε λοιπόν τι πρέπει να μάθετε για μένα...

1) Το αγαπημένο μου φαγητό:
Μακαρόνια με κιμά.

2) Δε μου αρέσει στους ανθρώπους:
Η αχαριστία & η τσιγκουνιά (ειδικά το δεύτερο... παπαπα)

3) Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα:
Να σκέφτονται θετικά και να χαμογελάνε.

4) Με ηρεμεί:
Το διάβασμα.

5) Αγαπώ:
Τη ζωή μου.

6) Με νευριάζει:
Ο καιρός της Ολλανδίας, γιατί μονίμως κυκλοφορώ με φριζαρισμένο μαλλί σαν την τρελή!!

7) Δεν αποχωρίζομαι ποτέ (αντικείμενο):
Τα γυαλιά μου. (με 3,5 βαθμούς μυωπίας ΠΟΥ να πας χωρίς;;)

8) Όταν ήμουν μικρή χάζευα συστηματικά αφίσες:
Ωραίων ηθοποιών! (..άντε και τραγουδιστών!) 

Η διαδικασία λοιπόν τώρα προϋποθέτει να χαρίσω κι εγώ με τη σειρά μου το συγκεκριμένο βραβείο στα Blog που παρακολουθώ & αγαπώ. Αλλά έλα που το έχω ήδη χαρίσει σε όλα :)
Έτσι αυτή τη φορά θα το κρατήσω ΟΛΟ για μένα! Μονοφαγού δηλαδή! χιχιχ

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Γιατί όπως και να ΄χει τα κάναμε σκατά!

Διαβάζω τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και μένω έκπληκτη... Περίπου δηλαδή...
Πώς γίναμε έτσι; Τι ακριβώς έχει συμβεί και φτάσαμε από τον Πλάτωνα & τον Αριστοτέλη στο να σηκώνουμε το δεξί μας χέρι ψηλά;;
Ανάμεσα σε όλα όσα διάβασα, "έπεσα" και πάνω σε ένα άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι.

Γράφει λοιπόν :
 "Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται."*

Αστείο timing, ακριβώς παρόμοιες σκέψεις έκανα σήμερα το πρωί...
Σήμερα λοιπόν πήγαμε για να γράψουμε τη Νικολέτα στο σχολείο της. Και όσο η υπεύθυνη δασκάλα μας μιλούσε, όσο περπατούσα στο κτίριο & στο προαύλιο, έκανα σκέψεις...
Σκεφτόμουν πόσο τυχερό θα είναι το παιδί μου, και σκεφτόμουν πόσο άδικη είναι η εκπαίδευση για όλα τα παιδιά (κι εμένα) στην Ελλάδα, σκεφτόμουν ότι αν είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα η παπαγαλία σαν μέθοδος μάθησης. Πως γίνεται κανείς τόσα χρόνια να μην άλλαξε το σύστημα, να μην έφτιαξε τα σχολεία έτσι ώστε τα παιδιά να αγαπούν τη μάθηση, να αποκτούν κρίση, να ανοίγει το μυαλό τους.
Γιατί να σας πρωτοπώ για την αυλή που ήταν χωρισμένη ανά ηλικίες, με παιδική χαρά και χώρο για ποδήλατο; Για τις αίθουσες; Τα κομπιούτερ; Την αίθουσα χειροτεχνίας; Τα δύο κλειστά γυμναστήρια; Τη συνεργασία με ωδεία, με κολυμβητήριο, με θέατρα, με σχολικούς κήπους που θα μαθαίνουν να καλλιεργούν και να σέβονται τη φύση; Για λογοθεραπευτές και ψυχολόγους που παρακολουθούν τα παιδιά; (Και ναι, για όσους έχετε απορία, μιλάμε για ένα απλό δημόσιο σχολείο.)

 Μιλούσε & μιλούσε η κυριούλα κι εγώ ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Γιατί μπορεί η Νικόλ να ξέφυγε από όλα αυτά, αλλά εμείς όπως και να έχει σαν χώρα τα έχουμε κάνει σκατά...
Υπάρχει ειδικό μάθημα τέχνης, λέει, που γίνεται στην έκτη δημοτικού για το πως να παρατηρείς και να κατανοείς έναν πίνακα! Και μάλιστα τα περισσότερα μαθήματα γίνονται μέσα σε μουσεία...

Κοιτούσα τον Δαμιανό και μου ερχόταν να βάλω τα γέλια... Γιατί ενώ ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου και να πω "καλά ΣΟΒΑΡΑ μιλάς;;;;" αντ' αυτού κουνούσα το κεφάλι μου καταφατικά, πολύ χαλαρά και απλά σαν να ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο αυτό που άκουγα!
Και να σκεφτείς ότι εγώ για να περάσω στο πανεπιστήμιο έπρεπε να αποστηθίσω ένα τεράστιο βιβλίο ιστορίας λέξη προς λέξη. Και το έκανα. Και τα κατάφερα να γράψω 19. Αλλά τελικά και πάλι δεν πέρασα στη σχολή που ήθελα και κατέληξα να σπουδάζω οικονομικά. Πώς να γίνεις καλός σε κάτι που δεν σου αρέσει;;

Και απορώ εγώ τώρα με το ταπεινό μυαλό μου... πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να φτιάξεις ένα καλό σχολείο. Θα σας πω εγώ... ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ! Άρα; Γιατί δεν αλλάζει τίποτα τόσα χρόνια; Μήπως γιατί κάποιους τους βολεύει; Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι αυτό... τότε ακόμα χειρότερα, γιατί σημαίνει ότι χωρίς κανέναν απολύτως λόγο τα έχουμε κάνει σκατά!


*Πηγή: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι, Μάνος Χατζηδάκις

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Εσείς κλαίτε μαζί με τα παιδιά σας;;

Μια από τις μεγαλύτερες αγάπες στη ζωή μου είναι το διάβασμα.
Και όπως σας έχω ξαναπεί με το που έμεινα έγκυος ένας καινούργιος αναγνωστικός κόσμος άνοιξε μπροστά μου...
Βιβλία σχετικά με τα παιδιά.

Από όοοολα αυτά έχω ξεχωρίσει μερικά τα οποία και ξεφυλλίζω συχνά.
Ένα από αυτά ασχολείται με τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών & έχει ένα κεφάλαιο το οποίο λέγεται "Κάτι άσχημο συμβαίνει". Ομολογώ ότι σε κανένα άλλο βιβλίο δεν συνάντησα κάτι ανάλογο. Εκεί λοιπόν μας μιλάει για το πως μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να αντιμετωπίζει τους φόβους του.
Όταν το πρωτοδιάβασα σκέφτηκα ότι οι περισσότεροι γονείς κάνουμε ένα λάθος.
Προσπαθούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τα "δύσκολα". Πόσες φορές θυμάμαι τους γονείς μου να μη μας λένε πράγματα όταν ήμασταν μικρές για να μη μας στεναχωρήσουν. Και σχεδόν ποτέ δεν μοιράζονταν μαζί μας τις δυσκολίες και τις στενοχώριες τους. 
(Θυμάμαι μόνο μια φορά τη μαμά μου να κλαίει πολύ κι αυτό όταν πέθανε ο παππούς μου.)
Κι όμως πιστεύω ότι όπως μαθαίνουμε στο παιδί μας να περπατάει, να μιλάει, να χαίρεται, να χορεύει, να γελάει, έτσι πρέπει να του μάθουμε και να κλαίει, να λυπάται, να θρηνεί.
Εγώ προσωπικά θέλω να δείξω στη Νικολέτα (όσο μπορώ) πως να διαχειρίζεται τις λύπες στη ζωή της.

Θα σας γράψω ένα πολύ μικρό απόσπασμα του βιβλίου:

Καθίστε πλάι πλάι με το παιδί, αγκαλιασμένοι.
Συμμεριστείτε ο ένας τις ευχές του άλλου.
Σκεφτείτε πως θα ήταν τα πράγματα αν...
...Αν ο μπαμπάς ξαναγύριζε σπίτι.
...Αν ο παππούς δεν ήταν άρρωστος.
...Αν το χάμστερ δεν είχε πεθάνει.

Θεωρώ ότι δεν είναι κακό να κλαίμε μπροστά στα παιδιά μας (πάντα με μέτρο). Δεν είναι κακό να ξέρουν ότι και η μαμά και μπαμπάς στεναχωριούνται καμιά φορά και είναι λυπημένοι, γιατί είναι άνθρωποι κι όχι μηχανές. Δεν είναι κακό να τους μιλάμε για κάποια από τα προβλήματά μας και να συζητάμε μαζί τους. Προσωπικά δε θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει αποστειρωμένη σε μια φούσκα. Θέλω να μάθει ότι στη ζωή μας συμβαίνουν και ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα. Και να είναι προετοιμασμένη. Όσο περισσότερο γίνεται...



*Πηγή: "Η μάθηση από τα πρώτα βήματα", Ντόροθυ Άϊνον, εκδόσεις Πατάκη.


Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Που είναι ο χούμος;;

φωτο: www.athinorama.gr

Ένα από τα φαγητά που ανακάλυψα εδώ στην Ολλανδία και πλέον τρελαίνομαι είναι το χούμους.
Μπορείς να το φας συνοδευτικά με αραβικές πίτες, ή σαν ντιπ, ή απλά με το κουτάλι όπως το τρώω εγώ! Μια από τις (πολλές) φορές που έτρωγα χούμους με ψωμί, η Νικόλ με πλησίασε και μου ζήτησε να δοκιμάσει. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα της αρέσει, αλλά παρόλα αυτά της έδωσα γιατί θέλω να δοκιμάζει καινούργιες γεύσεις.
Η Νικόλ λοιπόν, αφού έγλειψε το κουταλάκι, το σκέφτηκε μερικά δευτερόλεπτα και μετά ζήτησε κι άλλο. Να μην τα πολυλογώ εκείνη τη μέρα έφαγε σχεδόν όλο το κουπάκι! Στο τέλος το εξαφάνισα γιατί φοβόμουν μην την πονέσει η κοιλιά της, κι εκείνη ερχόταν συνέχεια από πίσω μου και με ρωτούσε: "Που είναι ο χούμος";;

Έτσι αποφάσισα να μην αγοράζω πλέον από το σούπερ μάρκετ (λόγω συντηρητικών) και να φτιάχνω homemade όσο πιο συχνά μπορώ. Είναι πανεύκολο & είναι ένας πολύ έξυπνος τρόπος να τρώει το παιδί μας ρεβύθια!

ΥΛΙΚΑ
- 250 γρ ρεβύθια
- ζωμό από τα ρεβύθια
- 2-3 κ.σ. ταχίνι
- χυμό λεμόνι (από 1-2 λεμόνια)
- 1 σκελίδα σκόρδο
- 2 κ.σ. ελαιόλαδο
- αλάτι

ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ...
Βάζουμε το προηγούμενο βράδυ τα ρεβύθια σε μπωλ με νερό που να τα σκεπάζει και τα μουλιάζουμε.
Την επόμενη τα ξεπλένουμε και τα βάζουμε να βράσουν σε αλατισμένο νερό.
Αφού βράσουν τα στραγγίζουμε, κρατώντας στην άκρη λίγο από τον ζωμό.
Μόλις κρυώσουν λίγο τα βάζουμε στο μπλέντερ μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.
Η ποσότητα του λεμονιού (όπως και το αλάτι) θεωρώ ότι είναι θέμα γεύσης οπότε καλύτερα να βάλετε λίγο στην αρχή και να το προσθέσετε σταδιακά.
Το ίδιο κάνουμε και με το ζωμό, προσθέτουμε λίγο στο μείγμα και το χτυπάμε μέχρι να γίνει μια παχύρρευστη κρέμα. Αν χρειάζεται προσθέτουμε κι άλλο ζωμό, μέχρι να έχει την υφή που προτιμάμε.

Εάν δεν το έχετε δοκιμάσει ποτέ, σαν το προτείνω ανεπιφύλακτα!!! :)

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Πόσο εύκολο είναι να είσαι μαμά τελικά;

Όταν κατεβαίνω στην Ελλάδα -εκτός από τους δικούς μου εννοείται- προτεραιότητα έχουν οι φίλοι.
Πρώτα οι κολλητοί φίλοι και στη συνέχεια οι υπόλοιποι.
Λόγω της Νικολέτας βέβαια τα τελευταία δύο χρόνια η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει πολλά επεισόδια από ανθρώπους που αγαπώ και ακόμα νιώθω κοντά μου, κι ας μας χωρίζουν πια τόσα χιλιόμετρα.
Κάνω όμως ότι μπορώ. Κι όσο θα μεγαλώνει το κορίτσι μου, τόσο ο ελεύθερος χρόνος θα αυξάνεται για να "ξαναβρώ" τους φίλους μου στην Ελλάδα...

Το καλοκαίρι δυστυχώς δεν κατάφερα να δω και πολλούς, γιατί όλοι είμασταν από δω κι από κει.
Παρόλα αυτά ήπια μερικούς υπέροχους καφέδες με φίλες.
Ειδικά με μία φίλη που είχαμε καιρό να τα πούμε. Αλλά όποτε βρισκόμαστε αυτός ο ένας καφές το χρόνο είναι πάντα τόσο ουσιαστικός! Μιλάμε για τα πάντα, για ότι σημαντικό έγινε τον τελευταίο καιρό στις ζωές μας. Κι έτσι είναι σαν να βλέπεις πολλά επεισόδια μαζεμένα... Και ξέρεις και πάλι τι γίνεται στη ζωή του άλλου. Και νιώθεις μια ηρεμία, ότι δεν την "έχασες" τη φίλη σου. Ότι μπορεί να έφυγες από την Ελλάδα, αλλά οι ρίζες είναι ακόμα εκεί, οι σταθερές σου- που σε κρατάνε σε ισορροπία...

Σε αυτόν τον καφέ λοιπόν έπεσε στο τραπέζι το θέμα "παιδί", καθότι η φιλενάδα μου σκέφτεται να κάνει το επόμενο βήμα! (Με το καλό!!)

Η ερώτηση ήταν απλή: Είναι δύσκολο να έχεις παιδί; 

Η απάντηση που έδωσα όμως δεν ήταν ένα απλό ΝΑΙ ή ΟΧΙ!!
Είναι λίιιιγο πιο πολύπλοκη η άποψή μου...


Διαβάστε, λοιπόν, κυρίες μου (ειδικά όσες ΘΑ γίνεται μανούλες και δεν είστε ήδη!)

1. Εξαρτάται τι παιδί έχεις.
Όλες λατρεύουμε τα παιδάκια μας, αλλά ξέρουμε καλά αν το παιδί μας είναι αγγελάκι ή διαβολάκι.
Δηλαδή υπάρχουν κάποια πολύ "εύκολα" στο μεγάλωμα παιδιά. Τρώνε εύκολα, κοιμούνται εύκολα, παίζουν στο πάρκο, κάθονται χωρίς αντιρρήσεις με τη γιαγιά κτλ.
Ακούς συχνά μαμάδες να σου λένε χαρακτηριστικά "είναι σαν να μην έχω παιδί στο σπίτι" (ζηλεύωωω....)
Υπάρχουν και κάποια άλλα παιδάκια (γερά να είναι!) που σε δυσκολεύουν περισσότερο.
Δεν τρώνε εύκολα, ξυπνάνε συνέχεια τη νύχτα, γκρινιάζουν, χτυπάνε κτλ.

2. Εξαρτάται αν είσαι καλομαθημένη (/κακομαθημένη δηλαδή!)
Εγώ είμαι! Μεγάλωσα με πολλές ανέσεις, με μια μαμά που προλάβαινε τα πάντα. Δεν κουνούσα το μικρό μου δαχτυλάκι που λένε... Και είχα άπειρο δικό μου χρόνο. Οπότε τώρα μου έρχεται λίγο πιο βαρύ που πρέπει συνεχώς να καθαρίζω/ μαγειρεύω/ αλλάζω πάνες/ τρέχω στο σούπερ μαρκετ/ παίζω για ώρες τουβλάκια στο χαλί. Για να μην πω για τον πρώτο χρόνο που ξυπνάς επί μήνες μέσα στα άγρια χαράματα για να αλλάξεις κακάκια, να ταΐσεις, να παρηγορήσεις.
Αν είσαι μια γυναίκα που από μικρή είχες συνηθίσει αλλιώς, τότε εύγε γιατί θα σου έρθει λίγο ομαλότερα η μητρότητα από άποψη ενέργειας.

3. Εξαρτάται τι μαμά είσαι.
Δεν θέλω να κρίνω καμία και το δηλώνω από την αρχή!
Αλλά υπάρχουν πολλών ειδών μαμάδες. Οι μαμάδες που είναι υπερπροστατευτικές και που θέλουν να ασχοληθούν σε βάθος με τα παιδιά τους, οι μαμάδες που είναι στην κοσμάρα τους και απλά έχουν παιδιά, και πολλά πολλά ακόμα επίπεδα μαμάδων ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα.
Εγώ από τη φύση μου είμαι υπερπροστατευτική με τη Νικολέτα, αλλά εκτός από αυτό θέλω πολύ να ασχολούμαι μαζί της ουσιαστικά. Και να παίξω μαζί της, να της μάθω πράγματα, και να μαγειρέψω κάθε μέρα φρέσκο φαγητό και να είναι πάντα πεντακάθαρη... Και παρόλο που το γουστάρω όλο αυτό, και πάλι είναι δύσκολο. Γιατί πόσες ώρες να παίξεις πλειμομπιλ; Πόσες φορές να χορέψεις το ακαντού; Πόσες φορές να απαντήσεις με υπομονή στις ίδιες ερωτήσεις; Πόσες φορές να διαβάσεις την Κοκκινοσκουφίτσα; Πόσες φορές να φτιάξεις διαφορετικά φαγητά μπας και φάει επιτέλους;; Πόσα πλυντήρια να βάλεις τη βδομάδα;;;
Και που να δουλεύεις κιόλας....

Έτσι, λοιπόν, αγαπητή φίλη μπορείς συνδυαστικά να υπολογίσεις τον προσωπικό βαθμό δυσκολίας του να είσαι μαμά!!
Και μην ξεχνάς το πιο σημαντικό, όσο κι αν δυσκολευτείς.. δεν θα γύριζες ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ 'πίσω'!!!
Με το καλό γλυκιά μου :)


Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΑΜΑΔΕΣ ΣΤΑ ΞΕΝΑ (...Η΄ ΚΑΙ ΜΗ!!)

Να 'μαι κι εγώ λοιπόν! Ξανά εδώ! Μετά από ένα μήνα και 4 μέρες ακριβώς!!
Μετά από ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι και με μπαταρίες σούπερ γεμάτες.
Εύχομαι να σας βρίσκω όλες & όλους καλά και να περάσατε κι εσείς ωραία ό,τι κι αν κάνατε
(ή δεν κάνατε!!)

Αυτή τη στιγμή η Νικόλ κοιμάται κι εγώ κάθομαι στο καινούργιο μου γραφείο, στο καινούργιο δωμάτιο, του καινούργιου σπιτιού.
Η μετακόμιση ήταν ατέλειωτη και φοβερά δύσκολη. Δεν ξέρω πόσες από εσάς έχετε μετακομίσει έχοντας ένα μικρό παιδί & καθόλου βοήθεια - πέρα από έναν ταλαιπωρημένο σύζυγο ο οποίος έκανε ότι μπορούσε κι ακόμα παραπάνω... Ανάμεσα από δουλειά, εκκρεμότητες και deadlines ο Δαμιανάκος έφτιαχνε κούτες, τις κουβαλούσε, και βοηθούσε με τη Νικόλ.
(Επίσης, άκουγε και τη γκρίνια μου με υπομονή- το ΠΙΟ βασικό! χεχεχε)

Πάντως αν σε μια τέτοια μετακόμιση δεν χωρίσεις, έρχεσαι τελικά πιο κοντά με τον άλλον!!
Νεύρα, κούραση, αναστάτωση, αλλαγή. Πάει κι αυτό όμως το καταφέραμε!

Μετά όμως από όλη εκείνη την ταλαιπωρία, περάσαμε πολύ όμορφες διακοπές με τους δικούς μας και με την κοράκλα μας! Κολυμπήσαμε, φάγαμε (ΠΟΛΥ!), κοιμηθήκαμε, τρελαθήκαμε στις βόλτες!!

Και τώρα εδώ με νέους στόχους για τον χειμώνα που έρχεται και χαρούμενη διάθεση!
Σας φιλώ όλες & όλους, και μας εύχομαι ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!

(ΥΓ= Νιώθω λίγο σαν θεία όταν εύχομαι 'καλό χειμώνα', αλλά φέτος όποιον κι αν δω αυτό μου έρχεται να πω! Να ανησυχήσω;;; Πα-πα-πα και είμαι ΜΟΝΟ 35!!)

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η μαμά στα ξένα διακοπεύει...

Να μαι κι εγώ, κάπου στη Χαλκιδική, χαμένη ανάμεσα σε αντηλιακά, δεύτερα μαγιό, ξαδέρφια, κουβαδάκια και τηγανητά κολοκυθάκια με τζατζίκι...
Έχουμε 4 μέρες εδώ και σήμερα μπορώ να πω ότι κάπως ήρθαμε στα ίσια μας με τη Νικόλ!
Αλλαγή περιβάλλοντος, θερμοκρασίας, πολύς κόσμος, συσσωρευμένη κούραση και βαλίτσες-βαλιτσάκια που έπρεπε να τακτοποιηθούν!
Ήρθε η ώρα να γεμίσω μπαταρίες, να ξεκουραστώ, να δω τους δικούς μου, να βρέξω τα πόδια μου στη γαλάζια θάλασσα και να με πάρει ο ύπνος ακούγοντας τα τζιτζίκια και μυρίζοντας ολόκληρη αντικουνουπικό... τι ωραία!!! όσο τα ζεις ασταμάτητα όλα αυτά δεν τα εκτιμάς... όταν τα στερήσε όμως η χαρά είναι διπλή κάθε φορά :)

Δεν θα είμαι και πολύ συνεπής τον επόμενο μήνα. Για την ακρίβεια δε θα είμαι καθόλου.
Παρόλο που και ίντερνετ υπάρχει και λαπτοπ διαθέσιμο.
Αλλά εγώ είμαι αλλού...

Δεν θέλω φέτος να χάσω ούτε μισό λεπτό από τις στιγμές με τους δικούς μου...
Από τη θάλασσα, τον ήλιο, τις κουβεντούλες στο δρόμο μόλις συναντήσεις κάποιον γνωστό...
Δεν θέλω να χάσω ούτε μια στιγμή που η Νικόλ κάνει κάτι καινούργιο και όλοι τη χαίρονται, γελάνε και την αγκαλιάζουν... Μου λείπουν πολύ όλα αυτά... Για αυτό να με συγχωρείτε λοιπόν...

Σας φιλώ όλες & ραντεβού τον Σεπτέμβριο :)
Εύχομαι να περάστε όλες ΥΠΕΡΟΧΑ!!!

ΥΓ1= Μα τι απίστευτο ήλιο έχουμε!!! (Ξέρω-ξέρω.. κλισέ... αλλά τρελή αλήθεια!)
ΥΓ2= Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από εκείνη την πρώτη αγκαλιά στο αεροδρόμιο...

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Μια πάπια, μα ποια πάπια;!

Όσο περνάει ο καιρός πιστεύω ότι ενσωματώνομαι όλο και περισσότερο στη χώρα.
Μέχρι τη στιγμή που ακούω κάτι και συνειδητοποιώ ότι όσα χρόνια κι αν ζήσω εδώ, ποτέ δεν θα γίνω εντελώς Ολλανδέζα! (Όχι ότι το θέλω κιόλας...)
Είναι, βρε παιδί μου, που κάποια πράγματα δεν υπάρχουν στο σύστημά μου.

Πήγα, λοιπόν, τις προάλλες να δω ένα σπίτι για να αγοράσουμε.
(αφού όπως σας ενημέρωσα το δικό μας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πουλήθηκε!)

Κι αφού η μεσίτρια με ξενάγησε στο σπίτι, στην συνέχεια κατεβήκαμε σε ένα υπαίθριο κοινόχρηστο χώρο, τον οποίο έχουν διαμορφώσει σαν κήπο. Στη μέση ακριβώς υπάρχει μια λιμνούλα.
Κι ενώ εγώ το μόνο που έβλεπα μπροστά μου ήταν απλά μια όμορφη λίμνη, τότε η μεσίτρια γυρίζει και μου λέει: "Μην ανησυχείτε για τη λίμνη... Όταν μαζεύονται αρκετές πάπιες έρχονται από το δήμο τις παίρνουν και τις ξαναβάζουν στα κανάλια." (...)

Το ομολογώ πως καμία (ΜΑ ΚΑΜΙΑ!!) τέτοια σκέψη δεν μου πέρασε από το μυαλό...
χαχαχα... μου ήρθε να γελάσω εκείνη τη στιγμή, γιατί ήταν κάτι τόσο διαφορετικό από τις ελληνικές μου "εικόνες". Προφανώς μια Ολλανδέζα ίσως να το σκεφτόταν! Εγώ πάλι το μόνο που είχα στο μυαλό μου να δω ήταν αν έχει εντοιχισμένη ντουλάπα... Για τις πάπιες δεν είχα ιδέα... Να που τελικά όσο ζω μαθαίνω!!!

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Λύκε-Λύκε είσαι εδώ;;;


Έχουμε μπει και επίσημα πλέον στην εποχή των παραμυθιών!
Και φυσικά έχουμε τις προτιμήσεις μας... με TOP 3 τα 3 γουρουνάκια, τα 7 κατσικάκια & τον Ντόντυ το σκυλάκι (το τελευταίο είναι δικής μου επινόησης... και πρέπει να της το έχω πει μέχρι στιγμής περίπου 682 φορές... πολύ σουξέ σας λέω... μήπως να το εκδώσω;;)
Anyway, στο θέμα μας!
Διαβάζοντας λοιπόν τα παραμύθια με τα οποία κι εγώ μεγάλωσα, μου έχουν δημιουργηθεί δεύτερες σκέψεις...

Ας αφήσω την κατηγορία Σταχτοπούτες & πρίγκιπες; γιατί αυτή είναι μια άλλη (και μάλιστα μεγάλη) συζήτηση. Θα επικεντρωθώ πιο πολύ στα λίγο "βάρβαρα" παραμύθια.
Σε αυτά που υπάρχει ένας κακός λύκος που τρώει ή δυο γονείς που σε αφήνουν στο δάσος γιατί δεν μπορούν πια να σε ταΐσουν...
Η αλήθεια είναι ότι όταν τα άκουγα μικρή δεν μου δημιουργούσαν κακή εντύπωση.

Ήταν κάτι πολύ λογικό ένας μπαμπάς (όπως του Κοντορεβυθούλη ή του Χανς & της Γκρέτελ) να πηγαίνει τα παιδιά του στο δάσος και να τα αφήνει εκεί μόνα τους. Είτε γιατί ήταν φτωχός, είτε γιατί δεν τα ήθελε η κακιά μητριά... Δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι αυτό το παραμύθι ίσως γεμίζει ανασφάλεια το παιδί μου. Δε θα πρεπε το μήνυμα να είναι ότι ο μπαμπάς & η μαμά είναι πάντα εκεί;;;

Όπως επίσης δεν γίνεται να μη δημιουργεί παρά φόβο ο κακός ο λύκος που τρώει Κοκκινοσκουφίτσες, κατσικάκια κι ότι άλλο βρεθεί στο δρόμο του. Και μετά η μαμά κατσίκα ή ένας θαρραλέος κυνηγός σκίζουν (!) την κοιλιά του λύκου και βγάζουν τα θύματα από μέσα ζωντανά...
Γιατί εμένα μου κάνει λίγο σε παιδικό θρίλερ αυτό το κόνσεπτ;;;

Νομίζω ότι τελικά αναθεωρώ και θα εξαφανίσω όλα αυτά τα κλασικά & διαχρονικά παραμύθια από το σπίτι μας. Υπάρχουν ένα σωρό διδακτικά παραμύθια ή εκείνα που εξάπτουν την φαντασία. Κι όχι παραμύθια που προκαλούν φόβους...

Για παράδειγμα ένα από αυτά, που θα μπορούσαν μάλιστα να κερδίσουν μια θέση στο Top 5 μας με τη Νικολέτα, είναι ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας. Το οποίο μου αρέσει γιατί σου διδάσκει να είσαι προνοητικός για το μέλλον, αλλά και να βοηθάς κάποιον που δεν ήταν, αλλά πήρε το μάθημά του.  Να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες.

Τέτοιες ιστορίες θέλω να ακούει το παιδάκι μου... Πείτε μου... Είμαι παράλογη;;;
Ας μας πει τη γνώμη του και κάποιος παιδοψυχολόγος στο κάτω-κάτω...!!!


To be continued...

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Σιδερώνοντας πουκάμισα...


Κάθε φορά που σιδερώνω έχω την ίδια απορία...
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια δουλειά του σπιτιού που να βαριέμαι περισσότερο
 από το να σιδερώνω πουκάμισα!
Ίσως το να βάζω αλάτι στο πλυντήριο, ή το να ποτίζω τις γλάστρες (μία έχουμε!),
ή το να αλλάζω σεντόνι στο διπλό πάπλωμα...
Χμμ... για να σκεφτώ...
Μπααα, είμαι σίγουρη, το να σιδερώνω πουκάμισα είναι το χειρότερό μου! Τέλος!




Και ενοοείται ότι όταν το κάνω είμαι ντυμένη όπως η κοπελίτσα της φωτογραφίας!
Πάνω από όλα το στυλ!
(Αλήθεια, η φόρμα & το κλάμερ 'πιάνονται' για προσωπικό στυλ;;;)

Τι λέει μια μαμά & τι πραγματικά εννοεί!


Τι λέει μια μαμά                                                         Τι εννοεί

Ίσως.                                                                          Μάλλον όχι.
Θα δούμε.                                                                   Ποτέ.
Ας παίξουμε το παιχνίδι της ησυχίας.                            Σταμάτα να μιλάααας!
Μου αρέσει ο συνδυασμός των ρούχων σου.                 Σε παρακαλώ ρίξε κάτι άλλο πάνω σου πριν
                                                                                                                                    βγούμε έξω...
Μα που το άκουσες αυτό;                                             Η πληροφορία σου είναι εντελώς λάθος.
Μια μέρα θα με ευχαριστείς.                                        Πιθανότατα μέχρι αύριο θα το έχεις ξεχάσει.
Μπορώ να έχω λίγη ησυχία στο μπάνιο;;;                    Η μαμά χρειάζεται ένα ποτήρι κρασί!
Η μαμά χρειάζεται ένα ποτήρι κρασί.                           Η μαμά χρειάζεται μερικά σφηνάκια τεκίλα!
Μα, νομίζεις ότι είναι καλή ιδέα;                                  Η χειρότερη ιδέα EVER!!!
Χαχαχα... ναι μωρό μου..                                            Δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι είπες!
Ναι, μπράβο γλυκό μου!                                              Εξακολουθώ να μην έχω ιδέα του τι είπες!
Νομίζω ότι πρέπει να το συζητήσουμε                          Σοβαρά μιλάς παιδάκι μου;;;
Επειδή έτσι λέω εγώ                                                   Επειδή έχω ξεμείνει από επιχειρήματα...
 Όταν γίνεις κι εσύ μάνα θα καταλάβεις                      Κι εγώ στην ηλικία σου τα ίδια έκανα
Να ρωτήσεις τον μπαμπά σου                                     Χεχε.. άλλος θα γίνει ο κακός της υπόθεσης!
Σ' αγαπάω                                                                  Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που θα
                                                                                            μπορούσα να αγαπήσω περισσότερο


Και πολλά-πολλά ακόμα... που θα διαιωνίζονται στο χρόνο... και θα μας κάνουν πάντα να σκεφτόμαστε ότι τελικά (όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο) πολύ συχνά όταν μιλάμε ακουγόμαστε ακριβώς όπως οι μαμάδες μας... Και από τη μία αυτό με κάνει να τρομάζω, αλλά από την άλλη να χαμογελάω γλυκά :)

















*Πηγή:
www.huffingtonpost.com



























Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

DIY - Washi Tapes!


Δεν ξέρω αν θυμάστε μια ανάρτηση μου -πριν μερικούς μήνες- σχετικά με μια κατασκευή με πολύχρωμα σιλοτέιπ.
Χθες, λοιπόν, ψάχνοντας στο ίντερνετ για διακοσμητικά αυτοκόλλητα ανακάλυψα ότι τα συγκεκριμένα σιλοτέιπ λέγονται "washi tapes", προέρχονται από την Ιαπωνία και είναι πολύ της μόδας!
Αντί για ολόκληρη ταπετσαρία ή έτοιμα αυτοκόλλητα, μπορείς να προμηθευτείς μερικά washi tapes σε διαφορετικά χρώματα, σχέδια & μεγέθη και να φτιάξεις κάτι εντελώς δικό σου στο χώρο σου!!
Ορίστε μερικές ιδέες...

Πως να μεταμορφώσεις την κουζίνα σου!
Πηγή: jenny.gr


Ή το υπνοδωμάτιό σου!
www.designdazzle.com  

Ή το τραπέζι σου!
www.lifesweetlifeblog.com 
Δεν είναι υπέροχα;;;!!!
Και μόλις τα βαρεθείς, απλά τα ξεκολλάς!!
Που μπορείτε να τα βρείτε;;;
Σίγουρα μέσω ίντερνετ, και φυσικά στο etsy.com ...που έτσι κι αλλιώς έχει ότι μπορείς να φανταστείς!!!


Να μερικές ακόμα έξυπνες ιδέες:








Φιλάκια σε όλες!!! xxx :)

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Αποτέλεσμα Ανοιξιάτικου Διαγωνισμού!!


Ξέρω-ξέρω θα έπρεπε να έχω κάνει την κλήρωση εδώ και δύο μέρες, αλλά η Νικόλ έκοψε τον μεσημεριανό ύπνο & μόλις ανοίγω το pc μου έρχεται κουνάμενη συνάμενη και λέει :Εγώ!
Θέλει να σερφάρει το καμάρι μου... χεχε μάλλον να βάλει τα ζουζούνια στο youtube δηλαδή!!

Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Το αγορίστικο δωράκι το κέρδισε η Σταματία, η οποία έχει το όμορφο blog mamakaioximono!!!
Μπράβο!!! Ένα δωράκι θα ξεκινήσει την ερχόμενη βδομάδα για τη Ρόδο!!

&

Το κοριτσίστικο δώρο, δηλαδή τα υπέροχα, σούπερ-ντούπερ κοκκαλάκια μου (χεχε!!) τα κέρδισε η Μαριαντίνα η οποία έχει ΚΑΙ εκείνη μαμαδο-blog (και είναι ΚΑΙ εκείνη μαμά στα ξένα & μάλιστα με κόρη Νικολέτα... τυχαίο; δε νομίζω!) mommyinhappiness!!

Κορίτσια συγχαρητήρια! Να είστε πάντα τυχερές!
Ευχαριστώ σε όσες πήρατε μέρος :) :)) και για τα γλυκά σας λόγια :)

Φιλάκια & να έχετε ένα όμορφο ΣΚ με όσους αγαπάτε!!!

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Η παιδική μας βιβλιοθήκη!

Θέλω από καιρό να σας δείξω την παιδική βιβλιοθήκη του Άμστερνταμ! Γιατί απλά.. είναι υπέροχη!
Την ανακάλυψα φέτος, παρόλο που η Νικόλ είναι ακόμα μικρή για να αρχίσουμε να δανειζόμαστε βιβλία. Παρόλα αυτά αποτελεί ένα πολύ όμορφο μέρος για να περάσει κανείς μερικές ώρες με το παιδί του
(& ιδίως τις ατέλειωτες βροχερές μέρες...)

Δείτε μερικές φωτογραφίες που είχα τραβήξει για να σας δείξω:

 




 



Και παρακάτω μια φωτογραφία με τη Νικολέτα μου!
Αλλά όχι μη μπερδεύεστε... δε διαλέγει βιβλία, απλώς "στρώνει" όσα προεξέχουν!! χαχα

Το κοριτσάκι μου είναι νοικοκυρά, πώς να το κάνουμε!!!




Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ανοιξιάτικος Διαγωνισμός!

Και επειδή μάλλον από την απουσία μου θα έχετε καταλάβει ότι δεν είμαι και πολύ στα χάι μου τελευταία... αποφάσισα να κάνω κάτι που μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση...
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ!!!

Θυμάστε τον διαγωνισμό με τα κοκκαλάκια μου;
Λοιπόν, τι λέτε να κάνουμε έναν ακόμα μια που έχω και καινούργια σχέδια στο μενού;;;

Και επειδή δεν θέλω να αφήσω (πάλι!) παραπονεμένες τις αγορο-μαμάδες, 
θα υπάρχει κι ένα αγορίστικο δωράκι έκπληξη!

Πώς παίρνετε μέρος;
Αφήνετε ένα σχόλιο κάτω από αυτήν την συγκεκριμένη ανάρτηση,
ή κάτω από το αντίστοιχο ποστ στο facebook (τη σελίδα μπορείτε να τη βρείτε ΕΔΩ)
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΑΓΟΡΑΚΙ ή ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ, για να μπείτε στην αντίστοιχη κλήρωση!

Ο διαγωνισμός λήγει την Τετάρτη 5 Ιουνίου στις 12:00 το μεσημέρι! 


 Προσοχή: Όσες αφήσετε σχόλιο εδώ στο blog σας παρακαλώ αν έχετε "ανώνυμο" προφίλ να γράψετε και μια δ/νση email για να μπορέσω να σας βρω μετά!!

Φιλιά & Καλή επιτυχία!